۱۴۰۵/۳/۲۵
وضعیت فاجعهبار درمان و تجهیزات پزشکی در حاکمیت آخوندی
۱۴۰۲/۴/۲۱
آخوند رئیسی ادعا میکند که فروش نفت بهتر از دوران تحریمهاست و دشمنان بهدلیل پیشرفتهای نظام آخوندی با آن مخالفت میکنند. اما گزارش رسانههای حکومتی به بخشی از فجایع حوزه پزشکی و درمان در نظام آخوندی اشاره کرده و وضعیت درمان و تجهیزات پزشکی را بسیار ناامید کننده توصیف می کنند.
ناتوانی از تأمین تجهیزات پزشکی در بیمارستانها
روزنامه حکومتی اعتماد در گزارشی به این موضوع پرداخته، اگرچه این رسانه حکومتی سعی دارد در درگیری باندی علت این وضعیت را حذف ارز ۴۲۰۰تومانی اعلام میکند و کلیت نظام را مقصر جلوه ندهد اما بناچار اعتراف میکند: «جیب بیمارستانها خالی شده و پولی برای نونوار شدن نیست؛ ... یکی از خواص حذف ارز ۴۲۰۰تومانی از حوزه سلامت، این بوده که رؤسای بیمارستانها؛ هم دولتیها و هم خصوصیها، در طول ۱۳ماه اخیر، قادر به خرید تجهیزات نو و جایگزینی دستگاههای فرسوده و مستهلک نبودهاند و به تعمیر همان دستگاههای کهنه و خارج از رده رضایت دادهاند.
تأثیر سیاستهای دولت آخوند رئیسی بر کیفیت درمان و رسیدگیهای پزشکی
احمد میر؛ جراح عمومی و رئیس هیأتمدیره بیمارستان جم میگوید: «با افزایش قیمت ارز با دشواریهای بیشمار در تأمین دارو و تجهیزات مواجه شدهایم و بسیاری از عمل های جراحی را به سختی انجام میدهیم چون تجهیزات مورد نیاز، موجود نیست یا تأمین تجهیزات، بسیار زمانبر است.
با ادامه گرانی قیمت تجهیزات پزشکی و بیپولی بیمارستانها برای بهروزرسانی زیرساختها، باید منتظر افت شدید کیفیت خدمات درمانی بود.
امروز، جراحی روده بزرگ به شیوه لاپاراتومی (برش در دیواره شکم و ورود به حفره شکم) در پزشکی پیشرفته منسوخ شده چون دستگاههای لاپاراسکوپی در اختیار جراحان است اما قیمت این دستگاهها چند ده میلیون تومان است و اگر بیمارستانی قادر به خرید این دستگاه یا تعمیر دستگاه موجود نباشد، جراح باید با همان شیوه منسوخ لاپاراتومی جراحی کند که حتماً بهدنبال باز کردن شکم بیمار، ریسک عفونی افزایش مییابد. با وضعیتی که امروز از توان مالی بیمارستانهای دولتی و خصوصی شاهدیم، نمیتوان انکار کرد که کیفیت خدمات درمانی در تمام بیمارستانها رو به کاهش است».
کاظم عباسیون، از اعضای هیأتمدیره بیمارستان آراد : «با افزایش سرسامآور قیمت ارز، امروز هیچکدام از بیمارستانها؛ چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی، توان خرید تجهیزات جدید و مدرن را ندارند. مراجعات بیمارستانها هم کاهش یافته چون بیماران قدرت پرداخت هزینه درمان ندارند. همزمانی افزایش قیمت ارز و تورم و کاهش قدرت خرید مردم و کاهش مراجعات بیماران، مساوی است با ناتوانی مضاعف بیمارستانها در بهسازی و بهروز شدن. در واقع، در حال بازگشت به همان طبی هستیم که مرگ و میر آنهم زیادتر بود».
