کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ چرا صدای زندانیان سیاسی ایران جهان را به واکنش واداشته است؟

از پیوستن گزارشگران ویژه سازمان ملل به اعتصاب غذا تا حمایت هزاران پارلمانتر؛ چگونه پایداری زندانیان و حمایت مقاومت ایران، کارزار نه به اعدام را به صدایی جهانی تبدیل کرده است؟

گفتگو با حسن ظریف

طی هفته گذشته، شاهد تحولی در کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام بودیم؛ پیوستن شماری از گزارشگران ویژه سازمان ملل به این اعتصاب، بُعد تازه‌ای به حمایت‌های بین‌المللی از این کارزار داده است. برای بررسی این موضوع، همراه هستیم با آقای حسن ظریف، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و شاهدان قتل‌عام سال ۱۳۶۷.

ابعاد حمایت‌ها از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام و مخالفت با اعدام جوانان ایران چیست؟

حسن ظریف: با درود به همه زندانیان مقاوم که در زندان‌های حکومت آخوندی، زیر شدیدترین فشارها، همچنان مبارزه به‌حق خودشان را ادامه می‌دهند.

در سه سالی که این کارزار ادامه داشته، اساساً بازتاب‌های داخلی آن برجسته بوده است؛ یعنی حمایت و پشتیبانی خانواده‌های زندانیان، حمایت کانون‌های شورشی و، از طرف دیگر، بیانیه‌ها و نامه‌هایی که از طرف خود زندانیان اعتصاب‌کننده نوشته می‌شد و به بیرون زندان منتقل می‌شد.

اما در این مقطع، اتفاق مهم دیگری افتاده است؛ این صداها در جهان انعکاس جدی پیدا کرده‌اند و شخصیت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی نیز توجه ویژه‌ای به این موضوع نشان داده‌اند.

از جمله، خانم جینا رومرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، واکنشی جدی به این مسئله داشت. او برای اینکه اعتراضش فقط در حد یک سخنرانی یا بیانیه نباشد، اعلام کرد که خودش هم در روزهای سه‌شنبه‌های نه به اعدام دست به اعتصاب غذا می‌زند.

پس از ایشان، آقای لئوپولدو مالدونادو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، حمایت عمیقی از این حرکت کرد و ایشان هم با اقدامی عملی و اعتصاب غذا در روزهای سه‌شنبه، به این حرکت اعتراضی پیوست.

البته، به‌جز این نمایندگان، شخصیت‌های زیادی، چه در عرصه مقاومت ایران و چه در سطح جهانی، با مواضع و سخنرانی‌های خود از این حرکت حمایت و پشتیبانی کرده‌اند و این حمایت‌ها هر هفته در حال افزایش است.

علاوه بر این، نهادهای بین‌المللی نیز بیش از گذشته در این زمینه وارد عمل شده‌اند. اخیراً هم سازمان عفو بین‌الملل با بیانیه‌های محکم خود از اقدام زندانیان سیاسی در ایران حمایت کرده و از رژیم خواسته است که دست از اعدام بردارد.

همچنین دیدیم که در اجلاس سران اتحادیه اروپا، موضوع اعدام‌ها در ایران به‌طور جدی مطرح شد. در این اجلاس توجه ویژه‌ای نیز به اعتصاب غذای هفتگی زندانیان در ایران صورت گرفت و از رژیم خواسته شد که به کشتار و اعدام پایان دهد.

این حمایت‌ها نشان‌دهنده درستی خط و راهی است که این زندانیان در این مدت طی کرده‌اند؛ راهی که امروز صدای آن‌ها را به‌درستی در صحنه ایران و جهان منعکس کرده و مخاطبان خود را یافته است.

علت گسترش حمایت‌های بین‌المللی از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام چیست؟

حسن ظریف: به نظر من، دو عامل جدی در این زمینه وجود دارد.

عامل اول، که مبنا هم هست، پایداری و عزم جزم خود زندانیان است. آن‌ها با وجود همه فشارهایی که بر خودشان و خانواده‌هایشان وارد می‌شود، از اقدامشان کوتاه نیامده‌اند و آن را استمرار بخشیده‌اند.

عامل دوم، که شرط تحقق این بازتاب گسترده است، حمایت مقاومت ایران است که از روز اول با تمام قوا از این حرکت پشتیبانی کرد و پشت آن ایستاد.

مقاومت ایران بیانیه‌های زندانیان را منعکس کرد و در طول این سه سال، صدها آکسیون، سخنرانی، برنامه تلویزیونی و فعالیت‌های مشابه برگزار کرد. آن‌ها همواره زبان گویای این زندانیان اعتصاب‌کننده بوده‌اند.

طبیعتاً در این حرکت، اشرف‌نشان‌ها نیز نقشی ویژه داشته‌اند. آن‌ها در سرما و گرما، همواره عکس زندانیان اعدام‌شده یا زندانیان زیر حکم اعدام را در دست داشته‌اند، از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام حمایت کرده‌اند و صدای زندانیان بوده‌اند.

این حمایت‌های مقاومت ایران از این حرکت بود که به امضای بیانیه حمایت از مبارزات زندانیان سیاسی و کارزار نه به اعدام از سوی سه هزار پارلمانتر منجر شد؛ اقدامی که در سطح جهان بی‌سابقه است.

اگر تاریخ مبارزات مشابه در جهان را بررسی کنیم، تاکنون هیچ حرکت اعتراضی در زندان‌های دنیا وجود نداشته که به‌صورت جمعی و با چنین گستردگی، به مدت ۱۴۳ هفته به‌طور مستمر ادامه پیدا کند و تا این اندازه حمایت داخلی و بین‌المللی را به خود جلب کند.