فراسو؛ کارزار «نه به اعدام»؛ چگونه مقاومت ایران به کابوس اعدام در زندان‌های رژیم آخوندی تبدیل شده است؟

از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در قزل‌حصار تا حمایت شخصیت‌ها و جریان‌های سیاسی در سراسر جهان؛ کارزار «نه به اعدام» چگونه گسترش یافت و آیا می‌توان ماشین اعدام رژیم آخوندی را متوقف کرد؟

گفتگو  با دکتر سنابرق زاهدی مسئول کمیسیون قضایی شورای ملی مقاومت ایران

سلام بر شما، بینندگان گرامی سیمای آزادی.

کارزارهای مقاومت ایران علیه اعدام در ایران، ابعاد بسیار وسیعی در جهان پیدا کرده‌اند. ما شاهد امواج جدیدی از همبستگی با این کارزارها از طرف شخصیت‌ها، احزاب و جریان‌های سیاسی و اجتماعی هستیم. سؤال این است: خواسته‌ها چه هستند؟ دستاوردها کدام‌اند؟ آیا می‌شود در سطح بین‌المللی جلوی دستگاه اعدام رژیم آخوندی را گرفت؟ برنامه این هفته را در گفت‌وگو با دکتر سنابرق زاهدی، مسئول کمیسیون قضائی شورای ملی مقاومت، به این موضوع مهم اختصاص داده‌ایم.

شما الان چه تصویری می‌توانید از کارزارهای «نه به اعدام» مقاومت ایران، که طی سال‌های اخیر پیگیری کرده‌اید، به بینندگان ارائه دهید؟

بله، عرض شود که کارزار «نه به اعدام» که در بهمن‌ماه ۱۴۰۲ در زندان قزل‌حصار کلید زده شد، اکنون به سمت سومین سالگرد خودش پیش می‌رود. در واقع، این یکی از کارزارهای بسیار موفق، بسیار جدی و بسیار مؤثر فرزندان ایران‌زمین بوده که در داخل و خارج ایران گسترش یافته است. من فکر می‌کنم روندی که این کارزار طی کرده، شایسته بهره‌برداری و درس‌آموزی است.

از قزل‌حصار تا ۶۶ زندان؛ چگونه کارزار «نه به اعدام» گسترش یافت؟

همان‌طور که می‌دانید، این کارزار ابتدا در بند زندانیان سیاسی زندان قزل‌حصار آغاز شد و بعد، در اوایل کار، به‌تدریج به زندان‌های دیگر گسترش پیدا کرد. در چند هفته، تعداد نسبتاً قابل‌توجهی از زندانیان ایران را فرا گرفت و پس از آن، زندان اوین و زندان‌های دیگر نیز به آن پیوستند.

این کارزار مدتی از لحاظ گسترش با کندی مواجه شد، ولی مجدداً دینامیزم جدیدی به دست آورد و توانست، به یک معنا، سراسر ایران را فتح کند؛ به‌طوری‌که اکنون، همان‌طور که با هم صحبت می‌کنیم، ۶۶ زندان در سراسر ایران به این کارزار پیوسته‌اند و زندانیان سیاسی در این زندان‌ها، روزهای سه‌شنبه هر هفته، اعتصاب غذا می‌کنند.

چرا اعتصاب غذای سه‌شنبه‌ها پایه‌های دستگاه اعدام رژیم را هدف گرفته است؟

زندانیان سیاسی در اعتراض به اعدام اعتصاب غذا می‌کنند. این حرکت و این اقدام، در واقع، یکی از اصلی‌ترین پایه‌های ساختاری رژیم آخوندی، یعنی اعدام، را هدف گرفته است. همین موضوع موجب شد که این کارزار به‌سرعت از داخل زندان به بیرون از زندان نیز سرایت کند.

خانواده‌های زندانیان سیاسی و سپس جریان‌های مختلف سیاسی در خارج از زندان، در داخل ایران و کانون‌های شورشی، به‌طور خاص در شهرهای مختلف، این کارزار را تبلیغ کردند. در زاهدان نیز می‌بینیم که به‌طور مستمر بر این موضوع تأکید می‌شود. هواداران مقاومت و اعضای کانون‌های شورشی در فعالیت‌های مختلف خود در سراسر ایران، این موضوع را در دست گرفتند، آن را پیش بردند و به یک شعار تبدیل کردند.

از خیابان‌های ایران تا پارلمان‌های جهان؛ چه چیزی «نه به اعدام» را به یک مطالبه بین‌المللی تبدیل کرد؟

در خارج از ایران نیز این کارزار به‌تدریج گسترش یافت. هواداران مقاومت در شهرهای مختلف جهان، ابتدا این شعار را در اکسیون‌ها، برنامه‌ها، میزگردها، میزهای کتاب و نمایشگاه‌هایی که برگزار می‌کردند، مطرح کردند.

این روند به‌ویژه پس از آن شتاب گرفت که اعضای شناخته‌شده کارزار «نه به اعدام» به دست رژیم جنایت‌پیشه آخوندی اعدام شدند؛ از جمله شش تن از اعضای کانون‌های شورشی، وحید قهرمان و سایر زندانیان سیاسی که از اعضای این کارزار بودند.

این موضوع موجب شد که کارزار «نه به اعدام» در خارج از ایران نیز، به اصطلاح، بیشتر بر سر زبان‌ها بیفتد. علاوه بر هواداران مقاومت در شهرهای مختلف، شخصیت‌های سیاسی نیز به این کارزار پیوستند. سپس این موضوع به بحثی جدی در کنفرانس‌ها، نمایشگاه‌ها و سخنرانی‌ها و پس از آن در پارلمان‌ها تبدیل شد.

به این ترتیب، می‌توانم بگویم که اکنون کارزار «نه به اعدام» و شعار «نه به اعدام» به‌عنوان شعاری جدی در عرصه سیاسی، هم در داخل و هم در خارج ایران، مطرح شده است.

این شعار، شعاری واقعی بود؛ زیرا از متن یک خواست اجتماعی تمام مردم ایران برمی‌خاست. بنابراین، توانست جای خودش را در زندان‌های مختلف ایران، شهرهای ایران، خارج از ایران، عرصه سیاسی و بین‌المللی، پارلمان‌ها و در میان شخصیت‌های سیاسی و حقوق بشری باز کند.

به این ترتیب، می‌توانم بگویم که این کارزار، کارزاری بسیار موفق بوده است؛ کارزاری که البته همچنان ادامه دارد.