زباله‌گردی جرم؛ دزدی تراستی آزاد! چرا فقرا مجرم‌اند و مافیای زباله سود می‌برد؟

از کودکانی که میان زباله‌ها دنبال لقمه‌ای نان می‌گردند تا مافیایی که از طلای کثیف سودهای کلان به جیب می‌زند؛ چرا در ایرانِ زیر سلطه رژیم آخوندی، محرومان تحت فشارند اما شبکه‌های غارت ثروت‌اندوزی می‌کنند؟

خیابان‌های تهران و بسیاری از شهرهای ایران، تصویری تکراری را ثبت می‌کنند؛ داستان هم‌وطنانی که در میان زباله‌ها به دنبال یک لقمه نان می‌گردند. پدیده‌ای به نام «زباله‌گردی» که دیگر یک شغل پنهان نیست، بلکه به واقعیتی تلخ در ایران امروز تبدیل شده است!

زباله‌گردی مشکلات جسمی، روانی و اجتماعی متعددی به دنبال دارد و متأسفانه این پدیده در سال‌های اخیر از یک فعالیت پراکنده به واقعیتی فراگیر در کلان‌شهرها تبدیل شده است.

دلخراش‌ترین بخش این فاجعه، حضور کودکان زباله‌گرد است؛ کودکانی که به‌جای مدرسه و بازی، سرنوشتشان در سطل‌های زباله رقم می‌خورد.

بر اساس گزارش‌ها، در تهران دست‌کم ۴ تا ۵ هزار کودک زباله‌گرد وجود دارد. این کودکان در شرایط اسفناک، با کمترین دستمزد و در معرض بیماری‌های عفونی مانند هپاتیت و ایدز، میان زباله‌ها به جست‌وجو مشغول‌اند. مواردی گزارش شده که موش‌ها انگشت پای کودکی را خورده‌اند یا کودکی از خستگی در میان زباله‌ها جان باخته است.

فقر و تورم؛ چرا کودکان به‌جای مدرسه سر از سطل‌های زباله درمی‌آورند؟

چرا این وضعیت به وجود آمده است؟ جامعه‌شناسان و اقتصاددانان، ریشه اصلی زباله‌گردی را فقر، بیکاری، تورم و نابرابری‌های اقتصادی می‌دانند. وقتی نرخ فقر رو به افزایش است و فرصت‌های شغلی رسمی کاهش می‌یابد، این فعالیت به راه‌حلی اجباری برای تأمین حداقل معاش تبدیل می‌شود.

روزنامه حکومتی جهان صنعت نوشته است: «حذف ارز ترجیحی بدون حمایت مؤثر از تولید و خانوارها، به افزایش قیمت‌ها و کاهش قدرت خرید منجر شده است.»

تصویر دلخراشی که قلب هر انسانی را جریحه‌دار می‌کند، برخوردهای وحشیانه مأموران شهرداری‌های رژیم با زباله‌گردان محروم است! در عمل، مانند یک مجرم با زباله‌گردها برخورد می‌کنند؛ اما چرا؟

مافیای زباله؛ چه کسانی از رنج محرومان سودهای کلان می‌برند؟

بر اساس گزارش‌ها، گردش مالی بازیافت زباله در ایران به ۲۰۰ همت می‌رسد! برآوردهای مطرح‌شده نشان می‌دهند که مافیای بازیافت از کار هر زباله‌گرد، ماهانه ۳۰ میلیون تومان منفعت می‌برد! به همین دلیل به زباله، «طلای کثیف» هم گفته می‌شود.

در برخی مناطق، این مافیاها همدست یا بخشی از شهرداری هستند و مناطق را برای زباله‌گردی میان زباله‌گردها تقسیم می‌کنند. بعضاً نیز ماهانه ۳ میلیون تومان بابت اجازه زباله‌گردی از این هم‌وطنان محروم دریافت می‌کنند!

پشت پرده این صحنه‌های رنج‌آور، «مافیای زباله» قرار دارد؛ اقتصادی زیرزمینی و غیررسمی با گردش مالی میلیاردی که از نیروی کار ارزان‌قیمت، به‌ویژه کودکان و مهاجران، سوءاستفاده می‌کند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که پسماند خشک در تهران، گردش مالی‌ای معادل ۳ هزار میلیارد تومان دارد و سود اصلی به جیب این مافیا سرازیر می‌شود.

زباله‌گردی، آن هم در کشوری با منابع و سرمایه‌های ایران، نماد آشکاری از مشکلات ساختاری اقتصاد و نحوه توزیع ثروت است؛ وضعیتی که با چپاول، هزارتوی غارت و فساد و سوءمدیریت گره خورده است.

متأسفانه، با سیاست‌های ضدمردمی حکومت آخوندی، چشم‌انداز رشد پدیده زباله‌گردی دیده می‌شود؛ زیرا اشتغال، تولید و صنعت رو به افول‌اند و بسیاری از مردم هیچ منبع درآمدی برای امرار معاش ندارند!

واقعیت این است که زباله‌گردی محصول سیاست‌های حکومتی است؛ سیاست‌هایی که نه برای تأمین زندگی مردم، بلکه برای غارت سفره‌های آن‌ها ریل‌گذاری شده‌اند.