بررسی نقض حقوق بشر رژیم در شورای حقوق بشر سازمان ملل؛ چرا نباید جنایت‌های آخوندها فراموش شود؟

از ثبت جنایت‌ها و سخنرانی در ژنو تا دیدار با نمایندگان کشورها؛ مقاومت ایران چگونه پرونده نقض حقوق بشر در ایران را زنده نگه می‌دارد؟

گفتگو با سحر ثنایی

بررسی کارنامه جنایت‌بار رژیم در نقض حقوق بشر، هر سال یکی از عرصه‌های جنگ مقاومت ایران با رژیم ضدبشری آخوندی در مجامع جهانی، به‌ویژه در شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو است. همراه هستیم با خانم سحر ثنایی تا بیشتر در این رابطه بشنویم.

مدتی است که علاوه بر سخنرانی نمایندگان کشورهای مختلف در مورد نقض حقوق بشر توسط رژیم و افزایش اعدام‌ها، ما شاهد جلسه‌های دیگر و فعالیت‌های دیگر هم از جانب سایر انجمن‌های بین‌المللی حقوق بشر بودیم. لطفاً ما و بینندگان عزیزمان را به اختصار در جریان این فعالیت‌ها قرار بدهید.

بله، همان‌طور که می‌دانید، اجلاس شورای حقوق بشر ۳ بار در سال در سازمان ملل در ژنو برگزار می‌شود و من در واقع می‌توانم بگویم هر موقع که این اجلاس شروع می‌شود، در ژنو فعالان حقوق بشر از طرف هیئت مقاومت و خود شخص من آنجا حضور داریم برای فعالیت‌های بیشتر در آن صحنه.

حقوق بشر در سازمان ملل، اول از همه باید بگویم که آن کار اصلی، این کار پایه‌ای که انجام می‌شود از طرف انجمن‌های حقوق بشر و به‌طور مشخص از این مقاومت و اعضای مقاومت، جمع‌آوری جنایت‌هایی است که در ایران انجام می‌شود.

یعنی در واقع آن نقض حقوق بشری که ما از طرف مقاومت از آن آگاه می‌شویم، در واقع اسناد جمع‌آوری می‌شود، اسامی جمع‌آوری می‌شود. این مقاومت و اعضای مقاومت شبانه‌روز نقض حقوق بشر در ایران را کامنت می‌کنند، ثبت می‌کنند.

چرا ثبت جنایت‌ها در ایران برای رساندن صدای مردم به جهان حیاتی است؟

و ما می‌توانیم با این اطلاعات به این اجلاس برویم و در واقع کشورهایی که آنجا حضور دارند را آگاه کنیم و به‌شان اطلاع‌رسانی بکنیم در مورد نقض حقوق بشر در ایران که اتفاق می‌افتد.

واقعیتش این است که خب در دنیا خیلی اتفاقات می‌افتد و کشورهایی که آنجا حضور دارند، نماینده کشورها، همیشه نمی‌توانند همه گزارش‌هایی که دستشان می‌رسد بخوانند یا پیگیر این باشند که در ایران چه اتفاقاتی می‌افتد.

ولی حضور ما در آن اجلاس تعیین‌کننده است و در واقع باعث می‌شود که موضوع ایران روی میز کشورها قرار بگیرد.

ما از طرق مختلف برای این کار استفاده می‌کنیم. یکیش این است که در اجلاس شورای حقوق بشر سخنرانی بکنیم. اگر بخواهم یک ذره ریز بشوم، خب شاید شما بتوانید درک کنید که اجازه گرفتن برای یک سخنرانی خودش در اجلاس شورای حقوق بشر خیلی کار سختی است.

باید از قبل ثبت‌نام کرد، باید متن آماده کرد، باید آماده‌سازی کرد، باید آن روز، آن ساعت آنجا حضور داشت و یک‌ونیم بار دیگر اعلام آمادگی کرد و در واقع ما این وقت و این تلاش‌ها را می‌کنیم که بتوانیم یک سخنرانی یک‌ونیم دقیقه‌ای انجام بدهیم.

ما توانستیم از دوستان مختلف و انجمن‌هایی که آنجا حضور دارند، سخنان مهمی انجام بدهیم؛ به‌طور مشخص در مورد اعدام‌ها، افزایش اعدام‌ها در ایران، در مورد وضعیت زندان‌ها در ایران و زندانی سیاسی و به‌طور مشخص وضعیت زندانیان سیاسی زن در زندان‌های ایران توانستیم سخنرانی انجام بدهیم.

بعد هم کار دیگری که انجام دادیم، ملاقات‌هایی بود که با نماینده کشورها داشتیم. همان‌طور که گفتم، این هم خیلی کار راحتی نیست.

