آیا رژیم در دوراهی جنگ و مذاکره گرفتار شده است؟ تناقض در مواضع مجتبی خامنه‌ای

از تأکید بر آمادگی برای جنگ تا صحبت از پایان وضعیت «نه جنگ، نه صلح»؛ چرا مواضع سران و جناح‌های رژیم درباره مسیر پیش رو یکسان نیست؟

به دنبال دیدار مجتبی خامنه‌ای با دبیر شورای عالی امنیت رژیم و تأکید او بر پیگیری تحقق شروط رژیم برای پایان دادن به وضعیت «نه جنگ، نه صلح»، پزشکیان شب گذشته در نشست هیئت دولت، خوانش و روایت خودش را از این اظهارات ولی‌فقیه رژیم مطرح کرد.

اجازه بدهید صحبت‌های پزشکیان را که شب گذشته از تلویزیون حکومتی پخش شد، ببینیم و بعد گفت‌وگوی خودمان را در این زمینه آغاز کنیم.

پزشکیان: رهبر عزیز الان در پیامی که دیروز هم دادند، گفتند که این «نه جنگ، نه صلح» را باید تمام کرد. این پیام بسیار بزرگی است. حالا ما داریم تلاش می‌کنیم این روند به این ایده و به ظهور برسد، ولی تا به آن برسد، از این طرف باید خودمان را آماده کنیم.

نکته‌ای که شاید به ذهن شما هم خطور کرده باشد، این است که بالاخره پزشکیان از اظهارات مجتبی خامنه‌ای، برداشتی دارد که به نظر می‌رسد سمت‌وسوی ضرورت توافق را نشان می‌دهد؛ درست در نقطه مقابل مواضع باندهای دیگر رژیم که اظهارات مجتبی خامنه‌ای را نشانه‌ای از آمادگی کامل برای جنگ ارزیابی می‌کنند و حتی می‌نویسند که وضعیت جنگی است و تعبیر «نه جنگ، نه صلح» به نوعی خطای محاسباتی است.

با دو خوانش کاملاً متفاوت از مواضع مجتبی خامنه‌ای در درون این رژیم همراه می‌شویم تا این وضعیت را بررسی کنیم. با آقای خسرو شکراللهی. 

نمی‌دانم آقای شکراللهی، شما هم این دو خوانش را متوجه شدید یا نه؟ سؤال من معطوف به همین موضوع است: چرا جناح‌های مختلف رژیم، مباحث و تفسیرهای متضادی از مواضع مجتبی خامنه‌ای ارائه می‌دهند؛ آن هم درباره مسئله‌ای که در حال حاضر در صدر بحران‌هایی قرار دارد که گریبان رژیم را گرفته است؟

خسرو شکراللهی: بله، این مواضع دوگانه و پهلوگویی‌ها و، آن‌چنان که شما گفتید، مواضع متناقض، ناشی از بن‌بستی است که رژیم در آن گرفتار شده است.

شما به مواضع چند هفته اخیر یا حتی چند ماه اخیر نگاه کنید که از طرف مجتبی خامنه‌ای و باندهای رژیم مطرح شده است.

چرا از تقویت قدرت نظامی به عبور از وضعیت نه جنگ و نه صلح رسیده‌اند؟

همین هفته پیش، اخبار مربوط به دیدار مجتبی خامنه‌ای با قالیباف منتشر شد. در آن دیدار، بر تقویت مؤلفه‌های قدرت رژیم، یعنی تنگه هرمز، موشک‌ها، پهپادها و مواردی از این دست تأکید شده بود. بعد هم توصیه کرده بود که هوای شرکای راهبردی خودمان را داشته باشید.

در همان روزها، بعد از آن دیدار، وزیر خارجه روسیه و رئیس ارتش پاکستان سفر کردند و صحبت‌هایی از این دست مطرح می‌شد. حالا این هفته می‌گوید باید از شرایط «نه جنگ و نه صلح» عبور کنیم.

از همان روز اول، از مواضع خود مجتبی خامنه‌ای گرفته تا مطالبی که بعداً در سایتش منتشر شد، بر این موضوع تأکید می‌شد که ما باید سیاست جنگی پیشه کنیم. تا همین چند وقت پیش، قالیباف می‌گفت از یک طرف باید آماده جنگ باشیم و از طرف دیگر باید پای مذاکره برویم. همین رویکرد را ادامه بدهید تا به حرف‌هایی برسید که الان به آن اشاره می‌کنید و پزشکیان مطرح می‌کند.

آیا این مواضع متناقض نشان‌دهنده نبود یک راهبرد مشخص است؟

در دیداری هم که خبر آن منتشر شد و مجتبی خامنه‌ای با پاسدار رضایی داشت، این حرف‌ها مطرح شد که باید برای عبور از شرایط «نه جنگ و نه صلح» آماده شویم.

تمام این مواضع، اگر دقت کنید، هیچ‌کدام دلالت بر وجود یک سیاست راهبردی در مقابل بحران‌هایی که رژیم آخوندی با آن‌ها درگیر است، ندارد.

هیچ‌کدام از این مواضع راهبرد مشخصی را نشان نمی‌دهد؛ بلکه با مواضعی کاملاً ضدونقیض و متناقض روبه‌رو هستیم. بالاخره اگر راهبرد شما عبور از این شرایط است، چرا جناح‌های رژیم از ضرورت جنگ بیشتر و آمادگی بیشتر صحبت می‌کنند؟ آن‌ها می‌گویند، اجازه بدهید تعبیر خودشان را به کار ببرم، باید «فعال‌سازی حداکثری اهرم‌های قدرت» انجام شود.

این یک سر طیف است: فعال‌سازی حداکثری اهرم‌های قدرت. از آن طرف هم صحبت از این است که برای پیشبرد همان حرف‌هایی که پزشکیان می‌زد، چه کارهایی باید انجام داد تا راهبردی که خامنه‌ای مطرح می‌کند، یعنی پایان دادن به وضعیت «نه جنگ و نه صلح»، محقق شود.

رژیم در چه دوراهی بن‌بستی گرفتار شده است؟

این مواضع متناقض فقط در حرف‌های مجتبی خامنه‌ای نیست، بلکه در سراپای رژیم و در تمام مواضع آن طی این مدت دیده می‌شود.

این وضعیت ناشی از یک بن‌بست و بلاتکلیفی است. این بلاتکلیفی چیست؟ گرفتار شدن رژیم در یک بن‌بست و یک دوراهی؛ از یک طرف جنگ خارجی یا سقوط اقتصادی و از طرف دیگر انفجار اجتماعی و قیام مردم ایران.