اجلاس جوانان و زنان در حاشیه جلسات سالانه کمیسیون زنان سازمان ملل

گزارش و گفتگو با بهجت دهقان

هفته‌ی گذشته شاهد برگزاری اجلاس جوانان و برگزاری اجلاس زنان در کنار جلسات سالانه کمیسیون زنان سازمان ملل بودیم. اجازه بدید گزارش کوتاهی از برگزاری اجلاس زنان رو ببینیم بعد بیشتر  به این موضوع می‌پردازیم.

لطفاً ابتدا خودتان را برای بینندگان ما در ایران معرفی کنید، بگویید از کدام کشور هستید و چه پیامی برای جوانان ایران دارید که در حال مبارزه هستند.
نام من نینا سالوماتوا است. از اوکراین هستم و نماینده هیئت مستقل زنان اوکراینی در سازمان ملل متحد، در نشست کمیسیون مقام زن (CSW70) می‌باشم.
طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی فرصت بسیار بزرگی برای جوانان ایران است تا در آن مشارکت کنند، از آن دفاع کنند و رژیم را تغییر دهند.من باور دارم که باید قدرت‌هایمان را با هم متحد کنیم، همکاری کنیم و از آزادی ایران حمایت کنیم. بسیار سپاسگزارم.

نام من آریانا رضاییان است. از کانادا آمده‌ام.امروز اینجا هستم تا در نشست حقوق زنان سازمان ملل شرکت کنم. باور دارم که با اجرای طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی، مردم ایران خودشان می‌توانند ایران را تغییر دهند و به این ترتیب به آزادی خواهیم رسید. صد درصد مطمئنم و به این طرح ایمان کامل دارم. طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی ایران را تغییر خواهد داد. 
سارا درویش
 نام من سارا درویش است. بسیار افتخار می‌کنم که در کنار شما و پس از سخنرانان دانشمند و متخصص هستم. تاکنون بسیار آموخته‌ام و همه شما ما را به وجوه گسترده  مبارزه زنان برای دسترسی به عدالت روشن می‌کنید.
من به نمایندگی از «شبکه زنان برای تغییر» — سازمانی که هدفش بررسی وضعیت زنان و دختران در ایران و مشکلات پیش روی آن‌هاست 
توجه شما را به بنرهای سمت چپ و راست من جلب می‌کنم که نام، عکس و سن کسانی را که توسط رژیم ایران اعدام شده‌اند نشان می‌دهد. تا پایان سال ۲۰۲۵، بیش از ۲۲۷۰ زندانی اعدام شده‌اند، از جمله ۱۹ زندانی سیاسی و ۱۲ اعدام عمومی. فقط در سه ماه اکتبر، نوامبر و دسامبر، ۱۰۸۰ نفر به دار آویخته شدند و حداقل ۶۵ نفر از اعدام‌شدگان زن بودند — که همان افزایش ۹۱ درصدی نسبت به سال قبل را نشان می‌دهد.این داستان‌ها و ارقام، نظامی را توصیف می‌کنند که در آن زنان و دختران ایرانی نه تنها حفاظت نمی‌شوند، بلکه به طور سیستماتیک در خطر قرار می‌گیرند و شانسشان بسیار کم است.
بنابراین من اینجا هستم تا حسابرسی از رژیم  را مطالبه کنم — حسابرسی در برابر این جنایات علیه زنان و کودکان توسط رژیم فعلی ایران
 زنان ایرانی آینده‌ای را مطالبه می‌کنند که حقوقشان مشروط،  وابسته به صاحبان قدرت نباشد. آینده‌ای که زن‌ستیزی ضد قانون باشد. بسیار سپاسگزارم.

یلدا بلورچی
من یلدا بلورچی هستم . هفده ساله‌ام و امروز در سازمان ملل متحد در نیویورک، به مناسبت  کمیسیون مقام زن حضور دارم. 
من اینجا در همبستگی با مردم ایران، به‌ویژه زنان پیشرو در انقلاب و آزادی‌خواه داخل ایران — حتی در زندان‌ها که زنان فریاد آزادی سر می‌دهند — آمده‌ام. من از مریم رجوی حمایت می‌کنم که زن قهرمان مورد علاقه من است . اینجا هستم تا صدای ایرانیان را بلندتر کنم.
بسیار افتخار می‌کنم که در این سالگرد باشکوه کمیسیون مقام زن سخن می‌گویم امروز که ایرانیان شجاع همچنان در برابر سرکوب مقاومت می‌کنند و برای آزادی جان می‌دهند، شخصی مانند رضا پهلوی ادعا می‌کند که نماینده جایگزین دموکراتیک است. اما دموکراسی هرگز از طریق تاج و تخت تحویل داده نشده است — همان چیزی که پسر شاه سابق ادعا می‌کند. بازگشت او بر نوستالژی و اقتدار موروثی تکیه دارد.برای بسیاری از زنان، این بازگشت نه نشانه تحول، بلکه تکرار همان گذشته است. در دوران سلطنت پهلوی، زنان اغلب برای نمایش مدرنیته به نمایش گذاشته می‌شدند، در حالی که قدرت سیاسی بسته بود، مخالفت جرم محسوب می‌شد و تصمیم‌گیری در دست صاحبان قدرت محدود بود. حقوق زنان به عنوان «هدیه از بالا» ارائه می‌شد، نه چیزی که از طریق فرآیندهای دموکراتیک به دست آمده باشد. ، بلکه چون زنان حقوق خود را مطالبه می‌کنند. 
در نظام های اقتدارگرا زنان وقتی فقط نماد هستند ستایش می‌شوند، اما وقتی عمل می‌کنند مجازات می‌گردند. 
هفتاد سال پس از تأسیس این کمیسیون، درس فقط پیشرفت نیست؛ درس استقامت و مقاومت زنانی است که دیگر حد و مرزهای تحمیل‌شده را نمی‌پذیرند.در مصاحبه‌ای، پدر رضا پهلوی ادعا کرد که زنان هیچ چیز خلق نکرده‌اند، نمی‌توانند میکل‌آنژ یا باخ بسازند. اما تاریخ داستان دیگری می‌گوید. زنان جهان را به شکلی شکل داده‌اند که هیچ مقایسه‌ای نمی‌تواند اندازه آن را بگیرد: از صدای مایا آنجلو تا شجاعت ژان دارک و زنان ایرانی که در خیابان‌ها فریاد می‌زنند «نه به شاه، نه به ملا».زنان هرگز قرار نبود مردان بزرگ را تقلید کنند تا مهم شوند. آن‌ها همیشه بزرگی را به شیوه خود آفریده‌اند. زنان ایران نه تنها خواستار نوشته شدن در تاریخ‌اند، بلکه اصرار دارند خود تاریخ را بنویسند.سپاسگزارم