کنفرانس دهم اکتبر؛ چرا مبارزه با اعدام بدون حمایت از آلترناتیو دموکراتیک کافی نیست؟

از محکومیت اعدام‌ها تا نفی هر دو دیکتاتوری؛ چرا سخنرانان بین‌المللی بر حق مردم ایران برای انتخاب آینده خود تأکید کردند؟

در کنفرانس فراگیر دهم اکتبر، به مناسبت روز جهانی نه به اعدام، سخنرانان علاوه بر محکوم کردن اعدام‌ها و درخواست حسابرسی از سردمداران رژیم، به ضرورت حمایت از جایگزین دموکراتیک این رژیم نیز پرداختند. از جمله، آقای پتره رومن، نخست‌وزیر رومانی پس از سقوط چائوشسکو، گفت:

«وضعیت کنونی در ایران و در منطقه به سطح بسیار بالاتری از پیچیدگی رسیده است. در نتیجه تمام این تحولات، رژیم ایران دست به چنان سبعیت و بی‌رحمی زده است که در عصر مدرن هرگز شاهد آن نبوده‌ایم. بی‌تردید، احکام اعدام، بازداشت‌ها، خشونت و شکنجه، مواردی هستند که ماهیت واقعی این رژیم را کاملاً برملا می‌سازند. در رسانه‌های بین‌المللی تمرکز چندانی بر شجاعت فوق‌العاده و تزلزل‌ناپذیر مردم ایران و مخالفان وجود ندارد. ما به‌واقع باید ظرفیت خود را برای سخن گفتن در حمایت از اپوزیسیون ایران و به نفع شورای ملی مقاومت و برنامه‌های آن افزایش بدهیم.»

چرا آینده ایران باید فقط به دست مردم ایران رقم بخورد؟

خانم جودی اسگرو، وزیر مهاجرت کانادا طی سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ و رئیس کمیته تجارت بین‌المللی پارلمان این کشور، نیز با اشاره به اینکه آینده ایران باید توسط خود مردم ایران رقم بخورد، گفت:

«امروز پیام من ساده و اصولی است: حقوق بشر باید محترم شمرده شود؛ با زندانیان سیاسی باید مطابق با استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر رفتار شود و صدای مردم عادی ایران باید شنیده شود.

آینده ایران باید تنها و تنها توسط خود مردم ایران رقم بخورد، نه هیچ‌کس دیگر؛ به‌دور از هرگونه اجبار و با برخورداری از فرصت مشارکت کامل در حیات سیاسی کشورشان. و این وظیفه همه ماست که این اعدام‌ها را در هر کجا، به‌ویژه آنچه در ایران برای ارعاب و ترساندن مردم انجام می‌شود، محکوم کنیم.»

کارلو چیچولی، نماینده پارلمان اروپا از ایتالیا، در سخنان خود تأکید کرد که باید یک شبکه بین‌المللی در حمایت از مقاومت ایران برای به انزوا کشاندن رژیم آخوندی ایجاد کرد:

«سپاسگزارم، از دعوت شما سپاسگزارم. این من هستم که قدردان شما هستم.

خوشحالم که می‌توانم سهمی کوچک در مبارزه شما داشته باشم. من حقیقتاً مجذوب تعهد، ازخودگذشتگی و شجاعتی هستم که مقاومت ایران، چه در داخل کشور و چه در خارج از آن، از خود نشان می‌دهد.

من می‌خواهم بیش از این برای شما انجام دهم و تمام تلاشم را به کار می‌گیرم؛ از شرکت در تظاهرات و نشست‌های شما گرفته تا اقداماتی فراتر. معتقدم باید شبکه‌ای بین‌المللی برای حمایت از مقاومت شما و به انزوا کشاندن رژیم ایجاد کنیم. دوران آخوندها به پایان رسیده است.»

