نه به اعدام؛ وقتی صدای ایرانیان از برلین تا تورنتو علیه چوبه‌دار بلند می‌شود

اشرف‌نشان‌ها می‌گویند اعدام در ایران نباید به یک خبر عادی تبدیل شود؛ از خیابان‌های اروپا و کانادا تا حمایت سیاستمداران، کارزار «نه به اعدام» ادامه دارد.

گفتگو با زری کاظمی

بله، شنیدیم صدای پرشور کانون‌های شورشی رو. شورشگرانی که با روحیه سرشار و پر از انگیزه از مبارزه‌شون می‌گفتند و از اهداف بالا بلندشون. از شورشگران می‌ریم سراغ شورش‌یاران؛ اشرف‌نشان‌هایی که در کشورهای مختلف دنیا، هر روز دست‌اندرکار افشای جنایت‌های رژیم هستند و مواضع مقاومت ایران رو در واقع بازتاب میدن، به مردم جهان می‌رسونند و از مسیر همین روشنگری‌هاست که تونستند افکار عمومی رو علیه دیکتاتوری ولایت فقیه و مماشات بر او برانگیزند و وجدان‌های بیدار رو در راستای حمایت از مردم ایران متحد کنند. در این قسمت از برنامه همراه هستیم با خانم زری کاظمی تا ببینیم حرف این روزهای اشرف‌نشان‌ها در کارزارهاشون چه هست و چه کرده‌اند.

 خانم کاظمی، ما این روزها شاهد چندین رشته تظاهرات در شهرهای مختلف اروپا و کانادا با مضمون «نه به اعدام» بودیم. به نظر شما این همزمانی و گستردگی جغرافیایی چه تاثیری در پیام‌های شما میذاره؟

پشت هر اعدام یک انسان است؛ نگذاریم مرگ به یک «آمار» تبدیل شود

به نظر من چیزی که توی این موج از اعتراضات اهمیت خیلی زیادی رو پیدا می‌کنه فقط میشه گفت که تعداد این تجمع‌ها یا تعداد شهرهایی که این تجمع‌ها در اون برگزار میشه نیست، بلکه به نظر من اهمیت اصلی این تجمع‌ها پیامیه که به گوش دنیا میرسه. در واقع ما می‌خوایم این پیام رو به گوش دنیا برسونیم که اعدام در ایران یه موضوع عادی و صرفاً یه آمار خشک و خالی نیست. پشت هر اعدامی، زندگی یک انسان، یک جوان خوابیده؛ یک زندگی، یک آینده، یک آرمان و هزاران هزار آرزو. و با هر اعدام، فقط یه زندگی نیست که پایان پیدا می‌کنه، بلکه روح جامعه‌ست که آسیب می‌بینه.

ما در واقع با این اعتراضاتمون می‌خوایم که به دنیا بگیم که نباید شما به شنیدن خبر اعدام جوونای ما در ایران عادت کنین و به همین دلیله که به خیابونا میایم و اعتراض می‌کنیم. در همین رابطه هم شاهد بودیم که روزای ۲۴ و ۲۵ مرداد توی شهرهای زیادی که حالا من نمی‌تونم به علت فرصت کم اسمشون رو بیارم، تعداد محدودیشون رو میارم، واقعاً اعتراضات و آکسیون‌هایی برگزار شد. از جمله برلین، برن، پاریس، مونیخ، کپنهاگ، استکهلم، اسلو، لندن، لاهه و در تورنتو، آرهوس دانمارک و شهرهای مختلف زیادی. و در واقع شعارهایی که در این تظاهرات و آکسیون‌ها داده میشد همه ریشه بر شعار نه به اعدام و محکوم کردن حکم اعدام‌ها بود.

از برلین تا تورنتو؛ یک پیام مشترک به دولت‌هایی که سکوت می‌کنند

این گستردگی تظاهرات یک پیام هم برای دولت‌ها داره. ما می‌خوایم به دنیا بگیم که نباید که روابط سیاسی شما، قراردادهای اقتصادی‌تون و منافع کوتاه‌مدت‌تون باعث بشه که چشمتون رو بر نقض گسترده حقوق بشر و اعدام‌ها در ایران ببندین. نمیشه که از حقوق بشر حرف بزنیم ولی همزمان با اعدام‌ها هیچ‌گونه عکس‌العملی نشون ندین و سکوت بکنین. نمیشه که از آزادی و کرامت انسان دفاع کرد، اما وقتی یک انسان در ایران در آستانه اعدام قرار می‌گیره، فقط نظاره‌گر بود و در واقع ابراز ناراحتی کرد و محکوم کرد.

به همین دلیله که ما صدامون رو فقط از یه شهر بلند نمی‌کنیم. ما سعی می‌کنیم تو همه شهرهای مختلف، تو کشورهای مختلف جهان این صدا رو بلند کنیم و این برای ما خیلی مهمه که در واقع این یک اعتراض مقطعی نیست، این یک مطالبه مستمره و ما این راه رو ادامه میدیم. و در همین راستاست که ما تونستیم در واقع حمایت و توجه خیلی از سیاستمداران دنیا، شخصیت‌ها و انسان‌های شریف و آزادی‌خواه رو هم نسبت به مسئله ایران جلب بکنیم. و در واقع به نظر من یکی از مهم‌ترین جنبه‌های این اعتراضات این هست که ایرانیان آزادی‌خواه خارج از کشور، همونطور که شما گفتید، نشون میدن که فاصله جغرافیایی برای اون‌ها فاصله آرمانی بینشون و مردم ایران ایجاد نمی‌کنه.

این درد، یک درد مشترکه و درسته که ما در خارج از ایران زندگی می‌کنیم و زیر فشار سرکوب و اختناق و مشکلات معیشتی که آن‌ها قرار دارند نیستیم، اما یه درد مشترک ما رو به هم پیوند میده. این دردیه که فاصله جغرافیایی نمی‌شناسه و ما به همین دلیل وقتی مادری رو می‌بینیم که تو ایران نگران فرزند زندانیشه، وقتی خانواده‌ای رو می‌بینیم که واقعاً نگران دریافت خبر اعدام عزیزاشه، نمی‌تونیم بی‌تفاوت باشیم و به همین دلیله که میایم به خیابون‌ها تا به اونا بگیم که صداشون شنیده میشه و تنها نیستند.