بنزین گران میشود، اما چرا خودروهای ایران هنوز پرمصرفاند؟ مافیای خودروسازی چه نقشی دارد؟
۱۴۰۵/۶/۵
اگر خودروها استاندارد بودند، چرا مردم باید تاوان مصرف بالای بنزین را بدهند؟
گفتگو با مهندس حسین یعقوبی
گزارش کوتاهی بود که برخی از ابراز وحشتهای رژیم در یکی دو روز گذشته رو فهرست و بررسی کرده بود. اما این روزها در جریان بحثهای مربوط به خیز نظام برای گرونی بنزین، موضوع مافیای خودروسازی که حاضر نیست کیفیت ساخت خودرو رو بالا ببره تا مصرف بنزین پایین بیاد هم خیلی در مطبوعات و رسانهها مطرح شده. میخوایم نگاهی به همین موضوع داشته باشیم همراه با مهمان برنامهمون آقای مهندس حسین یعقوبی، کارشناس در صنعت خودروسازی.
چالشهای اصلی در دستیابی به استانداردهای جهانی کیفیت و بهرهوری سوخت چیه که صنعت خودروسازی در ایران، حالا تحت حاکمیت این رژیم، به اون سمت نمیره و نرفته؟ و الان از نظر شما، کیفیت خودروهای داخلی که ساخته میشه اگر بهبود پیدا کنه چقدر میتونه در کاهش مصرف بنزین تاثیر داشته باشه، اون چیزی که در رسانهها ازش صحبت میشه؟
بله، با توجه به این که سوال شما یک سوال فنی و تخصصی هستش، اجازه میخوام که پاسخ این سوال رو در همین حوزه، یعنی در حوزه فنی بدم. ببینید، اساساً این چالش با یک چالش جهانی همراه هستش و اون هم از زمانی که تغییرات اقلیمی در جهان به وجود اومده، نه تنها ایران بلکه بسیاری از کشورهای پیشرفته در صنعت خودرو رو هم در مقابل بعضی از چالشها گذاشته، که خب، نگاهی میکنیم که رژیم آخوندی ببینیم تو این رابطه چهکار کرده. من به صورت گذرا به چند مورد از...
اون چالشهای اقلیمی چیها هستن که در همهجای جهان میگید به نوعی وجود داره؟
بله، ببینید الان همهجا بحث گازهای گلخانهای و به اصطلاح دیاکسید کربن و دیگر آلایندگیهایی که از طریق موتورهای به اصطلاح با سوخت به محیط زیست انتشار پیدا میکنه، این موجب گرمایش هوا هم شده که ما بسیاری از این تغییرات را هم در وضعیت جوی هم در بسیاری از کشورها مشاهده میکنیم، به طور اخص امسال در همین کشور آلمان و در اروپا.
بله، من اجازه میخواستم که به چند مورد از این چالشها بپردازم. ببینید، اولین چالشی که در مقابل یک صنعت خودروسازی قرار گرفته، افزایش بازده حرارتی موتور از منظر ترمودینامیک هستش. یعنی ما میدونیم که موتورهای احتراق داخلی بخش قابل توجهی از انرژی سوخت رو به گرما و اصتکاک تبدیل میکنن و از این طریق از دست میدن. تو این رابطه برای نزدیک شدن به استانداردهای جهانی، خب، نیاز به فناوریهایی مانند تزریق مستقیم سوخت، زمانبندی متغیر سوپاپها، توربوشارژ و نسبت تراکم بهینه هستش. این یکی از چالشهای ابتدایی و مهم هستش.
خودروهای کممصرف؛ چرا فناوریهای روز دنیا در ایران جدی گرفته نمیشوند؟
چالش دوم، کاهش مصرف سوخت بدون این که افت محسوسی توی توان و عملکرد موتور ایجاد بشه. خب، برای این کار هم اون چیزی که الان در صنعت خودروسازی رایج هستش، از طریق کاهش حجم موتور که به اصطلاح بهش میگن داونسایزینگ، هیبریداسیون و مدیریت هوشمند موتور و کاهش وزن خودرو، که همزمان هم برای پایین آوردن مصرف و هم برای حفظ عملکرد، دوام و قابلیت اطمینان موتور بسیار ضروری هستش.
چالش سوم، محدودیتهای کیفیت سوخت هستش، که این بسیار مهم هستش. ما هرکسی که خودرو هستش با عدد اکتان و ستان یا اکتین و ستین آشنا هستش. میزان گوگرد، ناخالصی و پایداری سوخت میتونه مستقیماً در میزان سوخت و مصرف سوخت و عمر سیستمهای پسپالایش اثر بذاره. بنابراین کیفیت سوخت باید متناسب باشه و با فناوری مدرن ارتقا پیدا کنه.
