مصاحبه اختصاصی گزارشگر ویژه سازمان ملل با سیمای آزادی همزمان با اعتصاب غذا
۱۴۰۵/۷/۲۸
مصاحبه لئوپولدو مالدونادو گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینهٔ ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، با سیمای آزادی همزمان با اعتصاب غذا در همبستگی با زندانیان سیاسی در ایران
من دست به این اعتصاب غذا می‌زنم چون مجازات اعدام به‌طور فزاینده‌یی با اعمال آزادی‌های بنیادین در ایران تلاقی پیدا کرده است هزاران زندانی سیاسی در جریان قتل‌عام ۶۷ هدف اعدام‌های خودسرانه، فراقضایی و ناپدیدسازی قهری قرار گرفتند
گزارشگر ویژه قبلی سازمان ملل، جاوید رحمان، به این نتیجه رسید که این اقدامات مصداق جنایت علیه بشریت است
عدم حسابرسی از جنایات گذشته شرایطی را ایجاد می‌کند که این نقض‌های جدی می‌توانند تکرار شوند ما نباید منتظر بمانیم تا مسأله ابعاد فاجعه‌بار پیدا کند
خیلی ممنونم آقای مالدونادو از این‌که همراه ما هستید و برای وقتی‌که گذاشتید. اول از همه می‌خواستم درباره ابتکارتان از شما بپرسم. شما اعلام کردید که اعتصاب غذای ۲۴ ساعته خود را در همبستگی با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در زندانهای ایران، و به‌ویژه در همبستگی با زندانیان سیاسی در ایران آغاز کرده‌اید. چرا تصمیم گرفتید به آنها بپیوندید و فکر می‌کنید این اقدام چه دستاوردی می‌تواند داشته باشد؟
خیلی ممنون از این دعوت. بله، همان‌طور که گفتید، امروز من در یک اقدام همبستگی ۲۴ ساعته با زندانیان سیاسی در ایران و با کسانی که در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» شرکت دارند، مشارکت می‌کنم. برای من، فوریت این موضوع کاملاً روشن است. به‌عنوان مثال، سازمان عفو بین‌الملل دست‌کم ۲۱۵۹ مورد اعدام را در سال ۲۰۲۵ در ایران ثبت کرد؛ بالاترین آمار سالانه‌ای که از سال ۱۹۸۱ برای این کشور ثبت شده است، و دست‌کم ۳۴ نفر تاکنون در ارتباط با اعتراضات ژانویه ۲۰۲۶ اعدام‌شده‌اند. هم‌چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌ام که نشان می‌دهد بنا بر گزارشها، از ۱۹ مارس تاکنون دست‌کم ۴۶ زندانی سیاسی و معترض اعدام‌شده‌اند، در حالی که بیش از ۱۰۰ نفر دیگر گزارش‌شده که در صف اعدام قرار دارند.
من دست به این اقدام می‌زنم چون مجازات اعدام به‌طور فزاینده‌یی با اعمال آزادی‌های بنیادین در ایران تلاقی پیدا کرده است. من اطلاعاتی درباره معترضان، زندانیان سیاسی و افرادی متهم به وابستگی به مخالفان دریافت کرده‌ام که با این اتهاماتِ مستوجب اعدام مواجه هستند، که اغلب در میان اتهامات و گزارشهای جدی شکنجه و نقض حق دادرسی عادلانه رخ می‌دهد. من می‌خواهم توجه‌ها هم‌چنان بر کسانی متمرکز بماند که با خطر اعدام مواجه هستند، و بر نیاز فوری به این‌که مقامات ایرانی مسیر خود را تغییر دهند و اعدامها را متوقف کنند.
