اشرف‌نشان‌ها در سوئد؛ صدای زندانیان سیاسی ایران چگونه به گوش جهان می‌رسد؟

از اعتراض به اعدام و نقض حقوق بشر تا مخالفت با مصادره صدای مردم ایران؛ فعالیت‌های ایرانیان آزاده در سوئد چه پیام‌هایی دارد؟

گفتگو با فریبا گندمی

این روزها اشرف‌نشان‌ها در شهرهای مختلف جهان در جوش‌وخروش و اعتراض هستند. اجازه بدهید به سوئد برویم و همراه شویم با خانم فریبا گندمی تا از فعالیت‌های یاران شورشگر در سوئد بیشتر بدانیم.

خسته نباشید می‌گویم به همه دست‌اندرکاران سیمای آزادی. درود می‌فرستم به کانون‌های قهرمان شورشی و زندانیان سیاسی مقاوم که زیر تیغ جلاد، دنیا را به حمایت و محکوم کردن نقض حقوق بشر در ایران برانگیختند.

سؤال اولم این است که برای ما و بینندگانمان از فعالیت‌هایتان بگویید. از فعالیت‌های اشرف‌نشان‌ها در آنجا بگویید و اینکه حول چه موضوعاتی بوده است. شما الان درباره محکومیت نقض حقوق بشر در میهنمان صحبت کردید. ما دیدیم که فعالیت‌های شما بخشی از سازندگان و تشکیل‌دهندگان همین محکومیت‌هاست.

فریبا گندمی: همان‌طور که شما فرمودید، ما هم در استکهلم، مثل کشورهای دیگر، هر هفته در مقابل پارلمان‌ها تجمع می‌کنیم. خود ما به‌خصوص در مقابل وزارت خارجه سوئد یا پارلمان این کشور، انعکاس‌دهنده صدای مردم ایران هستیم؛ به‌خصوص صدای زندانیان سیاسی، کسانی که زیر حکم اعدام هستند و خانواده‌های زندانیان سیاسی که تحت بیشترین فشارها قرار دارند.

این روزها صدای مردمی هستیم که از ظلم و ستم آخوندها در ایران به ستوه آمده‌اند و هر روز در خیابان به نوعی اعتراض خودشان را اعلام می‌کنند و تجمع برگزار می‌کنند، اما هیچ‌کس پاسخگوی آن‌ها نیست.

اشرف‌نشان‌ها در سوئد چگونه صدای زندانیان سیاسی را منعکس می‌کنند؟

هر هفته تجمعات اعتراضی داریم و با برپایی نمایشگاه عکس شهدا، سردادن شعار و برگزاری آکسیون‌های مختلف، از جامعه بین‌المللی و به‌خصوص سوئد خواستار اعتراض و اتخاذ تصمیم‌های تأثیرگذار برای لغو احکام ظالمانه اعدام در ایران می‌شویم.

همچنین خواستار به‌رسمیت‌شناختن حق مبارزات مردم ایران و حمایت از آن هستیم. ما از اعتصاب غذای سه‌شنبه‌های نه به اعدام در زندان‌ها نیز حمایت می‌کنیم؛ اعتصابی که بسیاری از گزارشگران ویژه سازمان ملل و شخصیت‌های بین‌المللی هم از آن حمایت می‌کنند.

بله، ما اخیراً شاهد این بودیم که نامه اعتراضی ۳۰۵ انجمن منتشر شد که واقعاً بی‌نظیر بود. در گفت‌وگوهایی که داشتیم، به آن اشاره می‌شد. انجمن شما در سوئد هم در امضای این بیانیه شرکت داشت. می‌خواستم ببینم حرف اصلی در آن بیانیه چه بود؟

چرا ۳۰۵ انجمن به اعطای جایزه آزادی به رضا پهلوی اعتراض کردند؟

فریبا گندمی: ما هم به‌عنوان انجمنی در استکهلم که انعکاس‌دهنده صدای زندانیان سیاسی در شکنجه‌گاه‌های رژیم در ایران است، به اعطای جایزه آزادی به دنبالچه شاه دیکتاتور و دست‌نشانده اعتراض کردیم.

در دور اول این اعتراض‌ها، ۱۴۲ زندانی سیاسی حضور داشتند که شامل ۱۱ زندانی زیر حکم اعدام بودند و به این تصمیم اعتراض کردند. ما معتقدیم مسئله اصلی، حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خودشان است.

بر اساس اعلام بنیاد آلمانی فریدریش ناومان و حزب دموکرات آزاد، جایزه آزادی ۲۰۲۶ به مردم ایران اختصاص داده شده است و قرار است به‌صورت امانی توسط رضا پهلوی، فرزند دیکتاتوری که توسط مردم ایران سرنگون شد، دریافت شود.

این اقدام اهانت به مردم ایران و فعالیت علیه فاشیسم سلطنتی و دیکتاتوری وابسته به شاه است. اهانتی آشکار به مردم ایران است. پرسش ما این است که چرا برای دریافت جایزه‌ای به نام مردم ایران، چهره‌ای بحث‌برانگیز را انتخاب کرده‌اند؛ چهره‌ای که سرکوب مخالفان خود را از خارج ایران آغاز کرده و همین حالا پرونده‌های متعددی درباره او در مراجع قضایی و نزد پلیس کشورهای مختلف در دست بررسی است.

مجموعه‌ای از شکایت‌ها درباره ضرب‌وشتم و حتی قتل مخالفان توسط باند رضا پهلوی نیز در همین راستا مطرح شده است.

حدود ۸۰ تن از شخصیت‌های برجسته آلمانی نیز در نامه‌ای که اول اکتبر منتشر کردند، درباره سپردن جایزه‌ای به نام مردم ایران به پسر دیکتاتور پیشین ایران اعتراض کردند. آن‌ها او را چهره‌ای به‌شدت تفرقه‌برانگیز دانستند و اعلام کردند که این تصمیم با ارزش‌های خودشان نیز در تضاد است. همچنین گفتند که برای آلمان، پیامدهای این تصمیم را نمی‌توان از تاریخ دیکتاتوری پهلوی جدا دانست.