آموزش‌وپرورش در دیکتاتوری ولایت فقیه؛ چرا پزشکیان مسئولیت ساخت مدرسه را به مردم واگذار می‌کند؟
۱۴۰۵/۸/۴
وقتی دولت از کمبود امکانات و شرایط جنگی حرف می‌زند و از مردم می‌خواهد مدرسه بسازند، پرسش اصلی این است: مسئولیت آموزش نسل آینده بر عهده کیست و چرا دولت برنامه‌ای روشن برای حل بحران آموزش‌وپرورش ارائه نمی‌کند؟
در برنامه «روی خط ایران» بارها از جنبه‌های مختلف به وضعیت آموزش‌وپرورش در دیکتاتوری ولایت فقیه پرداخته شده است. امروز همراه هستیم با خانم سهیلا دشتی تا از زاویه دیگری به همین موضوع نگاه کنیم.
اجازه بدهید قسمتی از صحبت‌های پزشکیان را بشنویم تا بعد، سؤال‌هایم را بر همین اساس مطرح کنم.
بخشی از سخنان پزشکیان:
«مردم عزیزی که بیل به دست گرفته‌اند و برای بچه‌هایشان مدرسه می‌سازند، شایسته قدردانی هستند. دولت در این وضعیت مشکل دارد. در شرایط جنگی هستیم و با کسی تعارف نداریم. اگر قرار بود دولت این کار را انجام بدهد، دولت‌هایی که پول داشتند هم نتوانستند این کار را بکنند؛ چه برسد به ما که الان در این وضعیت جنگی هستیم.»
بله، خانم دشتی، به نظر شما معنای این حرف‌های پزشکیان، رئیس‌جمهور دیکتاتوری ولایت فقیه، چیست؟
پزشکیان با واگذاری مسئولیت به مردم، از پاسخ‌گویی فرار می‌کند؟
سهیلا دشتی: از چند جهت می‌شود به این حرف‌ها نگاه کرد. اول اینکه فکر می‌کنم هنوز در قرن هجدهم هستیم؛ البته نمی‌دانم منظورش قرن هجدهم میلادی است یا قرن سیزدهم شمسی! انگار با بیل می‌شود مدرسه ساخت.
او درباره بودجه حرف می‌زند، درباره زمین و امکاناتی که باید وجود داشته باشد، اما در نهایت می‌گوید هرکسی کاری انجام بدهد. آن‌هایی که پول داشتند نتوانستند این کار را بکنند، پس ما چه کار کنیم؟
یعنی تمام مسئولیت و وظیفه دولت را بر دوش مردم می‌اندازد؛ آن هم نه یک دولت دموکراتیک، بلکه حتی یک دولت معمولی هم باید مسئولیت‌های خودش را بپذیرد. بعد با وقاحت می‌گوید آن‌هایی که پول داشتند نتوانستند این کار را انجام بدهند، پس ما چه کار کنیم؟
در حقیقت، اگر بقیه صحبت‌های پزشکیان را هم بخوانیم، می‌بینیم که در این حرف‌ها دوباره برای جنگ‌های درونی خودشان خط‌ونشان می‌کشد و می‌خواهد بگوید عده‌ای بد هستند و عده‌ای خوب. این همان گفتاردرمانی‌ای است که از رئیس‌جمهورهای قبلی رژیم، مثل روحانی یا خاتمی، هم دیده‌ایم؛ کسانی که در آن دوران هم کاری انجام ندادند.
حالا حرف‌های پزشکیان بیشتر باعث عصبانیت مردم می‌شود. مردم می‌پرسند وظیفه‌ای که بر عهده توست چیست و می‌خواهی چه کار کنی؟
واقعیت این است که وضعیت مدارس ایران فاجعه‌آمیز است؛ هم از نظر شرایط آموزشی و هم از نظر تعداد معلمان و بسیاری مسائل دیگر. اما نکته‌ای که می‌خواستم بگویم این است که او اصلاً درباره مسائل آموزش‌وپرورش صحبت نمی‌کند. بعد هم طوری حرف می‌زند که انگار مردم باید بیایند و هرکس خشتی به دست بگیرد و مدرسه‌ای بسازد.
