بیکاری در خوزستان تا کجا ادامه دارد؟ خشم جوانان بومی علیه تبعیض و بیکاری

از اخراج گسترده کارگران تا اعتراض جوانان روستاهای خوزستان؛ چرا جوانان بومی با وجود داشتن مدرک و تخصص، سهمی از فرصت‌های شغلی ندارند؟

در جریان جنگ اخیر، بیش از صدهزار کارگر هموطن خوزستانی از کار بیکار شدند. کارفرما که کسی جز دولت و سپاه ضدمردمی پاسداران نیست، با تکیه به قانون ضدمردمی کار آخوندها، صدهزار کارگر را از کار بیکار کرده است.

از سوی دیگر، اعتراضات هموطنان عرب خوزستانی علیه بیکاری و عدم استخدام محلی از اوایل شهریور ۱۴۰۵ شدت گرفته است. نقطه کانونی این تجمعات، در برابر شرکت کشت و صنعت نیشکر دعبل خزاعی (در حاشیه روستاهای موران و عمیشیه بزرگ، شهرستان کارون) است.

جوانان بومی این روستاها از حدود ۱۰ تا ۲۰ روز پیش به‌صورت روزانه تجمع کرده‌اند و تا اواخر شهریور همچنان ادامه داشته است.

چرا جوانان بومی خوزستان با وجود منابع عظیم استان، بیکارند؟

علت اصلی بیکاری ریشه در تناقض اقتصادی خوزستان دارد: استانی با رتبه دوم تولید ناخالص داخلی (نفت، گاز، نیشکر، پتروشیمی)، اما با نرخ بیکاری بالا در میان جوامع عرب روستایی.

معترضان می‌گویند شرکت‌های بزرگ از پیمانکارانی استفاده می‌کنند که نیروی کار را از افراد حکومتی، به‌ویژه از دیگر مناطق، می‌گیرند؛ در حالی که صدها جوان محلی با مدرک دیپلم، فوق‌دیپلم و فنی بیکارند. بومی‌گزینی عملاً اجرا نمی‌شود و رانت، پارتی‌بازی و واسطه‌گری غالب است. جنگ‌های اخیر نیز باعث اخراج نیروی گسترده (۵۰ تا ۵۵ هزار نفر فقط در خوزستان) شده و بحران را تشدید کرده است.

وعده‌های مسئولان چه شد؟ اعتراضات با چه پاسخی روبه‌رو شد؟

واکنش رژیم تاکنون ترکیبی از وعده‌های خالی و سرکوب بوده است. مسئولان محلی ابتدا مدارک حدود ۲۰۰ نفر را گرفتند و قول پیگیری دادند، اما پس از دو هفته هیچ پاسخی ندادند. نیروهای امنیتی با تیراندازی، ضرب‌وشتم و بازداشت معترضان پاسخ داده‌اند. گزارش‌ها از بازداشت چندین نفر و حمله به تجمع مسالمت‌آمیز خبر می‌دهند. هم‌زمان، فشار امنیتی بر شهروندان عرب با احضار و بازداشت گسترده افزایش یافته است.

در این میان، وضعیت کودکان و خانواده‌ها بسیار نگران‌کننده است. بسیاری از خانواده‌ها چندین جوان بیکار دارند و درآمد کافی برای زندگی ندارند.

و با آغاز سال تحصیلی جدید، کودکان کارگران اخراج‌شده یا بیکار با مشکل پرداخت شهریه، لباس و لوازم مدرسه مواجه‌اند. گزارش‌هایی از ترک تحصیل، سوءتغذیه و خطر کار کودک وجود دارد. فقر، آلودگی محیطی و نبود خدمات رفاهی، مهاجرت اجباری از منطقه را دامن زده است.