چرا نفی دیکتاتوری شاه و شیخ، شرط رسیدن به آینده‌ای دموکراتیک است؟

خانم اینگرید بتانکور، نامزد پیشین ریاست‌جمهوری کلمبیا، به تجربه خود پس از اعلام حمایت از مجاهدین پرداخت و توضیح داد که چگونه با سیلی از دروغ‌پراکنی و شیطان‌سازی علیه این سازمان مواجه شده بود. او گفت:

«از ۱۹ مارس تاکنون ۴۴ مورد اعدام سیاسی گزارش شده است که ۹ تن از آنان اعضای سازمان مجاهدین بوده‌اند. آخرین مورد مهدی خانکی بود؛ بله، یک فارغ‌التحصیل ۲۶ ساله حقوق. بیش از ۱۰۰ معترض همچنان در معرض خطرند.

پس از آنکه چند سال پیش حمایت خود را از مقاومت ایران اعلام کردم، با سیلی از اتهامات علیه سازمان مجاهدین خلق روبه‌رو شدم؛ اما آن تجربه، به‌جای تضعیف، حمایت مرا راسخ‌تر ساخت، چرا که دیدم اینها دروغ‌هایی بیش نیستند. البته هر جنبشی شایسته بررسی و موشکافی است، اما این بررسی نیازمند شواهد و مدارک است، نه تکرار دروغ‌ها یا برچسب‌ها تا جایی که به‌عنوان واقعیت پذیرفته شوند.

نباید مردم ایران را محکوم کرد تا میان دو گزینه استبدادی یکی را برگزینند، صرفاً به این دلیل که این گزینه‌ها شرکای مذاکره برای غرب تولید می‌کنند. نه حکومت آخوندها و نه بازگشت به دیکتاتوری شاه، آینده دموکراتیکی را که مردم ایران شایسته آن هستند فراهم نمی‌سازد. و بالاتر از همه، هیچ نام خانوادگی نمی‌تواند جایگزین مشروعیت دموکراتیک شود و هیچ دولت جدیدی نمی‌تواند درحالی‌که ماشین سرکوب ـ منظورم سپاه پاسداران است ـ را حفظ کرده، نویدبخش آزادی باشد.»

و بالاخره، دیوید جونز، وزیر برگزیت در دولت انگلستان طی سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ و وزیر ولز طی سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، تأکید کرد که باید این دوگانه و انتخاب کاذب میان حکومت دینی و بازگشت به دوران گذشته شاه را رد کنیم:

«دولت‌های ما، یعنی دولت‌های... پرسش دیگری نیز وجود دارد که نمی‌توان پاسخ به آن را بیش از این به تعویق انداخت: پس از این رژیم پلید چه خواهد آمد؟ بی‌تردید، پاسخ به این پرسش در گرو اراده مردم ایران از طریق انتخاباتی آزاد و عادلانه است. این وظیفه دولت‌های خارجی نیست که حکومت آینده ایران را برگزینند؛ بلکه دولت‌های خارجی باید بر یک اصل روشن پایبند بمانند و آن حاکمیت خود مردم ایران است. همان‌طور که عصر امروز از دیگر سخنرانان شنیدیم، برنامه ۱۰ ماده‌ای خانم رجوی معیاری دموکراتیک و مهم را در این چارچوب ارائه می‌دهد.

همکاران گرامی، این پاسخی جدی و محکم به کسانی است که ادعا می‌کنند غرب می‌تواند به‌نحوی دیکتاتوری را به‌منظور جلوگیری از بی‌نظمی تحمل کند. این ادعا نادرست است. ما همچنین باید این دوگانه و انتخاب کاذب میان حکومت دینی کنونی و بازگشت به دوران گذشته شاه را رد کنیم. ایران نیازی ندارد که یک دیکتاتوری دینی را با یک دیکتاتوری موروثی معاوضه کند. آنچه ایران نیاز دارد بسیار ساده است؛ همان چیزی که همه ما آن را بدیهی می‌دانیم: دموکراسی، حاکمیت قانون و حکومتی پاسخگو.»