توزیع بنزین آلوده و بی‌کیفیت توسط رژیم و تهدید سلامت مردم ایران

پشت صف‌های بنزین و گرانی سوخت، بحران پنهان دیگری هم وجود دارد: کیفیت پایین بنزین و تهدید سلامت میلیون‌ها ایرانی

گفتگو با دکتر حسین جهانسوز

اما بپردازیم به موضوع دیگری: بحران بنزین که رژیم برای مردم ایران ایجاد کرده، فقط یک وجه اقتصادی، گران‌کردن و کمبود نیست؛ وجوه دیگری هم دارد. موضوعی که سالیان رژیم روی آن را پوشانده، مسئله کیفیت بنزین است.

برای بررسی این موضوع، در این قسمت از برنامه همراه هستیم با آقای دکتر حسین جهان‌سوز، محقق داروسازی، فوق‌دکترای بیوشیمی و شیمی دارویی و عضو شورای ملی مقاومت ایران.

آقای جهان‌سوز، سؤال اول من این است: بنزینی که رژیم الان تولید می‌کند و می‌فروشد ـ حالا همین هم که الان بسیار مورد بحث است و می‌خواهد آن را مرحله‌به‌مرحله گران کند ـ ولی همین بنزینی که الان تولید و توزیع می‌شود، در چه سطحی است و از لحاظ محیط‌زیستی یا پزشکی چه تهدیدهایی دارد؟

گوگرد و بنزن بالاتر از استاندارد؛ بنزینی که سلامت همه مردم را تهدید می‌کند

ببینید، روی یک نکته می‌خواهم اشاره کنم که شما هم در صحبت‌هایتان فرمودید. وقتی از بحران بنزین صحبت می‌کنیم، معمولاً صحبت می‌کنیم از گرانی بنزین، کمبود بنزین و صف‌های کیلومتری بنزین؛ چیزی که کسانی که اتومبیل دارند، وقتی به پمپ‌بنزین می‌روند با آن مواجه می‌شوند.

ولی به یک نکته بسیار بسیار مهم‌تر، همان‌طور که شما فرمودید، یعنی کیفیت بنزین، کمتر پرداخته می‌شود.

کیفیت بنزین در ایران بسیار بسیار بد است و واقعاً اصلاً با استانداردهای جهانی به هیچ شکل قابل مقایسه نیست.

خودشان ادعا می‌کنند که به اصطلاح از استانداردهای یورو ۴ و یورو ۵ استفاده می‌کنند. یورو ۴ و یورو ۵ به اصطلاح استانداردهایی هستند که کشورهای مختلف اروپا با هم به جمع‌بندی رسیدند و به آن نتیجه رسیدند.

طبق این استاندارد، مقدار گوگرد در بنزین بایستی ۱۰ PPM باشد؛ یعنی ۱۰ پارت پر میلیون. در حالی که گزارشی که در آخر سال گذشته بیرون آمده، از ایران می‌گوید که مقدار گوگرد ۲٫۵ برابر مقدار استاندارد یورو ۴ و یورو ۵ است.

همین‌طور ماده شیمیایی دیگری هست به اسم بنزن؛ یک ماده شش‌ضلعی حلقوی که بسیار سرطان‌زاست و مقدار آن در بنزین از استاندارد معمول بالاتر است.

مواد شیمیایی دیگری هم وجود دارند. برای اینکه عدد اکتان، یعنی درجه خوب‌سوزی بنزین را بالا ببرند، معمولاً یک ماده شیمیایی اضافه می‌کنند.

قبلاً، مثلاً تا حدود سال ۱۹۸۰، تقریباً از ماده‌ای استفاده می‌کردند که سرب داشت. بعداً متوجه شدند که این ماده باعث مسمومیت تعداد زیادی از مردم، به‌خصوص کودکان، شده است. به همین خاطر، سرب اکنون به صفر رسیده است؛ یعنی اصلاً حق ندارند چنین ماده‌ای استفاده کنند.

از ماده دیگری که استفاده می‌کنند، که خلاصه آن می‌شود MtBE، اخیراً بعضی از کشورها با آن موافق نیستند. چون می‌گویند اگر از مخزن‌های بزرگی که دارند نشت کند و وارد آب شود، احتمال سرطان وجود دارد. البته مطمئن نیستند که حتماً سرطان‌زا باشد، ولی به خاطر ساختمان شیمیایی آن می‌گویند احتمال دارد که سرطانی باشد. به همین خاطر، بسیار بسیار مراقب آن هستند.

این مسئله وقتی که این بنزین در اتومبیل می‌سوزد، از لوله اگزوز آن، علاوه بر کربن دی‌اکسید و مونوکسیدکربن و اینها که خارج می‌شود، مواد سمی هم بیرون می‌آید و وارد هوا می‌شود.

اینجا دیگر فقط کسانی که اتومبیل دارند و می‌خواهند بنزین بزنند، که تعدادشان می‌گویند در ایران ۲۸ میلیون اتومبیل است، در خطر نیستند؛ اینجا تمام جمعیت ایران در خطرند.

کسانی که به اصطلاح مشکلات ریوی دارند، کسانی که مشکلات قلبی دارند و همین‌طور کودکان، بسیار بسیار در معرض خطر هستند. نوزادانی که ریه‌هایشان بسیار حساس است نیز در خطر ابتلا به امراض گوناگون خونی و همین‌طور سرطان‌های مختلف هستند.

درست است.

آقای جهان‌سوز، برای ارتقای کیفیت یا رساندن آن به سطح استانداردی که الان شما به آن اشاره کردید، باید چه کارهایی در ایران انجام شود تا این اتفاق بیفتد و بتوانیم بگوییم که بنزین در سطح بین‌المللی قرار دارد و برای مردم زیان‌آور نیست؟

مسئله فنی نیست؛ سؤال اصلی این است که چرا رژیم ۴۸ سال کاری نکرده است؟

ببینید، این مسئله بسیار فنی و در عین حال بسیار آسان است. یعنی تمام دنیا امروزه می‌داند چگونه مقدار گوگرد، مقدار بنزن یا مواد ناخالصی را جدا کند و دیگر در بنزین نگذارد.

می‌توانند مثلاً با کشورهای جنوب خلیج فارس، همه این کارها را انجام دهند.

ولی سؤال این نیست که چه کار بکنند؛ سؤال این است که در این ۴۸ سال چرا هیچ کاری نکردند؟