شعر در آینه ـ جایگاه و آینده شعر در جهان

سلام. امروز یک پرسش رو مطرح می‌کنم. آینده شعر چیست؟

آیا با وجود صنعتی شدن جهان و افزایش فعالیت‌های اقتصادی و آشفتگی‌های باور نکردنی برای بشریت، جایگاه شعر ضعیف خواهد شد؟ آیا دیگر بشر با این‌همه مشغلهٔ علمی و اقتصادی به شعر نیازمند هست یا به تدریج این نیاز کم و کمتر هم خواهد شد.

پاسخ رو بگذارید از خودم ندهم. بلکه اتفاقاً از ساکنان سرزمینی بشنویم که بیشتر از همه جای جهان مرکز صنعت و اقتصاد و مشغله‌های اجتماعی شده. کدوم کشور؟: آمریکا

جان دیویی پدر پراگماتیسم آمریکایی، پیشرو در زمینه آموزش و روان‌شناسی، نویسنده تحسین‌شده و محقق برجسته قرن بیستم، عمیقاً هنر را تحسین می‌کرد. به عبارت دقیق‌تر، او عاشق شعر بود؛

دیویی فکر می‌کرد که شعر می‌تواند خلأ معنوی‌ای که در غرب بر اثر زوال ایمان دینی و سنت‌های گذشته ایجاد شده بود را پر کند. این ایده‌ای بود که او در سخنرانی آغازین خود در کلاس فارغ‌التحصیلان کالج اسمیت در بهار ۱۸۹۰ مطرح کرد. . دیویی سخنرانی خود را با بخشی از درس شعرشناسی بررسی شعر توسط متیو آرنولد منتقد ادبی و شاعر انگلیسی آغاز کرد:

«آینده شعر بسیار درخشان است، زیرا نژاد ما هر چه می‌گذرد، مأمنی مطمئن‌تر و مطمئن‌تر در شعر، جایی که شایسته مقدرات والای خود است، خواهد یافت. . هیچ سنت جاافتاده‌ای از تهدید به انحلال مبرا نخواهد ماند. . اما برای شعر، «ایده» همه چیز است. ادامهٔ دنیای توهمی الهی است. شعر عواطف خود را به ایده پیوند می‌دهد. . بشریت بیشتر و بیشتر در خواهد یافت که ما باید به شعر روی آوریم تا زندگی را برای ما تفسیر کند، ما را تسلی دهد، ما را حفظ کند. بدون شعر علم ما ناقص به نظر می‌رسد.