چرا مسئول اول مجاهدین در سالگرد تأسیس سازمان انتخاب می‌شود و این انتخاب چه پیامی دارد؟

از «فدا و پرداخت» تا انتخاب مسئول اول؛ تفاوت سازوکار انتخاب در سازمان مجاهدین با احزاب سیاسی چیست و چرا کسی خودش را نامزد نمی‌کند؟

گزارش و گفتگو با نادیا حیدری

«مهناز میمنت متولد ۱۳۳۸ در تهران در زمان دانشجویی با آرمانهای مجاهدین آشنا شد و در تظاهرات و قیام علیه دیکتاتوری شاه شرکت داشت و بعد از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی به عضویت سازمان درآمد. وی تحصیلات خود را در دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران تا زمان تعطیل شدن دانشگاهها در انقلاب ضدفرهنگی خمینی ادامه داد.

مهناز میمنت پس از شروع مقاومت سراسری در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ به زندگی مخفی در پایگاههای مجاهدین روی آورد و در سال ۱۳۶۵ به منطقه مرزی اعزام شد و مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. او در سال ۱۳۶۸ به عضویت هیأت اجرایی سازمان در آمد و در سال ۱۳۷۰ مسئولیت دفتر مرکزی را به عهده گرفت. وی از ۱۳۷۲ عضو شورای رهبری، از ۱۳۹۳ عضو شورای مرکزی و از ۱۴۰۰ همردیف مسئول اول مجاهدین بود.»

بخشی از اطلاعیه سازمان مجاهدین خلق ایران را دیدیم و همراه هستیم با خانم نادیا حیدری تا پیرامون این موضوع گفت‌وگویی داشته باشیم.

چرا انتخاب مسئول اول مجاهدین در این موقعیت انجام می‌شود و پیامش چیست؟

نادیا حیدری: برای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، همیشه سالگرد تأسیس سازمان ارج و قرب بسیار بالایی داشته و دارد. همه سرشار از غرور و افتخار هستند که عضو سازمانی هستند که بیش از ۶۰ سال است که بدون هیچ وقفه در حال نبرد با دو دیکتاتوری شاه و شیخ بوده، بدون حتی یک روز تعطیلی؛ در انبوهی فراز و نشیب و در میانه انبوهی توطئه‌ها؛ سازمانی که تار و پودش از عزم و رزم و رنج اعضایش ساخته شده است. یک روزی در سال ۱۳۴۴ توسط سه مهندس جوان بنیان‌گذاری شد. آن‌ها خودشان رفتند و رسم فدا و پرداختگری را برای یارانشان به جا گذاشتند. به قول معروف، با فدا آغاز کرد و با فدا ره باز کرد. بله، همیشه در همه بن‌بست‌ها، با فدا و قربانی است که راه باز می‌شود. و حالا می‌بینیم که چند نسل پیاپی از جوان‌های این مرز و بوم به این راه می‌گروند و آسمان تاریخ ایران را با ستارگانی تابان و درخشان مزین می‌کنند. از فرمانده نعیم تا فرمانده وحید و بابک علیپور و پویا قبادی تا فرمانده حامد و فرمانده مهدی خانکی. همه، عین بنیان‌گذاران، تحصیل‌کرده و فهیم، ولی از عمق جان دلباخته مردمشان و رهایی و آزادی آن‌ها، و جان و همه هستی‌شان را در طبق اخلاص گذاشتند برای اینکه ایران و ایرانی بتواند آزاد باشد.

به تاریخچه سازمان نگاه کنید که از روز تأسیس، اعضایش یا مخفی بودند یا تحت تعقیب بودند، یا در زندان و زیر شکنجه، یا در تبعید و زیر موشک و بمباران و انواع و اقسام توطئه‌ها و شیطان‌سازی‌ها. ولی چون رسم مجاهدین، فدا و صداقت در مبارزه‌ای است که انتخاب کرده‌اند برای بهروزی خلقشان، خوب، این سازمان برجا مانده است. خمینی در فاز سیاسی خیلی احزاب و سازمان‌ها را با یک جمله جمع کرد. ولی از پس سازمان ما برنیامد. دست به قتل‌عام و نسل‌کشی زد، ولی باز از پس مجاهدین برنیامد. و امروز می‌بینیم که سازمان ما به چه نقطه باشکوهی رسیده، به‌عنوان تنها آلترناتیو دموکراتیک و سازمان‌یافته در مقابل رژیم که در ایران نیروی روی زمین دارد. همان نیرویی که توان تغییر و سرنگونی رژیم را دارد.

