خشک شدن نخلستانهای خوزستان ـ تیک تاک ـ قسمت اول و دوم

۱۴۰۰/۱۰/۱

تیک تاک ـ خشک شدن نخلستانهای خوزستان ـ قسمت اول ـ ۱دی۱۴۰۰

گفتگو با دکتر خلیل خانی

دلایل مرگ و خشک شدن نخلستانهای خوزستان چیست؟

دکتر خانی: داستان خوزستان و نخلستانهای آن یک داستان پر از غصه است که از زمان خمینی معلون با آن جنگ هشت ساله‌اش شروع شد که خوزستان را به یک ویرانه تبدیل کرد. مقدار زیادی از نخلستانها در اثر بمبارانهای خودی یا عراقی‌ها از دست رفتند.

وقتی نخلی تاج خودش را از دست می‌دهد مانند کسی است که سرش را از دست می‌دهد. داستان نخلستانهای ایران یک داستان پیچیده است و این مختص خوزستان نیست بلکه بوشهر و بندر هرمزگان و کرمان و فارس نیز شامل می‌شود.

یکی از دلایل از بین رفتن نخلستانها سدهای بیشماری است که سپاه پاسداران روی رودخانه‌های خوزستان مانند کرخه و کارون زده‌اند. مهمترین عامل از بین رفتن نخلستانها شوری آب است. اگر چه نخل در مقابل شوری آب تحمل دارد ولی وقتی از حد بگذرد دیگر نمی‌تواند تحمل کند و نخل در اثر شوری بیش از حد آب قارچ زده و از بین می‌رود.

شادگان در سال ۱۳۶۸ نزدیک به ۵میلیون اصله نخل داشته است که برای شادگان و محیط زیست آنجا بسیار مهم بود. اما آمده و با زدن سد روی رودخانه کرخه کل آب شادگان را قطع کردند. هورالعظیم را تبدیل کرده‌اند به منبع ریزگرد و با بادهایی که در آنجا وجود دارد این ریزگردها روی نخلها نشسته و باعث می‌شود که دیگر فتوسنتزی در آن نباشد.

وضعیت نخلستانهای خوزستان آن‌قدر تأسف‌بار است که خبرگزاری ایلنا در مطلبی با عنوان «گزارشی از سیاه‌پوشی خوزستان و سوگواری برای مرگ نخل‌ها» می‌نویسد: «چندماهی می‌شود اخباری از خسارت بالای خرماکاران مناطق پایین‌دست خوزستان(آبادان و خرمشهر) در حال انتشار است. عکس‌هایی که منتشر می‌شوند که یادآور نخل‌های سرشکسته و سوخته دوران جنگ است. در آن زمان، ترکش و گلوله بود که نخیلات را نابود می‌کرد اما امروز آب شور ناشی از سوءمدیریت ادوار گذشته.

غم نابودی نخل و خرما، آن‌قدر سنگین بوده که عده‌یی از مردم خرمشهر را سیاه‌پوش کرده است. در همین رابطه، برخی رسانه‌ها، گزارش یک مراسم سوگواری را در آخرین جمعه تیرماه امسال داده بودند که در حسینیه سیدالشهدا در بازار دهکده بریم آبادان به‌عنوان مراسم ختمی برای مرگ نخل‌ها برگزار شد. برگزاری چنین مراسم‌های آیینی نشانگر پیوند عمیق مردم این دیار با نخل و خرما و البته درد سنگین غم نابودی‌ کاشته‌هایشان است...».