فرهنگنامه آزادی ـ دکتر حسین فاطمی و آلبر کامو

دکتر حسین فاطمی (۱۲۹۶ – ۱۳۳۳ خورشیدی)، روزنامه‌نگار مبارز، وزیر امور خارجه دولت ملی دکتر مصدق و از پیشگامان نظریه «جمهوری دموکراتیک» در ایران بود. او که مدیر روزنامه «باختر امروز» بود، قلم خود را به‌سلاحی علیه استبداد سلطنتی و استعمار بیگانگان تبدیل کرد.

مشهورترین جمله او که در آستانه اعدام در حالیکه از شدت تب و بیماری روی برانکارد بود و در برابر جوخه آتش بر زبان آورد، این بود:

«مرگ بر دو قسم است: مرگی در رختخواب ذلت و مرگی در راه شرف و افتخار؛ و من خدای را شکر می‌کنم که در راه مبارزه با فساد و در راه اعتلای وطن شهید می‌شوم.»

دکتر فاطمی همواره تأکید می‌کرد که:

«ایمان به‌هدف، کوه را جابه‌جا می‌کند. ما برای آزادی ایران از یوغ استعمار و استبداد، از هیچ چیز، حتی جان خود، دریغ نخواهیم کرد.»

او پس از کودتای ۲۸ مرداد به دست دیکتاتوری سلطنتی اعدام شد.

آلبر کامو، (۷ نوامبر۱۹۱۳ -۴ ژانویه۱۹۶۰)

نویسنده چیره دست، فیلسوف ژرف‌نگر فرانسوی ـ الجزایری، نمایش‌نامه‌نویسی خلاق و روزنامه‌نگاری مبارز بود. کامو در سال ۱۹۵۷، در سن ۴۴ سالگی، برنده جایزه نوبل ادبیات شد.

آلبرکامو در جمله‌ای میگوید:  «تنها راه برای مقابله با یک دنیای غیرآزاد، این است که آن‌قدر به‌طور مطلق آزاد باشی که نفسِ وجودت، یک عملِ طغیان‌گرانه باشد».

در نوشته های آلبرکامو در مورد فلسفه مبارزه میخوانیم:

«عصیان در برابر ظلم و ستم، تنها راهی است که به‌انسان کرامت می‌بخشد». و «من شورش می‌کنم، پس هستم»