۶۱ سال مبارزه؛ شور و عاطفه نسبت به مجاهدین از کجا می‌آید؟

چرا در کانادا، از زنان و جوانان تا زندانیان سیاسی، این‌چنین از سالگرد تأسیس مجاهدین استقبال می‌کنند؟

گفتگو با شهناز فلاح

در ۶۱مین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران، شاهد اجتماعات مختلف در شهرهای مختلف بودیم؛ توسط اشرف‌نشان‌ها و حامیان مقاومت ایران، من‌جمله در کانادا و شهرهای مختلف اون. می‌خوایم صحبت کنیم در رابطه با اینکه این میزان از شور و عواطف نسبت به سازمان مجاهدین از کجا نشأت می‌گیره.

به همین منظور همراه می‌شیم با مهمان برنامه‌مون خانم شهناز فلاح از کانادا. 

شما سالیانه که با جوامع ایرانیان در کانادا در ارتباط هستید، به‌خصوص جوامع زنان. می‌خوام از شما سؤال بکنم که این‌بار در رابطه با همین موضوع تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران و اون ارتباط اجتماعی که وجود داره، چه چیزهایی رو دیدید و شاهد چه روابطی بودید؟

از زندان تا خیابان‌های کانادا؛ این ارتباط اجتماعی چگونه شکل گرفته است؟

ببینین، این روابط که ساری و جاری هست در همه‌جا. می‌دونین، از قعر زندان‌ها بگیرین، از اون‌جایی که به قول معروف دلیران دارن پیام می‌فرستن برای شصتمین، شصت‌ویکمین سالگرد سازمان مجاهدین خلق ایران، تا همین‌جا در دل کانادا، در جای‌جای کانادا، در شهرهای مختلف.

همون‌جور که شاهد بودین، در وینی‌پگ، دختران جوان شورشی ما حرکت بسیار انقلابی زیبایی انجام دادن؛ ساوا جون و رویا و هلنا و همچنین در شهر ونکوور و در شهرهای دیگه.

ببینین وقتی که از این روابط صحبت می‌کنیم، می‌دونیم که یک تاریخچه بسیار باارزش و طولانی‌ای داره که همین امروز و یا دیروز به دست نیومده. در کنارش سالیان سال رنج، شکنجه و البته پیروزی‌های خیلی زیاد و پیشرفت‌های خیلی زیادی در کنار اون بوده که خواهران در واقع در جایگاهی که به لحاظ تاریخی باید قرار می‌گرفتند، قرار گرفتند.

و به خاطر همین شکوفاتر و شکوفاتر شدند. از خواهر مریم الهام گرفتند، از سربداران الهام گرفتند، از شورای رهبری که زنان هستند، از ۱۰۰۰ زن و ۱۰۰۰ اشرف و از همه‌ی اون‌ها الهام گرفتند تا این‌که به تضادها اهمیت ندن.

یعنی تضادها رو بهش به عنوان یک مجموعه نگاه کنن، به عنوان یک کار نگاه کنن، حلش کنن و از درونش یگانگی بیاد بیرون، از درونش تعهدپذیری بیاد و این‌که ارزش‌ها رو دریابند.

چرا زنان و دختران جوان، آزادی مردم ایران را هدف مشترک خود می‌دانند؟

و ما می‌بینیم که خواهران ما بسیار بسیار با متانت خیلی زیاد، با وقار خیلی زیاد و با پشتکار خیلی زیاد و بدون این‌که خودشون رو در نظر بگیرن، در واقع به جمع، به طرف جمع کار می‌کنن، با جمع کار می‌کنن، با جمع قدم برمی‌دارند.

چرا که یک هدف هست و اون هم آزادی مردم ایران هست؛ دخترانی که در خیابون‌ها هستند، فریاد می‌زنند و به قول معروف مورد ستم قرار می‌گیرند، ولی شجاعانه وامیستن که در واقع همون مصداق زن، مقاومت، آزادی رو تکثیر می‌کنند.

از ته زندان‌ها پیام می‌دن، اعتصاب می‌کنند و ما هم در کانادا مثل همه‌ی کشورهای دیگه الگوها و نمونه‌های خیلی خوبی داریم که به اصطلاح به اون‌ها نگاه می‌کنیم، از اون‌ها الهام می‌گیریم و با اون‌ها حرکت می‌کنیم.

و مخصوصاً که به‌اصطلاح به لحاظ تکاملی داریم نگاه می‌کنیم، وقتی که از زندان‌ها این‌همه پیام برای سالگرد شصت‌ویکمین سالگرد سازمان ما پشت سر همدیگه همین‌جور پیام دریافت کردیم و از عمق آگاهی ایدئولوژیک به‌اصطلاح این تشکیلات در درون سیاه‌چال‌ها، ما می‌بینیم که این پیام‌ها داره می‌آد.

و این نشون می‌ده ارغوان فلاحی و تقی‌پور، می‌دونین، با دخترهای دیگه، جوان هستند و دنیای آرزو، دنیای آینده، دنیای توانمندی و میان چیکار می‌کنن؟ از خواهران خودشون دفاع می‌کنن.

این‌ها همه سرمشق‌های ما هستند و ما هم با اونا به قول معروف ذوب می‌شیم، حل می‌شیم، دوباره ساخته می‌شیم، دوباره شکوفا می‌شیم، همدیگر رو هل می‌دیم، همدیگر رو به قول معروف به همدیگه عشق می‌ورزیم و با این عشق انقلابی که هدفمند هست، مسلماً که کارها خیلی زیباتر و بهتر هم پیش می‌ره.