حتماً شما هم از زبان کارگزاران رژیم شنیده‌اید که می‌گویند هرچه بدبختی داریم از دست مجاهدین است. این‌قدرمان را کشتند، اتمی را افشا کردند، این کردند، آن کردند.

به قول برادر مسعود، تعریف مجاهد خلق یک جمله است: وفای به پیمان، با فدای بیکران در تاریخ ایران. و همین سازمان است که در ادامه راه همه قهرمانان تاریخ ایران، از ستارخان و باقرخان تا میرزا کوچک‌خان و مصدق، که با توطئه خارجی و با کمک ایادی خودفروخته سرنوشت دردناکی داشتند، حالا برای اولین بار ما داریم تاریخ میهن خودمان را می‌نویسیم. البته بهای سنگینی هم پرداخت شده و باز هم می‌شود، ولی به قول معروف، نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود. و آزادی را در سینی طلایی و به‌رایگان به کسی هدیه نمی‌کنند.

خلاصه، در ادامه چنین مسیر خونبار ولی بسیار باشکوهی است که سالگرد تأسیس سازمان، بهترین فرصت برای انتخاب مسئول اول جدید هم هست. چون این سالگرد یادآور بالاترین ارزش‌های مجاهدین است و اصلاً مسئول اول را انتخاب می‌کنند که در کادر و در راستای همین ارزش‌ها، قله‌های رفیع‌تری را فتح کنند و به مبارزه برای سرنگونی رژیم سرعت ببخشند.

خوب، امسال هم که همان‌طور که برادر مسعود اعلام کردند، در سال جنگ جنگ‌ها هستیم و آزمایش آزمایشات. وقتی بخواهیم برای چنین جنگی، با همه پیچیدگی‌هایش که در حوصله این بحث نمی‌گنجد، آماده بشویم، جز با پاک‌بازی و خلوص بیشتر نمی‌شود؛ آمادگی پرداخت قیمت، هرچه که باشد، در خطیرترین لحظات سرنوشت‌ساز. به همین خاطر، امسال اعضای سازمان مجاهدین به انتخاب یک مسئول اول جدید نشستند تا از دل این انتخاب جدید، همه سازمان یک بار از اول نو بشود، با انتخاب‌های خالصانه‌تر و جانانه‌تر برای به ثمر رساندن این مبارزه و این مسیر.

چرا در انتخاب مسئول اول، کسی خودش را نامزد نمی‌کند؟

بر اساس آنچه در اخبار دیدیم، در انتخاب مسئول اول مجاهدین این‌طور نیست که کسی خودش را کاندیدا کند، در حالی که در احزاب افراد خودشان را کاندیدا می‌کنند. این تفاوت چیست؟

نادیا حیدری: خوب، پاسخ این سؤال که اتفاقاً خیلی سؤال خوبی هم هست، در خود کلمه مجاهد خلق است. تک‌تک اعضای مجاهدین، با گذشتن از همه چیز خودشان، از درس، تحصیل، خانواده، امکانات شغلی و رفاهی که تقریباً برای اکثریتشان فراهم بوده، با پاکباختگی تمام و پذیرش شهادت در مسیر آرمانشان پا در راه مبارزه گذاشته‌اند. به عبارتی، همه آمدند که چیزی بپردازند و نه اینکه چیزی به دست بیاورند.

