آنچه نباید؛ چرا رژیم آخوندی از رساندن مردم به نقطه جوش می‌ترسد؟

از گرانی بنزین تا محدود کردن حمایت‌های عمومی؛ آیا رژیم آخوندی می‌تواند همچنان هزینه‌های جنگ‌طلبی و دستگاه سرکوب خود را از جیب مردم تأمین کند، بی‌آنکه خشم انباشته جامعه به انفجار اجتماعی منجر شود؟

رژیم آخوندی نشان داده است که تأمین بخش اعظم بودجه خود را بر جیب مردم سوار کرده و از انواع و اقسام روش‌هایی استفاده می‌کند که مردم به‌خوبی با آن‌ها آشنا هستند. اما در این میان، آیا می‌تواند تا هر جا که دلش خواست دست در جیب و سفره مردم بکند و نیازهای بودجه جنگ‌طلبی‌اش و تجهیز مزدوران داخلی و برون‌مرزی‌اش را تأمین کند؟ تعیین این مرز، خود به موضوع دعواهای داخلی نظام و هشدارهای امنیتی تبدیل شده است.

بنزین؛ چرا حکومت از گران کردن آن می‌ترسد؟

بنزین یکی از گردنه‌های زدن جیب مردم شده است. پزشکیان هر بار به ترتیبی، زمینه‌چینی برای گران‌تر کردن آن را شروع می‌کند. از جمله، در ۲۰ مهر گفت:

پزشکیان ـ ۲۰ مهر:

«اینکه من حرف درستی می‌زنم، یه حرفه؛ این‌که حرف درست رو چگونه می‌تونم اجرا کنم، یه حرف دیگه است. تصور اینکه ما یه راه‌حل می‌گیم، پس باید اجرا بشه، همین‌جاست که داریم اشتباه می‌کنیم. ما یه عمر از این حرف‌ها می‌زنیم، همه می‌دونند که بنزین رو نمی‌شه به ۱۵۰۰ تومان... اصلاً حمل‌ونقلش چهار، پنج هزار تومان است؛ یعنی اون چیزی که داریم حمل می‌کنیم و می‌آریم اینجا، ۵ هزار تومان است. ما بنزین رو می‌دیم ۱۵۰۰ تومان. خب، حالا چکار کنیم که مردم نگرانی‌هاشون رو نداشته باشند، همراه بکنیم و مشکل رو هم حل بکنیم؟»

خود پزشکیان هم می‌داند که این کار، یعنی جرقه زدن به انبار باروت خشم مردم. او در این باره می‌گوید:

پزشکیان:

«مسئله خیلی روشنه، ولی حلش اگه یه‌دفعه بخوای به‌اصطلاح مداخله کنی، کل جامعه رو به هم می‌ریزیم.»

چرا پزشکیان می‌گوید نسخه‌های قدیمی دیگر جواب نمی‌دهند؟

پزشکیان پیشاپیش به نیروهای سرکوبگر هم هشدار می‌دهد که راه‌حل‌های قدیمی پاسخ‌گو نیستند.

پزشکیان:

«جامعه پیچیده‌تر از وجود یک انسانه. خیلی پیچیده است. نمی‌شه با یک نسخه مسئله رو حل کرد. نمی‌شه با یک مداخله مسئله رو حل کرد.»

«آنچه نباید اتفاق بیفتد» چیست؛ نارضایتی مردم یا انفجار اجتماعی؟

دغدغه اصلی پزشکیان، همان نگرانی همه باندهای حاکم است که او آن را به این ترتیب بیان کرده است:

سایت حکومتی انتخاب ـ پزشکیان ـ ۲۲ مهر:

«رئیس‌جمهوری با بیان اینکه دولت ناراحتی ناشی از محدود شدن امتیازهای نامتوازن را به جان می‌خرد، تصریح کرد: آنچه نباید اتفاق بیفتد، نارضایتی اقشار کم‌درآمد از نحوه توزیع منابع و حمایت‌های عمومی است.»

اما باندهای مغلوب، این «نباید» را بسیار صریح‌تر به نقطه وحشت از انفجار اجتماعی گره زده و هشدار می‌دهند:

روزنامه حکومتی سازندگی ـ ۱۹ مهر:

«جامعه را به نقطه جوش نرسانید.»

نگرانی اصلی این است که چنین تصمیم‌هایی، آگاهانه یا ناآگاهانه، به عصبانی‌تر شدن جامعه و نزدیک شدن آن به نقطه جوش منجر شود