حقوق بشر در ایران زیر چکمه رژیم؛ جهان تا کجا میتواند چشم ببندد؟
۱۴۰۵/۶/۹
از افزایش اعدام زندانیان سیاسی تا محدود کردن آزادی بیان؛ گزارشهای بینالمللی از وخامت وضعیت حقوق بشر در ایران و تشدید سرکوب توسط رژیم آخوندی خبر میدهند.
گفتگو با سحر ثنائی
این روزها ایران صحنه رویارویی تمامعیار مردم و مقاومت آزادیستانشون با رژیم آخوندی است. ابزار اصلی رژیم در این رویارویی، نقض گسترده حقوق بشر است؛ چه در زندانها و چه در عرصه اجتماعی.
برای نگاهی به این موضوع، همراه هستیم با خانم سحر ثنایی.
خانم ثنایی، میشه یک گزارشی بفرمایید از وضعیت حقوق بشر در ایران که این روزها به چه صورت هست و چه نگاه جهانیای وجود داره به این موضوع؟
بله. در واقع بخوام اگر در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران حرف بزنم، باید در مورد اون معیاری حرف بزنم که میشه از اون وضعیت حقوق بشر یک جامعه رو سنجید؛ اون هم آمار اعدامها هست.
به طور مثال، وقتی که در لبنان در ماه آگوست، پارلمان لبنان لغو حکم اعدام رو دستور میده، این نشاندهنده این هستش که تو لبنان داره از نظر وضعیت حقوق بشر تغییراتی انجام میشه. تو ایران دقیقاً برعکسش هست.
از ماه مارس به اینور، ما شاهد این بودیم که اعدامها در ایران افزایش یافت. در این ماههای گذشته، ۵۶ زندانی سیاسی در ایران اعدام شدند. این بالاترین آمار در ۳۵ سال گذشته هست؛ یعنی در واقع از دهههای ۶۰ به بعد میتونیم بگیم که همچین وضعیتی در ایران نبوده.
چرا آمار اعدامها در ایران به چنین نقطهای رسیده است؟
و انقدر وضعیت وخیم هست که حتی کمیسر عالی حقوق بشر، آقای ولکر تورک، سریعاً یک بیانیه دادند در ماه آگوست و گفتند که خیلی نگران هستند در رابطه با وضعیت اعدامها در ایران و گفتند که شاهد این بودند که در ماههای گذشته، بهخصوص زندانیان سیاسی در ایران اعدام شدند و از رژیم آخوندی خواستند که هر نوع اعدام رو لغو کنه.
یک نمونه دیگه این هستش که اعدامها در ملأعام انجام شدند؛ دو تا اعدام از این جوونها در اصفهان در ملأعام رژیم انجام داد.
شاهد این بودیم که اکسپرتهای سازمان ملل، از جمله گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حقوق بشر در ایران، گزارشگر ویژه در مورد اعدام و گزارشگر ویژه در مورد شکنجه، یک بیانیهای دادند در مورد این ۱۲ نفر که در رابطه با پرونده علیخانی حکم اعدام بهشون دادند.
هشدار دادند و از رژیم خواستند که این حکم اعدام رو لغو کنه و گفتند که در واقع، تو این پروسه پیگیری این پرونده، رژیم هیچگونه قوانین بینالمللی رو رعایت نکرده و اصلاً مشخص نیست که این پروسه دادگاهی چجوری پیش رفته و چجوری رژیم اینا رو انجام داده.
از رژیم خواستهاند که در واقع فضا رو باز کنه که مردم بتونند از آزادی بیان خودشون استفاده کنند و درخواست کردهاند که رژیم یک موراتوریوم تشکیل بده که همه نوع اعدامها رو لغو کنه و اعدام رو فقط برای جنایتهای سنگین در واقع اعمال کنه.
در ادامهش شاهد این بودیم که رژیم یک فعال حقوق بشر، آقای مجید آدینه، رو که ۲۰ سال فعال حقوق بشر تو ایران بود، هفتههای گذشته اعدام کرد.
این آقای مجید آدینه در تظاهراتهای دیماه شرکت کرده بود و در واقع میتونیم بگیم که تو همه جای دنیا همچین شخصی بهش یک جایزه میدن، یک الگو برای اون جامعه میشه واسه این فعالیتهایی که کرده؛ به خونوادهها کمک میکرد، در واقع به اونا رسیدگی میکرد، ولی رژیم برعکس میاد این شخص رو اعدام میکنه.
وقتی تماس با خبرنگار خارجی جرم میشود، رژیم از چه چیزی میترسد؟
از طرف دیگه شاهد این بودیم که رژیم داره در مجلس یک قانونی تصویب کرده که هر نوع کانتکت با خبرنگارهای خارجی، جرم تو ایران محسوب میشه؛ یعنی در واقع همه کشورها دنبال این هستند که آزادی بیان رو تقویت کنند، به شهروندهاشون امکان رو بدن که از آزادی بیان خودشون استفاده کنند، ولی رژیم اینو جرم محسوب میکنه.
این در واقع نشاندهنده اون وحشت رژیم از خشم مردم نسبت به این رژیم هست.
و ما شاهد این بودیم که اکسپرتهای سازمان ملل پشت سر هم بیانیهای دادند. خود خانم مای ساتو در فضای مجازی، در ایکس، خیلی فعال بودند.
و واقعیتش اینه که اون چیزی که ما تجربه کردیم، گزارشگرهای ویژه سازمان ملل در مورد حقوق بشر توی ایران، در واقع وقتی که شروع به کار میکنند، هیچ تصویری، یا شاید باید بگم که تصویر درستی از نقض حقوق بشر رژیم ندارند و توی پروسه تازه متوجه میشن که در واقع این رژیم چقدر جنایتکار هست و از... یعنی هیچ اصول قوانین بینالمللی رعایت نمیکنه..
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