آیا وضعیت فاجعهبار درمانی در ایران ناشی از تحریمهاست؟
پر واضح است که جواب منفی است زیرا هم مقامات دولت سابق آمریکا و هم مقامات فعلی بارها بهصراحت اعلام کردهاند اقلام درمانی و پزشکی شامل تحریمها نمیشوند و حتی در روزهای اخیر که عراق مجاز شد که پول گاز دریافتی از ایران را پرداخت کند گفته شد که این پول باید خرج کالاهایی شود که خارج از لیست تحریم هستند که مشخص است که الزامات درمانی و دارویی هیچگاه در لیست کالاهای تحریم شده نبودهاند
در ثانی بارها مقامات رژیم مدعی شدهاند که قدرت دور زدن تحریمها را داشته و حاضرند که ابتکارات خود را در این زمینه با کشورهای تحت تحریم به اشتراک بگذارند سؤال اینجاست که چرا این قدرت دور زدن تحریم را برای وارد کردن الزامات حیاتی پزشکی بکار نمیگیرند؟!
وچرا رژیم قادر است در حالیکه درتحریم است پهپادهایی با وارد کردن قطعاتی از ۱۸ شرکت مستقر در ایالات متحده، آلمان و ژاپن بسازد و آن را صادر هم کند، اما قادر نیست که تجهیزات پزشکی که هیچ مشکلی برای ورود آن نیست وارد کرده و یا تولید کند؟!
با نگاهی به مخارج و ریختوپاشهای رژیم در برگزاری انواع و اقسام مراسم و لیست بودجه اختصاص داده شده به نهادهای بهاصطلاح فرهنگی و تبلیغی حکومتی و حجم اختلاس و غارت کارگزاران رژیم از سرمایههای مملکت مشخص است که تحریمها هیچ تاثیری بر موضوع درمان و سلامت در جامعه ایران نداشته و اساساً برای آن هدفگذاری نشده است
بودجه تخصیص یافته برای واردات دارو و وسایل پزشکی کجا خرج میشود؟
اگر چه پاسخ این سؤال با توجه به مافیای هزارتوی آخوندی و انواع و اقسام شبکههای پولشویی مشکل بهنظر میرسد اما هرازگاهی در جریان درگیریهای باندی گوشهی ناچیزی از آن در رسانههای حکومتی برملا میشود. در یک مورد روزنامهی حکومتی نوشت: «... نیمه دوم سال۱۳۹۱، چند ماه بعد از گروهبندی دهگانه کالاهای مشمول دریافت ارز مرجع و با وجود آنکه دارو و تجهیزات پزشکی، در دومین گروه دریافت این نوع ارز بود، رئیس دولت دهم، توزیع ارز دارو را دستمایه تسویهحساب سیاسی با مدیران وقت وزارت بهداشت قرار داد و از تخصیص ارز جلوگیری کرد.
با گزارش رسمی مسئولان وقت بانک مرکزی و نمایندگان مجلس و سازمان مدیریت، معلوم شد اعتبارات دولتی سهم سلامت، به جبران کسورات وزارت راه و واردات لوازم آرایشی و اقلام غیرضروری مشابه اختصاص یافته است. این گزارشها، زمانی منتشر شد که گروه درمانگران در بیمارستانهای دولتی و خصوصی از کمبود تجهیزات پزشکی، دارو و اقلام مصرفی مورد نیاز در اتاقهای جراحی و بخشهای بستری بیمارستانها خبر میدادند».