گرفتن اول باید یک درخواست بشود و باید پیگیری کرد. این درخواست و خیلی مصر و شلوغ باید دنبال کرد، بعد آن ملاقات انجام شود. ما اطلاع‌رسانی بکنیم، فقط به دستشان بدهیم و در واقع خواسته اصلی خودمان را مطرح بکنیم که این سری واقعاً خواسته اصلی ما این بود که بیشتر اهمیت بدهند به آن نقض فجیع حقوق بشر که در ایران دارد انجام می‌شود و رخ می‌دهد و نسبت به افزایش اعدام‌ها و آن اتفاقاتی که در ایران می‌افتد، فعالیت خودشان را بیشتر بکنند.

آیا برگزاری جلسات حقوق بشری در خود سازمان ملل، وضعیت ایران را برجسته‌تر می‌کند؟

متد دیگری که ما استفاده می‌کنیم، برگزاری جلسه است. در همان ساختمان سازمان ملل در واقع آن هم خیلی فعالیت دارد. آن هم تقاضا کرد، کارها و پروسه‌های بروکراتیک خودش را دارد، کاغذبازی خودش را دارد.

در واقع مهمان باید دعوت کرد، کشورها را باید مطلع کرد که این جلسه انجام می‌شود و دعوتشان کرد به این جلسه و این خودش، برگزاری یک جلسه در اجلاس شورای حقوق بشر، خودش نشان‌دهنده این است که چقدر وضعیت حقوق بشر در ایران وخیم است.

می‌توانم بگویم که واقعاً کارهایی که آنجا انجام می‌دهیم خیلی فشرده است. از صبح تا شب، در واقع تا آن صحنه هستیم و همین حضور ما در آنجا که سالیان سال مستمر، همین‌جوری پشت سر هم آنجا هستیم، خودش در واقع خیلی برای کسانی که آنجا هستند و به‌خصوص نماینده کشورها تکان‌دهنده است.

خودشان بارها این را گفتند که چقدر انگیزه می‌گیرند. خیلی موقع‌ها خودشان از ما تشکر می‌کنند برای فعالیتی که ما می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم که این موضوع در واقع فراموش بشود و در واقع آن چیزی که بر سر مردم ایران می‌آید، کشورها نادیده بگیرند و رژیم بتواند در خاموشی به جنایت‌های خودش ادامه بده.

درود و دست‌مریزاد به شما و همه دوستان و همکارانتان. واقعاً اینکه در این دنیای شلوغ و پر ازدحام بشه صدای دردمند مردم ایران رو به گوش جهان رساند، واقعاً مسئولیت سنگینی هست. خیلی ممنون از صحبت‌هاتون، خانم سنایی.

اگر ممکنه خیلی خلاصه اشاره‌ای هم بکنید به حرف مشترک سخنرانان خارجی در این جلسات. آنها معمولاً روی چیزی انگشت می‌گذارند؟

بله، آنها به‌طور مشخص روی افزایش اعدام‌ها انگشت گذاشتند. در واقع به این وضعیتی که در ایران داره رخ میده اشاره کردند، به جوانانی که در قیام دی‌ماه به خیابان آمدند، آن‌جوری به‌طور وحشیانه سرکوب شدند، روی این در واقع فوکوس کردند و به‌طور مشخص روی وضعیت زندانیان زن.

همیشه گفتم، در سخنانی مطرح شده بود، آنها خیلی برجسته کردند. از رژیم آخوندی خواستند در سخنرانی‌های خودشان که در واقع یک مرتبه ریان تشکیل بدهد، یک کمیته که این همه اعدام‌ها لغو شود و این باعث می‌شود که به مدت زمان، به طول مدت، در واقع حکم اعدام در ایران لغو شود.

من فکر کنم جلسه خود انجمن‌ها هم در سیما پخش کردید. همان جلسه‌ای که تشکیل شد از طرف هیئت مقاومت آنجا و فکر می‌کنم حرف مشترک شخصیت‌های برجسته‌ای که آنجا حضور داشتند، این بود که در واقع مصونیت باید پایان یافته باشد، یعنی عامل‌های رژیم ایران که مرتکب جنایت علیه بشریت شدند، نباید در واقع مصونیت داشته باشند.

دقیقاً، مثل قضایی داشته باشند. باید دولت‌ها موظف باشند که این جنایت علیه بشریت در ایران اتفاق افتاده، پیگیر باشند و یک کمیته تشکیل بدهند که این جنایت‌ها توش بررسی بشه و به یک دادگاه بین‌المللی ارائه داده بشه.

من فکر می‌کنم هر فصلی بود، این خانومه که شما الان نشان دادید، خانم لکس‌لاک، خودش رئیس کانون وکلا هست تو انگلیس، برای من خیلی در واقع، به من خیلی انگیزه داد که آخر حرف‌هایشان یک پیام فرستادن برای زندانیان سیاسی و گفتند که مطمئن باشید ما شما را می‌بینیم. ما همه حرکات‌های شما و اعتراضات شما را می‌بینیم؛ از اعتراضات «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و دیگر مقاومت شما را در واقع...

ما هستیم و ما همدردی خودمان و حمایت خود را از طرف خودمان و دیگر دوستان خودمان اعلام می‌کنیم. این برای من خیلی هم انگیزه‌بخش بود.