ژنو؛ وقتی صدای زندانیان سیاسی از دیوارهای زندان عبور می‌کند

اشرف‌نشان‌ها در جریان نشست‌های حقوق بشر ژنو تلاش کردند صدای زندانیان سیاسی و جوانان در معرض اعدام در ایران را به گوش نمایندگان کشورها و افکار عمومی جهان برسانند.

گفتگو با بیژن ذوالفقاری

هر جا که پای منافع مردم ایران در میان است، هر جا که جای رساندن صدای مردم ایران و صدای زندانیان سیاسی و صدای سرکوب‌شدگان میهن‌مان است، این اشرف‌نشان‌ها و یاران شورشگر هستند که سر از پا نمی‌شناسند و شاهدیم که شب و روز و زمستان و تابستان هم برایشان فرقی ندارد. حالا هر جا لازم باشد، خودشان را می‌رسانند.

این روزها شاهد بودیم که در ژنو، به خاطر برگزاری جلسات بررسی نقض حقوق بشر، یکی از کانون‌هایی بود که اشرف‌نشان‌ها تلاش کردند صدای زندانیان سیاسی و صدای جوانان شورشی زیر حکم اعدام را به گوش جهان برسانند.

همراه هستیم با آقای بیژن ذوالفقاری تا بیشتر در این مورد بشنویم.

اولین سؤال من این است که برای ما و بینندگان ما بیشتر از فعالیت‌های اخیر خودتان و دوستان اشرف‌نشان در ژنو بگویید.

بله، در روزهایی که اجلاس حقوق بشر در جریان بود، ما به همراه تعدادی از دوستان و یاران اشرف‌نشان و مقاومت ایران در میدان ناسیون حضور داشتیم. هدفمان خیلی روشن بود. می‌خواستیم صدای مردم ایران، به‌خصوص صدای زندانیان سیاسی و جوانانی که در خطر اعدام هستند، به گوش جامعه جهانی برسانیم.

جمعی از اینجا برای ما خیلی حائز اهمیت بودند، همین خاصیت را دارد، چون این روزها جلسات مربوط به حقوق بشر و وضعیت ایران هم در آنجا در جریان بود. نمایندگان کشورهای مختلف در آن حضور داشتند. اما گفتیم که این بهترین فرصت است و نباید این فرصت را از دست بدهیم و آنجا حضور نداشته باشیم.

وقتی داخل ایران زندانیان سیاسی با خطر اعدام روبه‌رو هستند، وظیفه ما این است که صدای آنها را به بیرون برسانیم و اجازه ندهیم که این جنایت در سکوت انجام شود.

به همین دلیل در ژنو نمایشگاهی از اعدام‌شدگان و شهدای قیام، همچنین تجمع و فعالیت‌های اعتراضی داشتیم. با مردم صحبت می‌کردیم، اطلاعات مربوط به وضعیت زندانیان را مطرح کردیم و تلاش کردیم توجه نمایندگان و همچنین رسانه‌ها را به این مسئله، به‌خصوص مسئله اعدام‌ها، جلب بکنیم.

البته ناگفته نماند که از طرف یکی از کانال‌های تلویزیونی سوئیس هم آنجا گزارشی تهیه کردم و بازتاب پیدا کرده بود.

واقعیت این است که امروز با یک موج بسیار نگران‌کننده از اعدام‌های سیاسی در ایران روبه‌رو هستیم. همان‌طور که می‌دانید، در همین روزها امروز هم که دو تا از شورشگران دیگر را در مشهد اعدام کردند.

بنابراین هدف ما این است که این موضوع خیلی روشن مطرح بکنیم. جامعه جهانی نباید در مقابل اعدام‌ها سکوت بکند. ما از دولت‌های اروپایی و کشورهای غربی می‌خواهیم که فقط ابراز نگرانی نکنند.

نگرانی به‌تنهایی کافی نیست. وقتی جان انسان در خطر است، باید اقدام عملی بکنند.

چرا فقط ابراز نگرانی درباره اعدام‌ها کافی نیست؟

مهم‌ترین خواسته ما، همان‌طوری که امروز خواهر مریم در پیامی در رابطه با این دو شورشگر گفتند، باید پرونده نقض حقوق بشر رژیم ایران به شورای امنیت ارجاع شود. این مهم‌ترین خواسته مقاومت ایران است.

باید برای نجات جان زندانیانی که در معرض اعدام هستند هم اقدام فوری صورت بگیرد. مسئولین این جنایت هم باید مورد حسابرسی قرار بگیرند.

یک نکته خیلی مهمی که برای ما اهمیت داشت، این است که رژیم ایران تلاش می‌کند برای مردم سوئیس، برای آنهایی که می‌آمدند نمایشگاه را ببینند، توجه افکار عمومی را از سرکوب داخلی منحرف کند. یکی از این مسائل، همان شرایط جنگ است که دیگر مردم جهان همه در جریان این جنگ هستند.

برایشان توضیح می‌دادیم که نباید اجازه داده شود رژیم از این مسئله استفاده بکند و جنایت علیه مردم ایران به فراموشی سپرده شود.

امروز مردم ایران خواهان تغییر رژیم هستند و برای آزادی مبارزه می‌کنند.

ما در این رابطه مطرح کردیم که مردم ایران یک نیروی سازمان‌یافته برای تغییر رژیم دارند که برای یک ایران آزاد و دموکراتیک فعالیت می‌کند.

آیا جنگ می‌تواند جنایت علیه زندانیان سیاسی را به حاشیه ببرد؟

خوشبختانه فعالیت ما در ژنو بازتاب‌های مختلفی داشته و موضوع اعدام‌ها و بعضی زندانی‌ها بیشتر مطرح شد.

برای همین هم هست که ما باید صدای این زندانی‌ها را از دیوارهای زندان عبور بدهیم و به گوش جهانیان برسانیم.

وظیفه اول تا آخر ما این است؛ وظیفه هر اشرف‌نشان که تا اینجا فعالیت می‌کند.

من از آنجایی که خودم خوب می‌دانم که مدتی در زندان بودم و سرکوب و زندان را تجربه کردم، به همین دلیل وقتی درباره یک زندانی، زندانی سیاسی، صحبت می‌شود، می‌دانم که این موضوع فقط یک خبر یا یک عدد یا یک گزارش نیست.

می‌دانم خانواده این زندانی چه رنجی را تحمل می‌کند. می‌دانم انتظار برای یک خبر از داخل زندان یعنی چه.

به همین دلیل فکر می‌کنم هر کسی که امکان رساندن این صدا را دارد، نباید کوتاهی بکند.

برای همین هم هست که علی‌رغم سختی‌هایی که برای راه‌اندازی چنین نمایشگاهی و برپا کردن آن در ژنو داریم، حداقل ۱۴ تا ۱۵ ساعت برای ما زمان می‌برد.

از آنجایی که ماشین از خودمان نداریم، ماشین باری از خودمان نداریم، مشکلات ما خیلی بیشتر است. ولی علی‌رغم همه این مشکلات، به این موضوعات و حضور ما در صحنه، خصوصاً در ژنو، به‌عنوان یک وظیفه سیاسی و مبارزاتی نگاه می‌کنیم.

برای همین، همه سختی‌ها را با جان و دل قبول می‌کنیم.