اگر یک شب خیابان را خالی کنند؛ حکومت از چه می‌ترسد؟

از گرانی و سفره‌های خالی تا آموزش نظامی؛ چرا حکومت از خشم مردم هراس دارد؟

همه می‌بینیم که بحران اقتصادی و گرانی‌ها، که به گرانی سوخت رسیده، میلیون‌ها هموطن را به زیر خط فقر کشیده و سفره‌های مردم خالی شده. این اوضاع باعث افزایش روزبه‌روز خشم مردم می‌شود و احتمال رسیدن خشم به لحظه‌ی انفجار، یعنی قیام، بسیار است. حالا پرسش اینه که حکومت آخوندی در برابر این شرایط چه کار می‌کند؟

یک مرد: «آقایان مسئول، آقای پزشکیان، اگر ضدانقلابمون نمی‌کنید و اعداممون نمی‌کنید، با اجازه‌تون ما هم یخچال‌هامون رو از برق بکشیم. تا الانم که روشن بود برای آب خنک و سرد بود، چون هوا گرم بود. وگرنه یخچال‌ها خیلی وقته خالیه. خیلی وقته رنگ و بوی میوه و گوشت و مرغ و ماهی رو به خودش نمی‌بینه. با اجازه می‌کشیم که پول برق ندیم. تنها چیزی که توی یخچال‌های ما هست داروه. دارو و بس.»

همین یک مورد برای بیان میزان خشم مردم کافی است؛ خشمی که به سوی قیام می‌رود.

خود نظام آخوندی هم می‌داند که اگر خشم مردم و قیام گر بگیرد، چه بر سر نظام می‌آید. گوش کنید:

مجری رژیم: «اگر علم خونخواهی امام شهیدمان را زمین بگذاریم، چنان دودمانمان را دشمنان به باد بدهند که نسلی از ما باقی نماند تا بخواهیم نگران معیشتمان باشیم!»

پس می‌بینیم که اقلیت حکومت‌کننده خودشان هم به‌خوبی از کارنامه خود و عاقبتی که در انتظارشان است باخبرند و وحشت از خشم مردم، خواب را از چشمانشان ربوده است.

چرا آموزش نظامی و نمایش قدرت در خیابان‌ها افزایش یافته است؟

پس باید اقداماتی پیشگیرانه انجام داد. از جمله این نمونه‌ها:

شب‌ها در میدان‌ها، در تجمعات بسیجیان، آموزش نظامی به مزدورانشان می‌دهند.

روزها هم کودکان بسیجیان را به میدان‌های تیر می‌برند و فیلمش را نشان می‌دهند تا چشم مردم از قیام بترسد.

«بفرمایید پشت سلاحتون قرار بگیرید... هفت‌تیر جنگی را توی خشاب قرار بدید...»

بعد هم به‌علت تضعیف شدید و ریزش نیروهای نظامی رژیم در برابر مردم، همان ته‌مانده‌ی خانواده‌های بسیجیان را به آموزش نظامی اعزام می‌کنند.

یک سپاهی: «امروز ما شاهد حضور سی گردان بسیج و گردان‌های ممزوج از گردان‌های جانفدا هست...»

تا همین‌جا.

اگر خیابان‌ها خالی شوند، پشت این نمایش قدرت چه می‌ماند؟

همچنین مرتباً از مجری سیمای ضدمردم گرفته تا رادان و سردارهای ترسان و لرزان، در تلویزیون می‌گویند: «دستمان روی ماشه است.»

در همین راستا، بسیجیان این نظام انبوهی مسخره‌بازی‌های دیگر در خیابان و مترو راه می‌اندازند.

یک بسیجی: «دویست شب پای کشور، پای پرچم، پای حرف رهبرمون.»

به انواع حیله‌ها وانمود می‌کنند که این بسیج‌ها برای جنگ است، اما همه می‌دانند که اگر یک شب تجمعات زورکی و عربده‌کشی‌ها را کنار بگذارند، فردای آن سیل خشم مردم دودمانشان را به باد می‌دهد.