سفره‌های خالی و بیکاری کارگران

کارگران بیکار و ساختمانهای نیمه کاره و خانه های نیمساز

در سایه جنگی که آخوندها از آن سوء استفاده میکنندگزارش‌های جدید از یک عقب‌گرد نگران‌کننده در شاخص‌های زندگی مردم حکایت دارد. بر اساس گزارش سازمان ملل، اقتصاد ایران با افتی شدید بین ۸.۸ تا ۱۰.۴ واحد درصد روبروست. این اعداد صرفاً ارقام ریاضی نیستند؛ این‌ها یعنی افزایش فقر برای ۳.۵ تا ۴.۱ میلیون نفر دیگر از هموطنانمان. امروز، ۴۱ درصد از جمعیت کشور، یعنی حدود ۳۷ میلیون نفر، زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

برای کارگران ساختمانی سال ۱۴۰۴ یکی از سیاه‌ترین دوره‌های معیشتی بود. با توقف پروژه‌های عمرانی به دلیل شرایط جنگی، بیکاری گسترده‌ای بر این بخش آوار شده است. برای قشری که نان را به‌صورت روزمزد به خانه می‌برد، تعطیلی چند روزه کارگاه‌ها به معنای آغاز یک بحران جدی برای کل خانواده است  

آمارهای تکان‌دهنده نشان می‌دهد که از میان ۱.۵ تا ۱.۷ میلیون کارگر ساختمانی در کشور، نیمی از آن‌ها حتی از ساده‌ترین پوشش بیمه‌ای نیز محروم هستند

در بیست و نهم فروردین ماه امسال، فرمانداری چوار در استان ایلام شاهد تجمع کارگران اخراجی پالایشگاه گاز بود؛ کسانی که نه تنها کار خود را از دست داده‌اند، بلکه ماه‌هاست دستمزد معوقه خود را طلب می‌کنند . عوامل رژیم آخوندی این وضعیت را به  وضعیت جنگ مرتبط میکنند اما وضع زندگی کارگران همواره با مصیبت همراه بود و اکنون نیز تشدید شده، و هیچ اقدام حمایتی در برابر این بحران از طرف نظام صورت نگرفته.

 عمق فاجعه زمانی مشخص می‌شود که نگاهی به ارزش دستمزدها بیندازیم. در حالی که یک کارگر در افغانستان ماهانه حدود ۲۳۰ دلار درآمد دارد، درآمد ماهانه کارگر ایرانی در کشور خودش به تنها ۱۱۱ دلار سقوط کرده است . این شکاف عمیق، نشان‌دهنده سقوط آزاد قدرت خرید در بازاری است که در آن کارگران با وجود سوابق کاری بالا، همچنان از تسهیلات معیشتی محروم هستند و شدیدا غارت میشوند.