بعدش، کنترل آلایندگی در شرایط واقعی هستش. خب، یک خودروساز میتونه در آزمایشگاه به اون استانداردهایی رو و نرمهایی رو که به صورت جهانی مطرح هستش بهش برسه، اما این استانداردها باید به طور واقعی در خیابان هم به اثبات برسه. چون در آزمایشگاه خب، خیلی از این خودروسازها میتونن کلک بزنن، در واقع مقدارها رو تغییر بدن. و اون موضوعاتی که یا پارامترهایی که در اینجا بسیار مهم هستش، آلایندگی مثل اکسیدهای نیتروژن که اصطلاحاً بهش ناکس میگن، ذرات معلق و آلاینده مونوکسید کربن، دیاکسید کربن و همچنین هیدروکربنهایی که نسوخته هستن؛ و برای جلوگیری از این، نیاز به کاتالیستها و فیلتر ذرات و در موتورهای دیزل به سیستم اسسیآر، که فکر میکنم این روزه هم برای بسیاری از دارندگان ماشینهای دیزل آشنا باشه، همون چیزی که بهش اصطلاحاً ادبلو هم میگن، یک مایعی هستش که علاوه بر دیزل باید در ماشین تزریق بشه.
مصرف ۱۰ تا ۱۳ لیتر؛ چرا مردم باید هزینه ناکارآمدی خودروسازان را بپردازند؟
بعدش، زنجیره تامین و هزینه فناوری هستش، که اینجا به فناوریهای کممصرفتر و قطعات بسیار دقیقتر و سیستمهای بسیار پیشرفته کنترل الکترونیکی و تجهیزاتی هستش نیاز هستش که این پسپالایش رو بتونن به قول معروف، بهینهتر انجام بدن.
بنابراین، علاوه بر همه این موضوعات، ما میبینیم که چالشهای دیگری هم در کیفیت و نگهداری تعمیرات هستش. یعنی حتی پیشرفتهترین موتورها هم میتونن وقتی با روغن نامرغوب و فیلترهای کثیف و انژکتور معیوب کار بکنن، اونها نمیتونن کارآمد باشن و مصرف سوخت رو بسیار بالا میبرن و همزمان آلایندگی رو بسیار بالا میبرن. فقط میخواستم به این نکته هم توجه بکنم که برای ارتقای این موضوع، باید به همه این موارد پرداخته بشه. فقط نگاهی اگر شما به ماشین پژوی ۴۰۵ و پژوی پارس یا پراید توی ایران بندازید، مصرف سوخت اونها به طور وحشتناک بین ۱۰ تا ۱۳ لیتر در هر ۱۰۰ لیتر هستش. علاوه بر این که اساساً این ماشینها ایمن نیستن و خیابونهای ایران به دلیل... ما حالا داریم در این بحث به مقوله سوخت میپردازیم ولی خب سیستمهای ایمنی اونها واقعاً به گونهای هستش که در سال هزاران نفر قربانی این سیستمهای ناکارآمد در صنعت خودروسازی میشن.
حالا اجازه بدین که من یک نتیجهگیری هم بکنم. ببینید با توجه به نکاتی که من عرض کردم، باید پرسید که خب خودروسازان ایرانی طی این ۴ دهه چه دستاوردی داشتن؟ اجازه بدین که من این پاسخ رو واقعاً از زبان یکی از کارگزاران رژیم به نام یاسر میرزایی، معاون سازمان بهینهسازی مدیریت راهبردی انرژی براتون بخونم. میرزایی میگه که صنعت خودرو دههها هست که به تقاضاها و فشارها برای اصلاح مصرف سوخت خودروهای داخلی بیتوجه بوده و با وجودی که مدیریت یکی از بزرگترین کارخونههاش یعنی ایرانخودرو به بخش خصوصی واگذار شده و همچنین برنامه سایپاس، اون شرکت سایپا، فقط رشد ۱۸۰ درصدی قیمت محصولاتش محقق شده و تقریباً هیچ اقدام موثر و ملموسی برای کاهش مصرف سوخت تولیداتش انجام نداده. یعنی این مواردی رو که من اونجا اشاره کردم، به گواهی یکی از کارگزاران خود رژیم اساساً بهش پرداخته نشده. البته این رو هم ما باید در نظر داشته باشیم که این کارگزار از موضع خیرخواهی برای مردم ایران این حرف رو نزده و ما میبینیم که این صحبتها در جریان جنگ گرگها افشا میشه.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
