بهزاد نظیری؛ کنفرانس حقوق‌بشر در مقر اروپایی ملل متحد، ژنو
۱۴۰۵/۷/۹
ژنو؛ کنفرانس در مقر اروپایی ملل متحد درباره وضعیت وخامت‌بار حقوق بشر و موج اعدامها در ایران با حضور شخصیت‌های سیاسی و حقوقدانان
سخنان بهزاد نظیری:
به‌عنوان یک زندانی سیاسی سابق که زندانهای اوین و قزل‌حصار را تجربه کرده‌ام معتقدم سخنان بیان‌شده و حضور شما، مسافت‌های طولانی را درمی‌نوردد، به ایران و به این زندانها می‌رسد و دیوارهای این زندانها را خواهد شکافت.
من به دو نتیجه‌گیری مهم بسنده می‌کنم: نخست، چرا این اعدامها انجام می‌شوند و چرا این‌چنین شتاب گرفته‌اند؟ زیرا یک تهدید وجودی از جانب مردم ایران، موجودیت رژیم را تهدید می‌کند. این دلیل، انگیزه و علت واقعی این اعدام‌هاست. و نکته دومی که مایلم مطرح کنم این است که جامعه بین‌المللی و کشورهای عضو سازمان ملل، در درک وخامت اوضاع در ایران دچار تأخیری جدی هستند.
رژیم کاملاً از وضعیت انفجاری جامعه ایران آگاه است. دلایلی که به قیام دیماه۱۴۰۴ انجامید که طی آن هزاران نفر در تهران و شهرهای بزرگ کشور قتل‌عام شدند. همه آن کیسه‌های سیاهی را که در سردخانه‌های شهرهای مختلف ایران روی هم تلنبار شده بود به یاد دارند؛ تصویری که در ذهن ما ماندگار شد و ما را تکان داد. اما دلایل این قیام، عوامل اجتماعی و اقتصادی بود. این عوامل پابرجا هستند و وقوع جنگ در ایران در فوریه ۲۰۲۶ نیز این علل را از میان نبرده است؛ این وضعیت تنها آتشی زیر خاکستر است.
ترس رژیم از قیام مردمی و بسیج نیروهای سرکوبگر در تهران
رژیم آخوندها بیش از هر کس دیگری آگاه است که قیامی بزرگ، حتی گسترده‌تر از آنچه در دیماه دیدید، در چشم‌انداز است. رژیم بیش از هر کس بر این امر واقف است و به‌همین دلیل بسیار اهمیت دارد که ما عمق این وضعیت را دریابیم.
جامعه بین‌المللی، کشورهای عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا در درک وخامت این وضعیت تأخیر شدیدی دارند. در سال۱۳۶۷ ظرف چند ماه ۳۰هزار نفر اعدام شدند؛ تا ژوئیه ۲۰۲۴، یعنی ۲۸ سال طول کشید تا این فاجعه به‌عنوان جنایت علیه بشریت به‌رسمیت شناخته شود و چند سال دیگر نیز زمان نیاز است تا در قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل گنجانده شود. آیا باز هم می‌خواهیم شاهد همان تأخیر باشیم؟
از مارس۲۰۲۶، اعدامها به‌ویژه با روندی شتابان از سر گرفته شد.
جدا از اقداماتی که ما مطالبه می‌کنیم، کافی است به تدابیری بنگرید که رژیم آخوندها به‌تازگی اتخاذ کرده است. برای کنترل تهران بزرگ در این ایام، ۵۱هزار نیروی سرکوبگر، شامل ۲۱هزار نیروی انتظامی و امنیتی و ۳۰هزار تن از نیروهای سپاه پاسداران، فقط برای کنترل پایتخت بسیج شده‌اند. باید پرسید که علت چیست؟ رژیم از چه هراس دارد؟ آیا رژیم از بمبارانهای هوایی واهمه دارد یا از مردم معترضی که علیه آن قیام خواهند کرد؟
نتیجه این است که ما در حال حاضر در مقطعی بسیار حساس و بحرانی پیرامون ایران به سر می‌بریم. ما در یک نقطه‌عطف قرار داریم. اما فراتر از این بعد ژئوپلیتیکی که رسانه‌یی شده است، باید وخامت وضعیت حقوق‌بشر را دید؛ وضعیتی که تعهد و مسئولیت‌پذیری همه ما را می‌طلبد.
از همه مهم‌تر، به‌رسمیت شناختن این اصل است که امروز، در شرایطی که مردم ایران با دست‌های خالی در دیماه هزاران قربانی دادند و چندین قیام به خاک و خون کشیده شد، «حق مقاومت» وجود دارد؛ حق مقاومتی که در مقدمه اعلامیه جهانی حقوق‌بشر ثبت شده و حتی در قانون اساسی برخی کشورهای اروپایی، مانند فرانسه و پرتغال، جایگاهی بنیادین دارد. از این رو، حق مقاومت مردم ایران باید از سوی جامعه بین‌المللی به‌رسمیت شناخته شود و این همان راه‌حل واقعی برای تغییر رژیم است که از درون کشور رقم خواهد خورد.
بیشتربدانیم:
پیام خانم مریم رجوی به کنفرانس حقوق بشر در سازمان ملل – ژنو | سیمای آزادی
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
