آلودگی هوا و تعطیلی مدارس ـ تبعات اجتماعی این تعطیلی‌ها

گفتگو با سهیلا دشتی

در رژیم آخوندی تنها راه‌کار مبارزه با آلودگی هوا تعطیل کردن مدارس است. در شرایطی که کلان‌شهرها در سال بیش از ۲۰۰ روز هوای آلوده دارند این تعطیلی‌ها تا کجا می‌تواند ادامه داشته باشد؟ و چه پیامدهایی دارد؟

در همین رابطه بهار نیوز می‌نویسد: «در روزهایی که هوای شهر خاکستری می‌شود و شاخص‌ها از مرز هشدار عبور می‌کنند، نخستین تصمیم رسمی معمولاً تعطیلی مدارس است؛ تصمیمی که قرار است سپری محافظ برای کودکان باشد، اما خیلی زود به ابری از نگرانی در خانه‌ها تبدیل می‌شود.»

به گزارش اقتصادنیوز، در شهرهای آلوده ایران، نفس‌کشیدن هم طبقاتی شده است؛ آن‌که پول دارد خانه‌ای پاک‌تر و زندگی سالم‌تر می‌خرد و آن‌که ندارد، دود بیشتری می‌بلعد و هزینه‌های بیشتری می‌دهد. آلودگی هوا این‌روزها نه‌فقط یک بحران محیط‌زیستی، که یک موتورِ نابرابری است.
 
هر تعطیلی، نه یک روز استراحت، بلکه زنجیره‌ای از انتخاب‌های سخت برای خانواده‌ها است: کودک کجا بماند؟ پدر یا مادر؛ کدامیک کار را رها کنند؟ هزینه جبران عقب‌افتادگی از کجا تامین شود؟ در شهری که نفس‌کشیدن امتیاز شده است، تعطیلی مدارس هم نشانه‌ای از همان اختلال ساختاری است: تصمیمی که به‌جای حل بحران، فقط بار آن را به خانه‌ها منتقل می‌کند.

برای بررسی این موضوع همراه هستیم با خانم سهیلا دشتی

سلام به شما خانم دشتی تشکر از حضورتون در روی خط ایران

می‌خواهیم ببینیم که تعطیلی مدارس چه تاثیری روی دانش‌آموزان و کلاً فضای آموزشی آنها دارد؟ پیامدهای اجتماعی این وضعیت چیست؟