سؤال: درست است. شما درباره موج اعدامها در ایران صحبت کردید و به اعدام‌های با انگیزه سیاسی اشاره کردید. به نظر شما جامعه بین‌المللی چه گام‌های ملموسی می‌تواند در پاسخ به این موج اعدامها در ایران بردارد؟
جواب: جامعه بین‌المللی و به‌ویژه گزارشگران ویژه ملل متحد و دارندگان مأموریت‌های گوناگون—که من هم بخشی از این دارندگان مأموریت سازمان ملل هستم—ما در حال ارسال مکاتبات، انتشار بیانیه‌های مشترک و هم‌چنین مشارکت در سایر ابتکارات با همه افرادی هستیم که جرم‌انگاری شده‌اند، در تبعید هستند، یعنی اپوزیسیون ایرانی که نمی‌توانند در خاک خود حضور داشته باشند چون ممکن است تحت پیگرد قانونی قرار بگیرند و با مجازات اعدام مواجه شوند.
بنابراین برای ما بسیار مهم است؛ این‌یک اقدام نمادین است، اما در عین‌حال با اقدامات دیگری که بخشی از مأموریت ما به‌عنوان کارشناسان سازمان ملل است تکمیل می‌شود. بنابراین ما توجه‌ها را به این موضوع معطوف نگه می‌داریم و در جامعه بین‌المللی آگاهی‌بخشی می‌کنیم مبنی بر این‌که مجازات اعدام علیه مخالفان سیاسی، علیه معترضان و علیه هر کسی که از آزادی بیان استفاده می‌کند، باید متوقف شود و بر اساس قوانین بین‌المللی ممنوع است.
سؤال: من پیام شما، پیام‌های شما را در شبکه‌های اجتماعی خواندم. شما به اتهامات علیه زندانیان سیاسی که به اعدام محکوم شده‌اند اشاره کردید و سپس گفتید تاریخ، نادیده گرفتن این نشانه‌های هشداردهنده را غیرممکن می‌سازد و به قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ اشاره کردید. آیا می‌توانید درباره این تشابه و مقایسه‌ای که مطرح کردید بیشتر توضیح دهید؟
جواب: بله، من به قتل‌عام سال ۱۳۶۷ اشاره می‌کنم زیرا هزاران زندانی سیاسی تحت اعدام‌های صحرایی، خودسرانه، فراقضایی و ناپدیدسازی قهری قرار گرفتند. به‌عنوان نمونه، گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل، جاوید رحمان، به این نتیجه رسید که این اقدامات مصداق جنایات علیه بشریت، از جمله قتل و نابودسازی (جمعی) است.
مسأله مورد نگرانی این است که عدم حسابرسی از جنایات گذشته، شرایطی را ایجاد می‌کند که در آن این نقض‌های جدی می‌توانند تکرار شوند. ما نباید قبل از اقدام کردن، منتظر بمانیم تا مسأله ابعاد فاجعه‌بار پیدا کند.
سؤال: و در پایان مصاحبه، شما در همبستگی با زندانیان در ایران به این اعتصاب غذا پیوستید. پیام شما به آنها، به کسانی که در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در زندانهای سراسر ایران شرکت می‌کنند چیست؟ اگر قرار بود مستقیماً با آنها صحبت کنید، پیامتان به آنها چیست؟
جواب: این‌که این همبستگی را حفظ کنند، این «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را ادامه دهند؛ زیرا این کار نه‌تنها برای مردم ایران، بلکه برای کل جامعه بین‌المللی روشنگری می‌کند که در درون ایران چه می‌گذرد. و هم‌چنین خواستار اقدام دیپلماتیک فوری می‌شود. هم‌چنین کمک می‌کند تا برای توقف اجرای احکام فشار آورده شود، پرونده‌های انفرادی افرادی که با خطر اعدام قریب‌الوقوع روبه‌رو هستند مطرح شود، و بر دسترسی به وکیل، نظارت مستقل و تحقیق درباره ادعاهای شکنجه پافشاری شود.
آقای مالدونادو، بسیار از شما بابت این مصاحبه و همراهی‌تان سپاسگزاریم و برای شما بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم.
بیشتربدانیم:
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
