گفتگوی سایت لبنانی نداء الوطن با دکتر حمیدرضا طاهرزاده
۱۴۰۴/۱۲/۲۵
سایت لبنانی نداء الوطن توسط خانم استال خلیل گفتگویی با هنرمند عضو شورای ملی مقاومت ایران دکتر حمیدرضا طاهرزاده داشته که توجه شما رو به این مصاحبه جلب میکنم.
سایت لبنانی نداء الوطن توسط خبرنگارش خانم استال خلیل در گفتگویی با دکتر حمیدرضا طاهر زاده مینویسد: در سایه تحولات سیاسی اخیر در ایران، بهویژه پس از کشته شدن رهبر حکومت آخوندی، علی خامنهای، بار دیگر بحث درباره وضعیت آزادیها و نقش فرهنگ مطرح شده است. از زمان انقلاب ۱۳۵۷، هنرمندان ایرانی با سانسور شدید و سرکوب مستمر روبهرو بودهاند؛ سرکوبی که حتی به قتل نیز انجامیده است. با این حال، هنر همچنان فضایی برای بیان و اعتراض باقی مانده و هنرمندان ایرانی، چه در داخل کشور و چه در تبعید، همچنان از خلاقیت هنری برای دفاع از آزادی و رساندن صدای جامعه استفاده میکنند.
«من یک هنرمند ایرانی عاشق آزادی هستم که در خانهای بزرگ شدم که بیشتر شبیه یک مدرسه هنر بود»، موسیقیدان ایرانی حمیدرضا طاهرزاده در گفتوگو با روزنامه «نداء الوطن» این جملات را میگوید. او ادامه میدهد: «پدرم که یکی از چهرههای شناختهشده موسیقی ایران بود، معلم و راهنمای من بود. او به من آموخت که موسیقی فقط صدا نیست، بلکه زبان روح، ابزار مقاومت و صدای آزادی است. مادرم نیز با صدایش و با خواندن شعر، خانه ما را به فضایی زنده و فرهنگی تبدیل میکرد.»
حمیدرضا طاهرزاده موسیقیدانی ایرانی است که بهخاطر نوازندگی تار در موسیقی کلاسیک سنتی فارسی شناخته میشود. سبک او با بداههنوازی و اجرای دستگاههای سنتی ایرانی مانند همایون، ماهور و اصفهان شناخته میشود.
طاهرزاده در میان سازهای موسیقی ایرانی مانند تار، سهتار، ویولن و کمانچه بزرگ شد و سپس عود از دوران نوجوانی همراه همیشگی او شد. او از این سازها آموخت که موسیقی میتواند اندوه و شادی را در کنار هم جمع کند و به زبانی برای بیان کرامت و آزادی تبدیل شود.
این موسیقیدان ایرانی مخالف حکومت که خارج از کشور زندگی میکند، بیش از هزار کنسرت در سراسر جهان در دفاع از آزادی و حقوق بشر اجرا کرده است؛ در سالنهای بزرگی مانند رویال آلبرت هال، اپرای پاریس و کنگره آمریکا. او میگوید هر کنسرت «فرصتی برای رساندن صدای مردم ایران بود».
او میافزاید: «همچنین افتخار همکاری با خواننده بزرگ مرضیه را داشتم که به “ام کلثوم ایران” معروف بود و پس از سالها سکوت اجباری به مقاومت ایران پیوست. همچنین با استاد محمدرضا شجریان نیز همکاری داشتم.»
طاهرزاده میگوید در سال ۱۹۷۸ در آزمون موسیقی باربد مقام نخست را به دست آورد، «اما در اعتراض به سرکوب، جایزه را نپذیرفتم، زیرا هنر بدون آزادی معنایی ندارد».
او تأکید میکند: «پس از انقلاب اسلامی، سرکوب فرهنگی شدیدتر شد و من ناچار شدم ایران را ترک کنم. در هند و سپس در انگلستان و پاریس تحصیل کردم، اما موسیقی همچنان بخش اصلی زندگی من باقی ماند.»
طاهرزاده همچنین اشاره میکند که «فتوای خمینی برای ممنوعیت موسیقی و هنر آغاز دورهای تاریک برای هنرمندان بود؛ کنسرتها متوقف شدند، ارکسترها منحل شدند و زنان هنرمند با سرکوب مضاعف روبهرو شدند، زیرا به بهانه اینکه صدای زن موجب فساد میشود، خوانندگی زنان ممنوع اعلام شد.»
او میگوید: «در طول دهههای گذشته، تعداد زیادی از هنرمندان کشته، زندانی، شکنجه یا تبعید شدهاند.»
وی افزود: «برادر بزرگم منوچهر طاهرزاده که آهنگساز، خواننده و رهبر ارکستر بود، پس از دستگیری بهدلیل ساختن ترانههایی برای مخالفان حکومت، در زندان جان باخت.»
طاهرزاده در ادامه گفت کشته شدن علی خامنهای ممکن است خلأ قدرت و رقابتی در ساختار حکومت دینی ایجاد کند، زیرا او ستون اصلی نظام ولایت فقیه محسوب میشد.
او افزود: «با این حال، تحولات کنونی ممکن است ـ همانگونه که امیدواریم ـ سقوط این نظام را تسریع کند و راه را برای انتقال به دموکراسی، آزادی، احترام به حقوق بشر و تحقق عدالت و صلح در منطقه هموار سازد.»
طاهرزاده از تشکیل یک جمهوری دموکراتیک سکولار حمایت میکند، نه یک نظام سلطنتی. نظامی که بر جدایی دین از دولت، برابری کامل زنان و مردان، لغو مجازات اعدام و برگزاری انتخابات آزاد و سالم استوار باشد.
او میگوید: «به همین دلیل در کنار مقاومت ایران که توسط خانم مریم رجوی رهبری میشود ایستادهام؛ مقاومتی که در قالب شورای ملی مقاومت ایران و از طریق برنامه ده مادهای، چشماندازی روشن برای ایرانی آزاد و دموکراتیک ارائه میدهد.»
این هنرمند ایرانی معتقد است: «هنر و فرهنگ باید جایگاهی اساسی داشته باشند، زیرا هنر در ایران حافظ حافظه تاریخی و ابزاری برای مقاومت مدنی است. هنر و آزادی دو بال یک پرندهاند؛ اگر یکی شکسته شود، پرواز ممکن نیست.»
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
