فراسو؛ موضوع تغییر در ایران، کارزارهای مقاومت

چرا مقاومت ایران در کارزارهای اخیر بر نقش مردم، کانون‌های شورشی و مقاومت سازمان‌یافته تأکید می‌کند؟

گفتگو  با علی صفوی عضو کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت ایران

سلام می‌کنم به شما بینندگان گرامی سیمای آزادی. موضوع تغییر در ایران، از مهمترین مسائلی هست که این روزها در بسیاری از ارگانهای سیاسی جهانی و منطقه‌ای مورد بحث قرار می‌گیره. مقاومت ایران هم، کارزارهای بسیاری رو طی ماههای اخیر پیرامون همین موضوع برپا کرده. در آستانه نیمة دوم سال ۴۰۵ ، میخواهیم همراه با میهمان برنامه آقای علی صفوی -عضو کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت ایران- نگاهی داشته باشیم به کارزارهای مقاومت ایران طی ماه‌های اخیر

طی ماههای اخیر به خصوص بعد از قیام ۱۴۰۴  کارزارهای مختلفی رو مقاومت ایران برگزار کرده، پیام اصلی این کارزارها چی بوده؟

علی صفوی: اگر در یک کلام بخوام خدمتتون عرض کنم، پیام اصلی همه این کارزارها رو میشه در یک جمله خلاصه کرد.

این هم حرفیه که مقاومت ایران دهه‌هاست داره می‌زنه و اون اینه که آزادی ایران تنها به دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته اونها میسر هست.

همون‌طور که می‌دونید، در چهار دهه گذشته، حتی‌الاقل کشورهای غربی دو نسخه متفاوت رو برای حل مسئله ایران، به قول معروف، آزمایش کردند؛ همون سیاست معروف چماق و حلوا. خب، یکی سیاست مماشات و امتیازدهی بوده، یکی هم اتکا به تحریم‌ها و فشار خارجی یا در نمونه‌های اخیرترش دو سال گذشته جنگ. ولی همون‌طور که ما شاهد بودیم، هیچ‌کدوم از این رفتارها نه رژیم را تغییر داده و نه مردم ایران را به آزادی رسونده.

و ما، مقاومت ایران، بارها تأکید کردیم که ممکنه رژیم تحت فشار خارجی و تحریم‌ها تضعیف بشه، ولی این به‌خودی‌خود سرنگونش نخواهد کرد و سرنگونی تنها زمانی میسر هست که این ضعف‌هاش با قیام مردم و مقاومت سازمان‌یافته پیوند بخوره. برای همین است که رئیس‌جمهور برگزیده شورا، خانم رجوی، بارها از گزینه سوم صحبت کردن. اگر یادتون باشه، در پارلمان اروپا در سال ۲۰۲۳ گفتند راه‌حل مسئله ایران نه جنگ خارجی و نه مماشات هست، بلکه تغییر دموکراتیک به دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته‌شون.

نکته دومی که بایستی عرض بکنم و اون نکته هست که ما خیلی روش تأکید داریم، اینه که هیچ میزان از امتیاز سیاسی و اقتصادی ماهیت رژیم رو نمی‌تونه تغییر بده. دی‌ان‌ای این رژیم رو صدور تروریسم، تلاش برای دستیابی به بمب اتمی و مداخلات در سطح منطقه، نیروهای نیابتی و سرکوب مردم ایران در واقع تشکیل می‌ده و رژیم نمی‌تونه از این عناصر دست بکشه. برای همین، هر توافقی هم که بخواد بیاد، اگر که منجر به تغییر بنیادی در رفتارش نشه، در نهایت با شکست مواجه میشه.

شما در نظر بگیرید در دوران اوباما، در سال ۲۰۱۵، برجام که امضا شد، خیلی انتظارات بالا بود. ولی چی شد آخرش؟

رژیم تمام فعالیت‌های اتمیش رو در پوشش مذاکرات ادامه داد، سانتریفیوژهاشو اضافه کرد، سطح غنی‌سازی رو برد بالا. عین همین توافق‌نامه اخیر که در ورسای با انبوهی تبلیغات به هر حال امضا شد، این تفاهم، یا داشته تفاهم، و خب بزرگ‌ترین امتیازاتی رو که متصور بود دولت آمریکا به رژیم بده، تو این تفاهم‌نامه‌ش داده بود. ولی چی شد؟

ولی فقیه نرسیده گفتش که علناً اصول مخالفه و باعث این شد که رژیم اصلاً کل این توافق رو زد زیرش و بهش عمل نکرد. بنابراین پیام دیگه کلام اینه که آزادی ایران نه از واشنگتن، نه از بروکسل و نه از هیچ پایتخت خارجی می‌گذره، بلکه در داخل ایران، از خیابان‌های ایران، کانون‌های شورشی، جوانان شورشگر و یک آلترناتیو سازمان‌یافته و دموکراتیک می‌گذره و این چیزیه که غرب و جهان آهسته‌آهسته داره بهش باور می‌کنه.

