حکومتی که دشمن مردم است

وقتی قانون برای مردم نیست، سرکوب جای آن را می‌گیرد

سال‌هاست که مردم ایران شاهد نقض حقوق بشر توسط عوامل حکومت آخوندی در ایران هستند. رفتارهایی که از حدود معمول نقض حقوق بشر بسیار فراتر رفته و می‌توان گفت حکومت آخوندی تنها حکومتی در جهان است که وحشیانه‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین رفتار را با مردم مرتکب می‌شود. به گوشه‌ای از این نقض شدید حقوق بشر نگاه می‌کنیم.

این برخورد با دو جوانی است که بدون گواهینامه رانندگی می‌کردند. آیا خود برخورد وحوش انتظامی و این افراد که با لباس پلیس و یا پلیس راهنمایی به کار سرکوب مشغولند، قانونی است؟

از ضرب‌وشتم تا شکنجه؛ بر سر زندانیان معترض چه آمده است؟

نمونه‌ی دیگر، شرح بسیار دردناک رفتار با دو زندانی معترض در قیام دی‌ماه است. توجه کنید:

پسرخاله ترانه: «اولین باری که خاله‌ام میره بچه‌ها رو ببینه، البته خاله‌ام زیاد بهش اجازه ندادند که زندان بره. هر دوشنبه اجازه داشته بره زندان، خیلی وقت‌ها هم بهش وقت نمی‌دادند که بره بچه‌ها رو ببینه. چندین بار ولی بچه‌ها رو دیده. اولین بار که این بچه‌ها رو دیده، می‌گفتش که صورت بچه‌ها کبود بوده، باد کرده بوده. مخصوصاً ترانه می‌لنگیده، نمی‌تونسته درست راه بره که البته اینم می‌تونیم بعداً صحبت کنیم در موردش که چه اتفاقی افتاده بود. ولی خاله‌ام اینا رو نشناخته بوده. خاله‌ام گفته این بچه‌ها مو رو سرشون نمونده بوده، از بس که اینا رو با دست از این سلول به اون سلول کشونده بودند، موهاشون کنده شده بود. نشناخته بوده تا اینکه بچه‌ها صحبت کرده بودند و تو اون دو دقیقه‌ای که فرصت داشته باهاشون صحبت بکنه، از صداشون شناخته بودشون. این چیزی که تعریف می‌کنه.

ولی خب قسمت دیگه موضوع اینه که اون موقعی که بچه‌ها حرف می‌زنند، می‌تونند حرف بزنند بدون فشار امنیتی و از درد و رنج خودشون بگن. من تازه دیروز فهمیدم که این‌قدر ترانه را شکنجه کرده بودند که پشت سرش جمجمه‌اش شکسته بوده و این شکستگی جمجمه باعث شده که عفونت کنه و از رفتن به بیمارستان و بهداری هم محرومند.

این غیر از اون شکنجه‌هایی بوده که بهش انجام دادند. پاش، چونکه ترانه قبل اینکه بره زندان عمل جراحی داشته رو پاش، اینا با باتوم، مثل اینکه خیلی با باتوم رو اون پا زده بودن. اولین بار که خاله‌ام دیده اونا را، ترانه می‌لنگیده، ولی خوب بعد از چند وقت، بعد این‌قده درد می‌کرده که ترانه قادر به راه رفتن نبوده.»

از فرش‌های خرمشهر تا شکنجه زندانیان؛ قانون یا سرکوب؟

نمونه‌ی دیگر، سرقت علنی و بی‌دلیل فرش‌های یک خانواده در خرمشهر توسط عوامل شهرداری حکومت آخوندی است.

روشن است که این رفتار با یک شهروند، اجرای قانون توسط یک مأمور یا پلیس در دنیای امروزی نیست.

شاید هرکدام از این وحشیگری‌ها انواع متفاوتی باشد، اما در یک چیز مشترک است: رژیم ضدبشری آخوندی ضد ایران و ایرانی است.

اما روشن است که هیچ چیز جز قیام و آتش خشم مردم ایران به این حکومت و جنایاتش پایان نخواهد داد.