دیوید جونز وزیر پیشین برگزیت: جنبش‌های جدی نیازی به زرق و برق ندارند؛ قدرت از سازماندهی و انسجام داخلی می‌آید

مقاله در اکسپرس لندن: آینده ایران توسط شبکه‌های مقاومت داخلی تعیین می‌شود نه نمایش‌های ظاهری در خارج

دیوید جونز وزیر پیشین برگزیت انگلیس در مقاله‌یی در اکسپرس لندن نوشت که جنبش‌های جدی نیازی به زرق و برق ندارند و قدرت خود را از طریق سازماندهی و انسجام نشان می‌دهند.

دیوید جونز وزیر پیشین برگزیت

جنبش‌های جدی نیازی به زرق و برق ندارند

آنها قدرت را از طریق سازماندهی و انسجام نشان می‌دهند

دیوید جونز وزیر پیشین برگزیت انگستان طی مقاله‌یی در اکسپرس لندن نوشت: دوره‌های فشار سیاسی همواره مدعیان رهبری را به‌وجود می‌آورند. ایران امروز در چنین برهه‌ای زندگی می‌کند. سختی‌های اقتصادی، ناآرامی‌های مداوم و یک رژیم درگیر، تغییر سیاسی را کمتر از آنچه زمانی به نظر می‌رسید، حدسی کرده است

رویداد اخیر در مونیخ، مطالعه موردی آموزنده‌ای را ارائه داد. در حاشیه کنفرانس امنیتی شهر، هواداران پسر شاه مخلوع، تجمعی را به‌عنوان مدرکی از افزایش پذیرش و تأیید عمومی تبلیغ کردند. ظرف چند ساعت، شبکه‌های همنوا و همراستا، رقم حضور منتسب به پلیس مونیخ را منتشر کردند: ۲۵۰ هزار نفر. این رقم به‌سرعت در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد و طوری ارائه شد که گویی یک بحث سیاسی را حل و فصل کرده است. اما این‌طور نشد. تقریباً بلافاصله، تحلیلگران مسئول و ناظران محلی، ادعاها را به روشی که انتظار می‌رود، بررسی کردند. آنها به تصاویر هوایی، بررسی محل، جریان حمل و نقل و محدودیت‌های عملی حاکم بر تجمعات بزرگ در یک شهر اروپایی نگاه کردند.

جنبش‌های جدی نیازی به زرق و برق ندارند. آنها قدرت را از طریق سازماندهی و انسجام نشان می‌دهند، نه از طریق اعداد و ارقام تیترهایی که نمی‌توانند در برابر واقعیت مقاومت کنند.

سازماندهی در داخل ایران وجود دارد. این یک امر نظری نیست. وجود شبکه‌های داخلی، که در طول زمان ساخته شده‌اند و با پرداخت بهای قابل توجهی حفظ شده‌اند، به یک جنبش اپوزیسیون اعتبار می‌بخشد. کسانی که در آن محیط فعالیت می‌کنند، تمایلی به بزرگنمایی اعداد برای تأثیرگذاری ندارند. اعتبار آنها با نظارت، زندان و واقعیت‌های سرسخت مقاومت روزمره به بوته آزمایش کشیده می‌شوند. به همین دلیل است که سازماندهی بیش از نمایشهای ظاهری اهمیت دارد. هم‌چنین به همین دلیل است که مخاطبان بین‌المللی باید مراقب باشند که تظاهرات نمایشی در خارج از کشور را جایگزین کار دشوار و طاقت‌فرسای ایجاد یک جنبش معتبر در داخل نکنند.

آینده ایران توسط معیارهای رسانه‌یی در شهرهای اروپایی تعیین نخواهد شد. این آینده توسط واقعیت‌های موجود در داخل کشور شکل خواهد گرفت: قدرت شبکه‌های داخلی، انسجام استراتژی و ظرفیت تحمل فشار در عین حفظ اقتدار اخلاقی. هر کسی که به‌دنبال رهبری آن آینده است، باید از این آزمون سربلند بیرون بیاید.