پاداش به فاسدانِ زیان‌ده؛ چرا شرکت‌های دولتی زیان می‌کنند اما مدیران پاداش می‌گیرند؟

اقتصاد گرفتار شرکت‌های زیان‌ده و پاداش‌های نجومی؛ وقتی زیان روی دوش مردم می‌ماند اما مدیران همچنان پاداش می‌گیرند

در شرایطی که مردم ایران درگیر فشارهای سنگین اقتصادی و تورم هستند، بخش عمده اقتصاد کشور گروگان شرکت‌های دولتی زیان‌ده و پاداش‌های نجومی برای مدیران حکومتی اون‌هاست. در این گزارش به سراغ این تاریک‌خانه در اقتصاد این حکومت، تا فسادهای پنهانی که این روزها کمی در دعواهای سهم‌خواهانه آشکار شده، رو با هم بررسی کنیم.

چطور در شرایط زیان‌دهی شرکت، مدیران اون‌ها پاداش‌های آن‌چنانی دریافت می‌کنن؟

واقعیت اینه که در بخش بزرگی از اقتصاد دولتی، شرکت‌های زیان‌ده جا خوش کرده‌اند. سیستمی که در اون عملکرد منفی و زیان‌دهی نه‌تنها منجر به تنبیه نمی‌شه، بلکه پاداش‌های نجومی هم به اون‌ها داده می‌شه.

در این زمینه، آمارها تکان‌دهنده هستند. آخوند اژه‌ای، سردسته مقام قضایی جلادان، می‌گه که بیش از ۳۰۰ شرکت بزرگ و کوچک که وابسته به دولت هستند وجود دارند که مجموع بودجه دریافتی این شرکت‌ها حتی از کل بودجه دولت هم بیشتره و فراتر می‌ره.

تحلیل‌گران اقتصادی، بودجه این شرکت‌ها رو نزدیک به ۸۹۰۰ همت در برابر حدود ۶۴۰۰ همت بودجه عمومی بررسی و عنوان می‌کنن.

این یعنی حجم عظیمی از منابع ملی در اختیار مجموعه‌هایی قرار گرفته که عملکرد شفافی ندارند و معلوم نیست که با این حجم از بودجه، چرا حتی زیان‌ده هستند.

چرا شرکت‌های زیان‌ده همچنان پاداش می‌گیرند؟

اما طنز تلخ این ماجرا اونجاست که تعداد قابل توجهی از این شرکت‌ها، با وجود زیان‌ده بودن، همچنان پاداش دریافت می‌کنن.

به آقازاده‌ها و زندگی انگلی که دارن نگاه کنید. یعنی در تمام زندگی‌شون هیچ‌وقت متناسب با دریافتشون اصلاً تلاش نکردن و کار نکردن. الان هم همین آقازاده‌ها این شرکت‌ها رو قبضه کردن.

ولی خب چرا این شرکت‌ها زیان‌ده هستن؟ علتش چیه؟

علتش اینه که این شرکت‌ها با دیدگاه اقتصادی و کسب سود اداره نمی‌شن. این شرکت‌ها در بسیاری از مواقع پوشش کارهای سپاه هستن. خیلی وقت‌ها خروجی اون‌ها به سمت صنایع سپاه روانه می‌شه و در کل اصلاً یک سازوکار اقتصادی نیستن.

اما نکته خیلی تاریک ماجرا اینجاست که بودجه این‌ها نه‌تنها قطع نمی‌شه، بلکه هر سال افزایش هم پیدا می‌کنه.

ولی برای حقوق کارگر و مستمری بازنشسته‌ها در حکومت آخوندی پول نیست و پزشکان و مستمری‌بگیران می‌شنون «پول نداریم، ناترازی داریم» و این حرف‌ها رو تکرار می‌کنن.

فساد پنهان چه هزینه‌ای برای کل اقتصاد ایران دارد؟

ببینید، آش اون‌قدر شور شده که در گزارش سازمان بازرسی کل کشور رژیم، به ۱۵۳۵ مورد عضویت غیرقانونی در هیئت‌مدیره این شرکت‌ها اشاره شده.

کارشناسان حکومتی می‌گن که این شرکت‌ها به جای ارزش‌آفرینی، عملاً به حیات‌خلوت برخی وزارت‌خانه‌ها و نهادهای قدرت تبدیل شدن.

در این شرکت‌ها نه نظارتی وجود داره، نه شفافیت. در نتیجه، به جای مدیر مناسب، یک آقازاده یا پاسدار بازنشسته بر این مجموعه‌ها حاکم شده.

اما مشکل اینجاست که پیامدهای این فساد پنهان فقط به این شرکت‌ها محدود نمی‌شه، بلکه بار زیان‌های انباشته این شرکت‌ها مستقیماً بر دوش کل اقتصاد و تورم عمومی تحمیل شده.

فهرستی از این پیامدها رو می‌شه این‌طور در واقع فهرست کرد:

ناامنی مفرد اقتصادی، فرار سرمایه‌ها به کشورهای همسایه، به حاشیه رانده شدن بخش‌های خصوصی و از بین رفتن فضای رقابت مثبت در اقتصاد.

حالا اینکه این افتضاح رو شده، قضایی رژیم برای سفیدسازی نظام یک نمایش رو انداخته.

ولی خب سؤال اساسی مثل همیشه اینه که نتیجه این نمایش چی می‌شه؟

با بابک زنجانی چه کار کردن که حالا با رؤسای این شرکت‌ها بخوان کاری انجام بدن؟ قاضی مرتضوی چی شد؟ پرونده چای دبش به کجا رسید؟

و فهرستی طولانی از این سؤال‌ها که حتی مردم اگر پاسخ‌شون رو هم ندونن، ولی نتیجه‌ش رو دارن با گوشت و پوست لمس می‌کنن.

افزایش هرروزه فساد، این پرونده‌ها رو مشمول گذر زمان کرده و در گذر زمان اصلاً این‌ها محو شدن و آبی از آب هم تکون نخورد.

یکی از این مجموعه‌ها هلدینگ خلیج فارس است. حالا ببینیم با این قضیه چه می‌کنن.

به قول معروف، این گوی و این میدان.