بذارید یک سؤال بکنم. در مورد نکته‌ای که شما سر تفاهم‌نامه گفتید، چرا این تفاهم‌نامه رو که شما گفتید این‌قدر به نفع رژیم بود، چرا اون رو رژیم نمی‌پذیره؟

علی صفوی: خیلی ساده. چرا رژیم حتی از توافقی که به نفعش باشد عقب می‌کشد؟

این رژیم، همین‌طور که می‌دونید، با انبوهی بحران‌ها مواجهه؛ بحران سیاسی، جنگ و دعوا در سطح رهبری. رژیم خامنه‌ای دیگه نیست، بالای سپاه‌ها از بین رفته. طبیعتاً این مشتبه هم که شیش ماهه نه کسی اونو دیده، نه صداشو شنیده، نه دستخطی ازش دیده، نا... تعیین تکلیف نیست مقوله رهبری رژیم.

دو بحران‌های وحشتناک اقتصادی، خودتون می‌دونید؛ تورم، گرانی، کمبود سوخت، کمبود آب، کمبود برق. این رژیم طبیعتاً با همه رژیم‌های دیگه که ما در جهان باش مواجهیم متفاوته. ستون‌های بقاش سه چیز هست؛ همون‌طوری که گفتم: سرکوب داخلی، صدور بحران، بنیادگرایی در منطقه، پروژه اتمی.

اگه واقعاً رژیم بخواد با یک توافق پایدار تن بده، خب تو هر این سه حوزه باید عقب‌نشینی کنه. این عقب‌نشینی صرفاً یک عقب‌نشینی سیاسی نیست، بلکه کل رژیم به هم می‌ریزه. همین الان کلی جنگ و دعواست و هر روز ما شاهدش هستیم. بعضی‌ها می‌گن قالیباف و عراقچی باید محاکمه بشن به خاطر خیانت، بعضی‌ها به پزشکیان حمله می‌کنن. از اون طرف پزشکیان می‌گه هیچ توافقی به این خوبی گیر ما نمیاد.

بنابراین اگر که رژیم بخواد از اون پایه‌هایی که بقای اون رو تضمین می‌کنه دست برداره، از درون فرو خواهد پاشید، جامعه منفجر خواهد شد و طبیعتاً اگر از سیاست‌های مداخله‌جویانه‌اش هم دست برداره، نفوذ منطقه‌ایش رو از دست می‌ده. بنابراین هزینه جنگ برای رژیم بسیار کمتر از هزینه صلح هست، به‌خصوص که با پوشش جنگ می‌تونه سرکوب و ادامه بده، نیروهاشو تلاش کنه هرچند مذبوحانه بیاره توی خیابون‌ها.

اگر هم از سلاح اتمی دست برداری، خوب اصلی‌ترین ابزار باج‌گیری استراتژیکشه. بنابراین برای همین نمی‌تونه بیاد پای هیچ توافق معناداری با غرب؛ کمااین‌که سایت ایران که متعلق به خود خامنه‌ای است، از قول مجتبی خامنه‌ای نوشته بود که ما از کلان‌پروژه جنگ استقبال می‌کنیم و همون‌طور که می‌دونید، از روز اول حتی خود خمینی که بود، مبنا براش ایجاد جنگ بود که سرپوش اختناق و ناکارآمدی تاریخی‌ش است برای حل‌وفصل معضلات اجتماعی مردم ایران.

اینم اضافه کنم که رژیم نه از هواپیمای بی‌دو می‌ترسه، نه از F-35 می‌ترسه؛ اون چیزی که باعث ترس و وحشت رژیم‌ها هست، مردم ایران هستن، کانون‌های شورشی هستن. چون به هر حال هر عقب‌نشینی که بکنه، به‌خصوص بعد از این چهار قیام سراسری که ما شاهدش بودیم از سال ۲۰۱۷ به بعد، طبیعتاً یک نشونه ضعف تلقی خواهد شد و موج جدیدی از اعتراضات و قیام‌ها رو به راه خواهد انداخت.

بنابراین حتی وقتی بیشترین امتیازها رو بهش بدن، نمی‌تونه پای مذاکره و به هر حال یک پایان مخاصمات و تقسیمش با کشورهای غربی بیاد و همواره نیاز داره یک دشمن معلوم فرضی رو ایجاد بکنه.