یک تصویر آتشین از قیام آبان ۹۸؛ چرا سران رژیم هنوز از آن روزها می‌ترسند؟

اعترافات مهره‌های اصلی حکومت چه چیزی را از ابعاد قیام آبان و هراس حاکمیت آشکار می‌کند؟

قیام آتشین و شکوهمند آبان ۹۸ لرزه بر اندام دیکتاتوری آخوندی انداخت و نشان داد که رژیم آخوندی در برابر قیام سازمان‌یافته و آتشین مردم چقدر آسیب‌پذیر است. اقرارهای بی‌واسطه و صریح مهره‌های اصلی رژیم، بخشی از ضربات مهلکی را که مردم با شجاعت تمام به این نظام وارد کردند، به‌خوبی نشان می‌دهد.

این اعترافات، سند هراس حاکمانی است که عمق ضربه وارده در قیام مردم را به چشم دیدند. این حرف‌ها نه تحلیل دشمن این رژیم، بلکه شهادتی از درون ساختار قدرت است؛ روایتی از لرزه‌ای که قیام آبان بر ارکان حکومت انداخت.

اعتراف مقام‌های امنیتی به گستردگی قیام آبان ۹۸

آخوند علیرضا ادیانی، مسئول عقیدتی سیاسی نیروی انتظامی، حوادث آبان ۹۸ را در مقایسه با سال‌های ۷۸، ۸۸ و ۹۶، «پیچیده‌تر و فجایع آن عمیق‌تر» توصیف کرد.

او اذعان داشت که در یک روز، «۱۶۵ شهر در ۲۵ استان و در ۹۰۰ نقطه کشور ناامنی» ایجاد شد؛ رویدادی که به گفته او، «از نظر وسعت و شدت به‌مراتب خشن‌تر و تا حدی متفاوت‌تر از فتنه‌های سال‌های گذشته» بود.

پاسدار سرتیپ سالار آبنوش، سرکرده عملیات بسیج، با صراحتی بی‌سابقه گفت: «به‌عنوان کسی که در صحنه بودم، معتقدم فقط خدا ما را نجات داد.»

این جمله، عمق هراس و احساس نزدیکی به سقوط را در میان مقام‌های رژیم نشان می‌دهد.

پاسدار دریادار علی فدوی، جانشین وقت سرکرده سپاه، در توصیف وقایع روز اول قیام اذعان کرد که «در برخی مواقع این اغتشاشات انسان را یاد کربلای ۴ می‌انداخت».

کربلای ۴ از عملیات‌های پر تلفات و شکست‌خورده رژیم در جنگ ایران و عراق بود؛ مقایسه‌ای که شدت درگیری‌ها و شرایط آن روزها را از نگاه این مقام سپاه بازتاب می‌دهد.

پاسدار یدالله جوانی، معاون سیاسی سپاه پاسداران، این وقایع را «با این گستردگی و ابعاد در طول عمر چهل‌ساله رژیم، در نوع خود بی‌نظیر» خواند.

وی تأکید کرد که اعتراضات سال‌های ۸۸ و ۹۶ از نظر گستردگی، در ابعادی بسیار کوچک‌تر از حوادث آبان ۹۸ قرار داشتند.

پاسدار جوانی به گسترش قیام در «۲۹ استان و صدها شهر» اشاره کرد و استان اصفهان را مثال زد که به گفته او، در «۱۱۰ نقطه» درگیری داشته است.

از صدها نقطه درگیری تا تهدید مراکز حکومتی

آخوند ذوالنوری، رئیس وقت کمیسیون امنیت مجلس رژیم، اعلام کرد که «در یک روز ۸۰۰ نقطه در سراسر کشور درگیری بود و ۹۰۰ پمپ بنزین در کشور آتش زده شد».

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور وقت رژیم، نیز به حمله به «بیش از پنجاه مورد پایگاه و پاسگاه نظامی» اذعان کرد.

صدها بانک، کلانتری، استانداری، فرمانداری، پایگاه‌های بسیج و سپاه و مراکز حوزه‌های علمیه نیز در جریان قیام مورد حمله و تخریب قرار گرفتند.

