زندانیان سیاسی هوادار مقاومت؛ تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد

از سه‌شنبه‌های نه به اعدام تا نسل امروز؛ صدای زندانیان و شهدای آزادی در برابر سازمان ملل

به نام ایران، سرای عصیان، و به نام آزادی و مردم آزادی‌خواه ایران؛ و با درود به شهدای آزادی و زندانیان سیاسی و رزم مشترکشان در سه‌شنبه‌های نه به اعدام که ۳۲ ماه است در بیش از ۶۰ زندان ایران ادامه دارد.

یاران و هم‌میهنان عزیزم، امروز اینجا، در مقابل سازمان ملل، محل حضور سران کشورهای جهان، جمع شده‌ایم تا صدای مردم در بند، صدای زنان و دختران شجاعی باشیم که در صف مقدم قیام در برابر فاشیسم مذهبی قرار گرفته‌اند؛ صدای جوانان شورشگر و زندانیان سیاسی دلیر در زندان‌های مخوف تهران، کرج، کردستان، بلوچستان، آذربایجان و دیگر شهرهای ایران باشیم.

آماده‌ایم که فریاد بزنیم و اعلام کنیم که ملاهای تبهکار و رئیس‌جمهور دست‌نشانده‌شان، مردم ایران را نمایندگی نمی‌کنند. آنها جنایتکاران علیه بشریت هستند.

مقاومت سازمان‌یافته مردم ایران و حق مقابله با این رژیم فاشیسم مذهبی را به رسمیت بشناسید.

۶ دهه مبارزه؛ چرا نام زنان در خط مقدم این مقاومت ماندگار شده است؟

در سالگرد بنیان‌گذاری سازمان مجاهدین خلق، که بیشتر از شش دهه است راهبران و راهنوردهای آن با فدای جان و عزیزتر از جانشان در مقابل رژیم دیکتاتوری سلطنتی و فاشیسم مذهبی ایستاده‌اند، انتخاب خانم مهناز میمنت، از خانواده‌های مبارز و دادخواه، به‌عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین خلق و الگویی برای زنان قهرمان ایران را، که هیچ مانعی را در مسیر انقلاب و آزادی به رسمیت نمی‌شناسند، شادباش و تبریک می‌گوییم.

من که سال‌ها پیش، بعد از تحمل هفت سال زندان، از اوین مخوف آزاد شدم و به آمریکا آمدم، لحظه ورودم به اینجا در مردادماه سال ۶۷، همزمان شد با انتشار اولین اخبار هولناک قتل‌عام همه یاران و هم‌بندان مجاهدم در ایران؛ عزیزان هم‌بند و دلبندم که با سرفرازی سر به دار شدند.

همیشه و هر لحظه به یاد دارم که در آخرین دقایقی که از بند زندان خارج می‌شدم، ناهید تحصیلی عزیزم از پشت پنجره سلولش در اوین با فریاد پیام داد:

«به شکوفه‌ها، به باران، برسان سلام ما را.»

از هم‌بند شجاع و دلیرم، مجاهد خلق ملیحه اقوامی، بگویم که ساعاتی پیش از سر به دار شدن در اوین، در آن مرداد تبدار، نوشت:

«حدیث مرد مؤمن با تو گویم
که چون مرگش رسد، خندان بمیرد.»

یا کاپیتان محبوب ما در زندان، فروزان عبدی، عضو تیم ملی والیبال زنان ایران، که در آخرین ساعات عمرش روی دیوار سلول نوشت:

«خدایا کمکم کن تا همچنان عبدی شایسته، شمع فروزان راه تو باشم.»

بله، آنها این‌گونه در مقابل رژیم ایستاده‌اند و پرچم سرخم‌قدغن را برافراشته‌اند و به نسل‌های بعد سپردند.

از خون نسل‌های گذشته تا پیام جوانان امروز؛ این مقاومت به کجا رسیده است؟

از خون آنها شعله‌های قیام و نبرد و رزم جوشید و حالا این مقاومت به نسل امروز رسیده است؛ به دلیرانی همچون ارغوان فلاحی، ۲۴ ساله، در زیر حکم اعدام، که همراه با فروغ تقی‌پور از سیاهچاله اوین پیام می‌دهند.

ما با صدای پویا قبادی می‌خوانیم.

ما با چشمان فرمانده وحید بنی‌عامریان می‌بینیم.

ما با پاهای بابک علیپور راه می‌رویم.

و با قلب مهدی خانکی به مردم کشورمان عشق می‌ورزیم