رهبری زنان ـ ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دمکراتیک

امروز دیگر در این واقعیت کسی تردید ندارد که مردم ایران آماده تغییرند. موقعیت عینی جامعه برای سرنگونی فراهم است. اما در این واقعیت نیز نباید تردید کرد که بخش بزرگی از این موقعیت، حاصل خشم و عصیان زنان از تبعیض و ستم و سرکوب طولانی و هم‌چنین مبارزه طولانی آنان است.

سرنگونی استبداد دینی حاکم بر ایران ممکن نمی‌شود مگر این که زنان، نیروی اصلی تغییر باشند و آزادی و دموکراسی به‌دست نمی‌آید مگر با حضور زنان در رهبری سیاسی جامعه.
به همین دلیل یک جایگزین حقیقی نیز با مشارکت زنان در رهبری سیاسی شناخته می‌شود. جایگزینی که حقوق زنان را به‌عنوان انسان برابر به‌رسمیت بشناسد، بتواند خواست‌های نیمی از جامعه یعنی زنان را که هدف ستم مضاعف‌اند، برآورده سازد و برآمده از آرمان‌های آزادی‌خواهانه و برابری‌طلبانه‌یی باشد که زنان ایران از سالیان قبل از انقلاب مشروطه تا زندان‌ها و شکنجه‌گاه‌های شاه و شیخ و در صفوف قیام‌ها برای آن مبارزه کرده‌اند.

خوشبختانه رنج و پایداری زن ایرانی بی‌ثمر نمانده و در یک جایگزین مردمی یعنی شورای ملی مقاومت به‌بار نشسته است.
شورای ملی مقاومت، با ارائه برنامه‌ها و طرح‌های مشخص، بر این اصل پامی‌فشارد که حقوق‌بشر همان حقوق زنان است و باید در تمامی پهنه‌ها به‌رسمیت شناخته شود.
از آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، تا حق انتخاب آزادانه پوشش، آزادی اشتغال، حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی، حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی، دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی، آزادی گزینش همسر، حق متساوی طلاق و منع هرگونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان.