پرستاران زیر فشار معیشت؛ چرا حقوق پرستاران به ۶۴ دلار رسیده است؟

از کمبود ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار پرستار تا اضافه‌کاری اجباری؛ فشار معیشتی و شغلی چگونه سلامت بیماران را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

پرستاران در خط مقدم سلامت، با تلاش‌های شبانه‌روزی خودشان کار مهم و حیاتی برای جامعه انجام می‌دهند. روزهای پاندمی کرونا با شیفت‌های طاقت‌فرسا را همه ما به یاد داریم، اما پرستاران با همه فداکاری‌ها باید با حقوق‌های حداقلی زندگی کنند.

چرا پرستاران زحمتکش در ایران تا این حد درگیر مشکلات معیشتی و شغلی شده‌اند؟ پیامدهای این وضعیت برای جامعه پرستاری و سلامت همگانی چیست؟

روزنامه حکومتی «جهان صنعت» در مقاله‌ای با عنوان «جیب خالی سفیدپوشان» نوشته که شیفت‌های سنگین، پرداختی‌های ناکافی و تأخیر در دریافت مطالبات، پرستاران را به سمت تغییر شغل، مهاجرت، خانه‌نشینی و حتی مرگ سوق داده است.

بیایید نگاهی به آمارها بیندازیم. استاندارد جهانی تناسب تخت بیمارستانی و تعداد پرستار، ۱.۲ پرستار است، اما در انگلستان این آمار بیش از ۳ پرستار و در سوئیس حدود ۲.۵ پرستار است.

حقوق پرستاران در ایران؛ ۶۴ دلار در برابر هزاران دلار

حالا برسیم به آماری که بیشترین فشار را بر پرستاران در ایران وارد کرده: حقوق ماهانه.

حقوق ماهانه یک پرستار در کشور سوئیس ۹۶۰۰ دلار، در کانادا ۵۱۰۰ دلار، در عربستان ۴۰۰۰ دلار، در امارات ۲۱۸۰ دلار و در ترکیه ۸۵۰ دلار است. این حقوق‌ها البته پرداخت خالص و بعد از کسر مالیات هستند و در عربستان و امارات، پرستاران اساساً از مالیات معاف هستند.

حالا در ایران آخوندزده، پرستاران چقدر حقوق می‌گیرند؟ با دلار بیش از ۲۵۰ هزار تومانی، چیزی حدود ۶۴ دلار.

بله، ۶۴ دلار! خودتان مقایسه کنید با آن آمارها.

احمد نجاتیان، رئیس سازمان نظام پرستاری رژیم، گفته: «در حال حاضر به ازای هر تخت بیمارستانی حدود یک پرستار داریم.» بعد هم گفت حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار کمبود پرستار در بیمارستان‌ها داریم.

شریفی‌مقدم، دبیرکل خانه پرستار رژیم، گفته ۶۰ تا ۷۰ هزار پرستار خانه‌نشین داریم.

کمبود نیرو و اضافه‌کاری اجباری؛ فشار مضاعف بر پرستاران

خب، این کمبود نیرو فشار مضاعفی را بر پرستاران موجود وارد می‌کند. اضافه‌کاری اجباری در ایران حدود ۸۰ ساعت در ماه است؛ یعنی پرستاران مجبورند بیش از ۲۰۰ ساعت در ماه کار کنند، در حالی که حقوق یک ساعت اضافه‌کاری کمتر از قیمت یک بستنی قیفی است.

این شرایط نه‌تنها کیفیت زندگی پرستاران را کاهش داده، بلکه کیفیت ارائه خدمات درمانی را هم تحت‌الشعاع قرار داده است.

پویا اصل‌باغ، کارشناس حکومتی، گفته که تا زمانی که تعارض منافع در این ساختار وجود داشته باشد، نمی‌توان از بهبود شرایط سخن گفت.

اما این مشکلات فقط به پرستاران محدود نمی‌شود و نظام سلامت را در تمامیتش هدف قرار داده است.

وقتی پرستار خسته است، وقتی نگران معیشت خود است، وقتی دغدغه کیف و کفش و لوازم‌التحریر فرزندش تمام ذهن و ضمیرش را مشغول کرده، طبیعی است که نمی‌تواند تمرکز و دقت لازم را برای مراقبت از بیماران داشته باشد.

یک طرف این وضعیت، کاهش کیفیت خدمات به بیماران را در پی دارد و سمت دیگر ماجرا، مهاجرت و تغییر شغل پرستاران است.

اعتراض پرستاران؛ چرا به جای پاسخ، فشار و تهدید؟

همین امسال پرستاران با انجام تمامی مسئولیت‌هایشان و بدون اخلال در رسیدگی به بیماران، آمدند و تجمعات اعتراضی شکل دادند. نتیجه چه شد؟

یک عده نیروی امنیتی به بیمارستان گسیل کردند و بعد از ۸ ساعت فشار و تهدید و بازجویی و اینها، دست آخر هم مشخص نشد که این نیروهای امنیتی وابسته به چه ارگانی هستند.

خلاصه که راه برون‌رفت از این وضعیت...

همان سؤال همیشگی: راستی راه برون‌رفت از این وضعیت چیست؟

آیا اصلاحات ساختاری و جدی اساساً در نظام سلامت در ایران ایجاد می‌شود؟ آیا آن رفع تعارض منافع که اشاره کردیم به آن، بازنگری در سیستم پرداخت‌ها و برنامه‌ریزی برای جذب و حفظ نیروی پرستاری در اولویت وزارت بهداشت رژیم قرار می‌گیرد؟

آیا حقوق پرستاران متناسب با سبد معیشت و خط فقر تنظیم و بازبینی می‌شود؟

پاسخ این پرسش‌ها در حکومت آخوندی از پیش واضح است. راهکار، قطعاً جای دیگری است.