آخوند ذوالنوری درباره آنچه در اطراف مجلس رژیم رخ داده بود، گفت:

«کسی در اطراف بهارستان مسلح دستگیر شد که محل اختفای ۵۰ کلت را لو داد.»

او همچنین با اشاره به درگیری‌ها در اطراف پایگاه‌های بسیج، از پرتاب ۵۰ نارنجک اشک‌آور به‌سوی یک پایگاه سخن گفت و مدعی شد که شرکت‌کنندگان در درگیری‌ها آموزش دیده بودند و در تیم‌های چهار تا هشت‌نفره فعالیت می‌کردند.

ذوالنوری در شرح آنچه از شیوه عمل این گروه‌ها توصیف می‌کرد، گفت:

«اینها مأمور بودند و خمیرهای خاصی داشتند؛ وقتی به ستون یا دیوار می‌زدند، دیوار را می‌شکافت، ستون را از کار می‌انداخت و تخریب می‌کرد. تیم‌هایی که به شمار سه بتوانند قفل را بشکنند و بروند تو، یک تیم می‌آمد این کارها را انجام می‌داد، تیم بعدی می‌آمد کار بعدی را انجام می‌داد. طرف می‌آمد تو خیابان، یک شعار را جلوی ماشین را می‌گرفت؛ همین که چهل، پنجاه نفر جمع می‌شد، جیم می‌شدند و از داخل جمعیت می‌رفتند.»

این اظهارات، تصویری را که مقام‌های حکومتی از سازمان‌یافتگی و شیوه گسترش درگیری‌ها ارائه می‌کردند، بازتاب می‌دهد.

هراس از صداوسیما و قطع اینترنت؛ اعتراف به بحران کنترل

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور وقت رژیم، اذعان کرد که «۵۰۰ نفر از اشرار در حال حرکت به صداوسیما» بودند که به گفته او، با «ورود به‌موقع نیروهای انتظامی» در فاصله سه کیلومتری متوقف شدند.

این روایت، از نگاه مقام‌های حکومتی، نشان‌دهنده نگرانی جدی درباره یکی از مهم‌ترین مراکز تبلیغاتی و رسانه‌ای رژیم بود.

رحمانی فضلی درباره تصمیم حکومت برای قطع اینترنت نیز گفت:

«مجبور شدیم اینترنت را به‌صورت مقطعی و موضعی قطع کنیم. دستور دادیم نخست، محدودسازی شد و بعد، نتیجه گرفتیم که باید مسدودسازی شود.»

قطع اینترنت در جریان قیام آبان ۹۸، ارتباطات مردم را مختل کرد و انتشار اخبار و تصاویر اعتراضات را با محدودیت جدی روبه‌رو ساخت. این اقدام، در کنار اظهارات مقام‌های امنیتی درباره گستردگی اعتراضات، نشان‌دهنده اهمیت کنترل جریان اطلاعات برای حکومت در آن روزها بود.

قیام آبان ۹۸؛ نقطه عطفی در رویارویی مردم و رژیم

در مجموع، اعترافات سران رژیم، تصویری تاریخی از ابعاد قیام آبان ۹۸ ارائه می‌کند. این خیزش نه‌تنها یک اعتراض مقطعی، بلکه نقطه عطفی در رویارویی مردم با حاکمیت بود؛ رویدادی که ضعف‌ها و آسیب‌پذیری‌های ساختاری حکومت را آشکار کرد و گستردگی نارضایتی عمومی را به نمایش گذاشت.

از اعتراف به درگیری در صدها نقطه کشور تا اذعان به قطع اینترنت، مجموعه این اظهارات نشان می‌دهد که قیام آبان ۹۸ چه چالش بزرگی برای ساختار امنیتی و سیاسی رژیم ایجاد کرد.

خواست آزادی و تغییر، نیرویی است که نمی‌توان آن را صرفاً با سرکوب خاموش کرد. خاطره آبان ۹۸ و اعترافات مقام‌های حکومتی درباره آن، همچنان بخشی از تاریخ اعتراضات مردم ایران و نشانه‌ای از عمق شکاف میان جامعه و حاکمیت است