این رسم مجاهدین است. هیچ‌کس برای خودش چیزی نمی‌خواهد. هرکس آمده برای اینکه بپردازد، برای اینکه همه چیزش را بدهد تا برای خلقش همه چیز را به دست بیاورد. خیلی ببخشید، ولی برای یک مجاهد این خیلی زشت و خیلی قبیح است که حتی در ذهن و ضمیر خودش بگوید من از بقیه بهترم و کاش من را انتخاب کنند.

از قول امام رضا (ع) نقل شده که گفتند: رهایی و اندیشه مسلمان تمام نیست مگر اینکه ده ویژگی را داشته باشد که یکی از این ویژگی‌ها این است که «هیچ یک از یاران را ننگرد جز این که بگوید او از من بهتر و پرهیزگارتر است.»

این یک وجه از اخلاق انقلابی مجاهدین و هر انقلابی است که به‌طور واقعی زندگی‌اش را وقف دیگران کرده است.

ولی برای سازمان ما که آرمانش جامعه بی‌طبقه توحیدی است که در آن افراد بر هم برتری ندارند و همه با هم برادر و خواهر هستند، در این جامعه هر کس به اندازه توانش کار می‌کند و می‌پردازد و هر کس به اندازه نیازش دریافت می‌کند، دیگر بحثی به عنوان به‌دست آوردن مقام و منصب و منافع فردی وجود ندارد.

مسئول اول بودن مقام است یا سنگین‌ترین مسئولیت؟

در چنین روابط و مناسباتی، مسئول اول کسی است که بیشترین مسئولیت (وظایف) را در پیشبرد سازمان و خطوط و برنامه‌های آن بر عهده دارد؛ مسئولی که بیش از همه و پیش از همه باید پاسخگوی خوب و بد سازمان به شورای مرکزی و دیگر نهادهای تحت مسئولیتش باشد. خوب، هر کس پشتش می‌لرزد از این مسئولیت سنگین و جز با رأی دیگران و با پشتیبانی آن‌ها نمی‌تواند چنین مسئولیتی را به عهده بگیرد.

چنان‌که هم‌وطنان عزیز، ظرف دیروز و امروز شاهد بودند، هر کس دیگری را کاندید می‌کند و از خودش هیچ نمی‌گوید. خود خواهر مهناز، به دلیل رأی اکثریت جمع مجاهدین، این مسئولیت را پذیرفتند وگرنه اگر به خودشان بود، کاندیداهایشان کسان دیگری بودند و اعلام هم کردند.

خوب، این‌طوری است که در سازمان مجاهدین انشعاب وجود ندارد، باندبازی و رقابت و... وجود ندارد. زدوبند برای به‌دست آوردن پست و مقام وجود ندارد، چون اساساً پست و مقامی وجود ندارد. هرچه هست مسئولیت و وظایف سنگین و هرچه سنگین‌تر است که باید پاسخگوی آن باشند. مسئول اول مانند دیگر مجاهدین و با آن‌ها زندگی می‌کند، همان امکانات همگانی دیگر مجاهدین را دارد و مانند آن‌ها همه زندگی‌اش در الزامات ضروری اجرای مسئولیتش خلاصه می‌شود. و این جمع مجاهدین است که تشخیص می‌دهد چه کسی را جلودار و پرچمدار مبارزه بکند و این مسئولیت را بر دوشش بگذارد و مسئولین اول هم به انتخاب و آرای اعضای سازمان گردن می‌گذارند.

مایلم در انتها شعری از مولانا را که خواهر مجاهد زهرا مریخی در پایان یکی از صحبت‌هایشان گفتند، در اینجا تکرار کنم:

آتش است این بانگ نای و، نیست باد
هرکه این آتش ندارد، نیست باد

هرکه را جامه ز عشقی، چاک شد،
او ز حرص و جمله عیبی پاک شد

شاد باش ای عشق خوش‌سودای ما
ای طبیب جمله علت‌های ما

گر هزاران دام باشد هر قدم
چون تو بامایی، نباشد هیچ غم

بله، این آتش شعله‌ور عشق به خلق و میهن است که در قلب و ضمیر هر مجاهد خلق، رویارویی با هر مانع و همه موانع را آسان می‌کند.