چرا دولت برنامه‌ای برای کمبود معلم و مدرسه ارائه نمی‌کند؟
سهیلا دشتی: نکته دیگری که واقعاً برای من تعجب‌آور است، این است که هیچ برنامه‌ای اعلام نمی‌کنند. در مجموع، برنامه‌ای ارائه نمی‌دهند که مثلاً بگویند ما با این تعداد کمبود معلم، این تعداد کمبود مدرسه یا مشکلات دیگری روبه‌رو هستیم.
هیچ برنامه مشخصی اعلام نمی‌کنند و بیشتر از همه، همان‌طور که در ابتدا گفتم، مسئولیت همه‌چیز را بر دوش مردم و خیرین می‌اندازند. بعد هم طوری حرف می‌زنند که انگار پزشکیان آدم معمولی‌ای بوده که امکاناتی در اختیارش قرار گرفته و ناگهان به مقام ریاست‌جمهوری رسیده است.
اما شما از سال ۱۳۵۷، یعنی از ابتدای انقلاب، در دستگاه پاسداری و سرکوب حضور داشته‌اید. یک‌دفعه از کره دیگری نیامده‌اید که نماینده مجلس یا رئیس‌جمهور شوید. همه شما را می‌شناختند و سوابق‌تان مشخص بود.
خودش هم از چماق‌داری در دانشگاه‌ها صحبت کرده و این را به‌عنوان یکی از افتخاراتش مطرح کرده بود. او از کسانی بود که در جریان انقلاب فرهنگی و برخورد با دانشجویان نقش داشت و حتی به اجبار دختران دانشجوی دانشگاه تبریز به رعایت حجاب اشاره کرده بود.
در ماجرای کشتار کردستان هم افرادی که در کنار او بودند، از جمله فرماندار مهاباد، درباره عملکردش صحبت کرده‌اند و از مقابله او با آنچه دشمن می‌نامیدند، سخن گفته‌اند.
حالا چنین فردی می‌آید و می‌گوید امکاناتی پیدا کرده و از یک آدم معمولی به مقام ریاست‌جمهوری رسیده است! در حالی که واقعیت چیز دیگری است. این حرف‌ها چیزی جز دروغ‌گویی و تظاهر نیست و مردم را فریب می‌دهد. من فکر نمی‌کنم مردم دیگر این حرف‌ها و نمایش‌های رژیم را به‌سادگی بپذیرند.
در شرایط جنگی، چرا از فساد و دزدی‌های میلیاردی حرفی زده نمی‌شود؟
سهیلا دشتی: اکنون در شرایطی هستیم که خود پزشکیان آن را شرایط جنگی توصیف می‌کند. اما در چنین شرایطی، شما نه‌تنها به فکر مردم نیستید، بلکه هیچ‌وقت هم نبوده‌اید. به‌جای این حرف‌ها، چرا درباره دزدی‌هایی که حتی خبرنگاران وابسته به خود رژیم افشا می‌کنند، صحبت نمی‌کنید؟ چرا درباره دزدی‌های میلیارددلاری حرفی نمی‌زنید؟
واقعاً نمی‌دانم چه واژه‌ای برای توصیف این رفتار به کار ببرم؛ تظاهر، دورویی یا فریب‌کاری. اما می‌خواهم بگویم پزشکیان، تو کسی نیستی که مردم تو را نشناسند. تو فردی نیستی که ناگهان امکاناتی در اختیارت قرار گرفته باشد و یک‌باره نماینده مجلس یا بعدتر وزیر شده باشی.
بعد هم می‌گویند باید این افراد را عوض کنیم و افراد دیگری را جایگزین کنیم. اما همه آن‌ها بخشی از همین سیستم و دستگاه هستند؛ منظورم فقط این کابینه نیست، بلکه کل این ساختار است. کسانی که سوابقی در این دستگاه داشته‌اند و نشان داده‌اند که برای ماندگاری رژیم حاضرند هر کاری انجام بدهند، از حق بگذرند، کشتار کنند و شکنجه کنند.
این واقعیتی نیست که از چشم مردم دور مانده باشد.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
نظر و پیشنهاد شما
برای بهبود وب‌سایت سیمای آزادی، دیدگاه و پیشنهاد خود را با ما در میان بگذارید.
خبرهای مرتبط