عقبافتادگی سطح پزشکی ایران در آخرین دستآوردها و تجربیات علم پزشکی دستاورد دیگر حاکمیت آخوندی
جراحان شاغل در بیمارستانهای دولتی و خصوصی در این مورد میگویند، مشکل و تبعات بیپولی بیمارستانها خیلی فراتر از کمبود مثلا یک سوند یا شنت در اتاق عمل است؛ داستان، داستان افت کیفیت خدمات پزشکی است آن هم از همه ابعاد؛ علی جعفریان، استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران و رئیس بخش پیوند کبد بیمارستان موسوم به خمینی میگوید: بهدنبال نوسانات نرخ ارز، پزشکان دیگر قادر به شرکت در کنگرههای بازآموزی بینالمللی و فراگیری تجربیات جامعه پزشکی دنیا نیستند که این اتفاق، یک معادل نگرانکننده دارد؛ پسرفت و درجا زدن اعضای هیأت علمی دانشگاهها و پزشکان و جراحان در همان جایی که هستند.
بنابر گزارشات رسانههای حکومتی حضور اعضای هیأت علمی دانشگاههای علوم پزشکی در کنگرهها و مجامع جهانی تقریباً غیرممکن شده چون دانشگاهها دیگر پولی برای پرداخت هزینههای بسیار گران مشارکتهای بینالمللی ندارند. نتیجه این وضعیت، از دست رفتن ارتباطات علمی و توقف بهروزرسانی دانش و خدمات پزشکی خواهد بود.
وضعیت بیمارستانها در حاکمیت آخوندی
کوروش شمیمی، رئیس انجمن بیمارستانهای خصوصی، در توضیح وضعیت مالی بیمارستانها میگوید: «در تهران حدود ۵۳بیمارستان خصوصی داریم و حدود ۱۸درصد تختهای بیمارستانی کل کشور توسط بخش خصوصی تأمین شده که ۲۰درصد خدمات بستری را پوشش میدهد و برآورد ما این است که سالانه حدود یک میلیون و ۵۰۰هزار بستری در بخش خصوصی داریم. اما با وضعیت اقتصادی موجود، ۹۰درصد مردم قادر به مراجعه به بیمارستانها و بخش خصوصی نیستند و باید به مراکز دولتی مراجعه کنند. بنابراین، علاوه بر اینکه بخش دولتی بهدلیل تراکم مراجعات با کمبود اقلام و تجهیزات مواجه میشود و امکان جایگزینی ندارد چون دانشگاههای علوم پزشکی پولی برای بهسازی و بهروزرسانی زیرساختها ندارند، بخش خصوصی که ریالی از دولت نمیگیرد، روی شیب بیپولی میافتد که نتیجهاش ورشکستگی است».
محمدرضا شریفی مقدم؛ دبیرکل خانه پرستار نیز خبر میدهد: «همکارانم گفتهاند که کمبود داروها و لوازم مصرفی بیمارستانی در بیمارستانها شدت گرفته و علت این کمبود، افزایش مراجعات بیماران به بیمارستانهای دولتی است؛ مردمی که پولی برای مداوا ندارند، یا باید به بیمارستان دولتی بروند که در این صورت، ازدحام این مراکز با حجم وسایل و امکانات همخوانی ندارد یا اینکه کلاً از درمان منصرف میشوند.
چگونه میشود موضوع درمان و سلامت را حل کرد؟
حل این مشکل مانند سایر مشکلات جامعه ایران نیازمند یک برنامه جامع و ملی است. برنامهیی که در آن ثروت مردم ایران بهجای تشکیل گروههای شبهنظامی، صدور تروریسم و جنگافروزی در منطقه و بهجای غارت و چپاول توسط باندهای مافیایی گوناگون رژیم از مافیای بیت خامنهای تا مافیای سپاه و... هزینه حل مشکلات مردم ایران شود. واقعیت امروز جامعه ایران نشان میدهد که حل این مشکلات در ایران امروز نه در گروی بودجه و یا یک طرح مشخص و نه جابهجایی این یا آن مهره حکومتی است. مشکلات و معضلات جامعه ایران با نوع حکومت سیاسی آن تنیده شده یعنی تا روزی که این رژیم هست، این مشکلات هست و افزوده خواهد شد و روزی که که نباشد بسیاری از مشکلات حل یا در مسیر حل قرار خواهند گرفت.
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
