دومینیک آتیاس –رئیس شورای اداری

بنیاد وکلای اروپایی

 من افتخار میکنم که  یک زن هستم. خانمها و آقایون دوستان من در اشرف ۳

سکوت هایی وجود داره که آدم رو میکشه، سکوت‌های مرگبار ممنوعیت‌هایی هست که افتخار رو از بین میبره بیشرمانه است. بله آقای جانسون همه ما بیش از این سرخورده هستیم خیلی خشمگین هستیم. امروز جمهوری ما جمهوری من هست که به این ننگ تن میده، یک تظاهرات مسالمت آمیز که مجاز شمرده شده بود مسالمت آمیز یک سلاح هم توی اون نبود تهدیدی وجود نداشت، فریاد نفرت باری وجود نداشت، فقط زنان و مردان ایستاده بودند که می‌خواستند رد کنند اقدامات رژیم تهران اونجا در تهران در شیراز در مشهد و می‌خواستن بگن که نباید جوانان کشور رو بکشین، بدون اینکه جهان آزاد صداشو بلند کنه و حالا دیدیم که دولت دولت بعد از اینکه اون رو پذیرفت ممنوعش کرد یک قاضی با مطرح کردن نظم عمومی اومد این عقب نشینی رو کرد نظم عمومی!

جرأت میکنند در مقابل ما وایستند ولی بیایند نظم عمومی رو مطرح کنن در برابر شهروندان از زن و مرد که سلاح ندارند و هیچ چیزی نداشتن که بخوان با دژخیمانی مقابله کنند که اعدام می‌کنن. نظم عمومی! نظم چی؟ ما دیوونه نیستیم ما ابله نیستیم، وقتی یک دموکراسی ممنوع میکنه که ما نتونیم اعدام‌های یک رژیم مذهبی رو محکوم کنیم، باید واقعیت رو گفت ترس، مماشات و دست آخوندها که فشار میاره با فاصله روی نهادهای خود ما.

نمیشه مدافعان حقوق بشر رو به سکوت کشوند، برای حفاظت از به اصطلاح صلح نمیشه این کار رو کرد تا مستبدان خوششون بیاد، آزادی تظاهرات یک لطف نیست که دولت بده در زمان‌های خوب یک حقه یک حق تضمین شده توسط قانون اساسی ما توسط کنوانسیون اروپایی حقوق بشر با اعلامیه ۱۷۸۹ که اعلام می‌کنه که ابراز آزادانه عقیده و افکار یکی از مهمترین ارزشمندترین حقوق مردم است. ممنوع کردن اون جلوگیری از حقه و قانون هست که اون رو مجاز بشمریم. وقتی که حالا این اقدامات تبدیل میشه به یک عامل در واقع دیپلماتیک این دیگه حق نیست. این در واقع ترس اونها رو نشون میده. من خودم وکیل هستم. من دفاع می‌کنم از زنان ایرانی. من اسمشون رو می‌شناسم. چهره‌هاشون رو می‌شناسم.

حتی سلول‌هاشون رو می‌شناسم. میدونم به چه معنیه که زندانی بشید. اعدامتون کنند به خاطر یک شعار. این زنان چشمشون رو نبستند در برابر سپاه پاسداران و ما اینجا در کشور مهد حقوق بشر یا باید متأسفانه بگم همچنان که روبرت بادنتر به خوبی گفته بود، کشور اعلامیه حقوق بشر ما چشممون رو خواهیم بست در برابر یک تهدیدی که تلفنی مطرح شده از یک سفارت؟ هیچ وقت، چون سکوت ما محکومیت اونها خواهد بود.

 هر تظاهراتی که ممنوع بشه در پاریس یک دار دیگه یک طناب دار دیگه هست در تهران، هر عقب نشینی مقام‌های ما یک لبخند دیگه هست و چهره دژخیمان و دوستان پسر شاه. پس من میگم با جدیت و خشم ما حق  دفاع از کرامت انسانی رو نخواهیم خواست

ما ادامه خواهیم داد به چالش کشیدن این ممنوعیت در هر مرجعی حتی تا استراسبورگ خواهیم رفت و دفاع خواهیم کرد در خیابان‌ها چون یک دموکراسی که ممنوع کنه ما دفاع کنیم از سرکوب شدگان دیگر هیچ  چیزی برای حفاظت کردن از اون نداره و این شرم آوره! زنده باد آزادی تظاهرات زنده باد حقوق بشر با یک  ح بزرگ در شروعش و زنده باد زنان ایران.

 ما شما رو  رها نخواهیم کرد

زن مقاومت آزادی

و زنده باد مردم ایران که با شجاعتش، به ما این درس رو میده درسی که مقام‌های ما اون رو فراموش کردند