پرستاران علیه روابط بردهساز
۱۴۰۴/۸/۶
گفتگو با شهرزاد احسانی
طی هفتههای اخیر شاهد اعتراضات پرستاران در شهرهای مختلف هستیم. پرستاران در شعارهای خود از جمله میگفتند «پرستاریم نه برده» میخواهیم ببینیم که برای چه پرستاران موقعیت اجتماعی خودشان را معادل بردگان ارزیابی میکنند و میخواهند که این نباشد؟
«پرستاران با این شعار به نماد تازهیی از اعتراض تبدیل شدند. این شعار صریح و انسانی، نه فقط اعتراض به شرایط کاری طاقتفرساست، بلکه پیام روشنی علیه رژیم است که طی سالها مطالبات پرستاران را نادیده گرفته است.
این حرکت، تنها یک تجمع صنفی نبود؛ بلکه بخشی از موج گستردهتری از اعتراضات مردمی و شغلی علیه نظام حاکم بهشمار میآید. اکنون پرستاران، که در خط مقدم سلامت جامعه قرار دارند، نیز صدای خود را به جنبشهای اعتراضی پیوند دادهاند.
در تجمع خوزستان، پرستاران تأکید کردند که شرایط کاری آنان با شأن انسانی و حرفهییشان سازگار نیست. عبارت «نه برده» در شعارشان حامل پیامی سیاسی است؛ یعنی شما حاکمان رفتارتان با پرستاران مثل برده دارانه. به دوران بردگی برگشته و وحشیانهترین نوع استثمار رو علیه ما میکنید. دست درازی میکنید به حقوق ما در حالیکه ما برده نیستیم و در برابر غارت حقوقمون میایستیم. این اعتراضها در شهرهای دیگری همچون کرمانشاه، اصفهان و تهران نیز پژواک یافته و به یک مطالبه ملی تبدیل شده است.
از طرف دیگر سیاستهای غیرانسانی نظام آخوندی به این صورت عمل میکند که تعداد دانشجویان در رشته پرستاری را از ۵۰۰۰ به ۱۵۰۰۰ افزایش داده است با این هدف که فارغالتحصیلان این رشته را با حقوق پایین استخدام کنند یعنی نیروی کار ارزان و به این ترتیب این قشر را استثمار میکند. بهلحاظ آموزشی هم به این صورت عمل میکند که مثلا ظرفیت پرورش هنرجویان ۱۰۰ نفر است وقتی آنرا ۲۰۰میکند طبعاً کیفیت آموزش پایین میآید لذا تعداد زیاد پرستار با آموزش پایین و با حقوق پایین وارد حوزه کار پرستاری میکند و این امر باعث میشود که کیفیت امورات درمانی هم افت کند که طبعاً تهدیدات خودش را در امر سلامتی دارد»
چرا اعتراضات پرستاران پیوسته ادامه داشته؟رژیم چه اقداماتی برای رفع مشکلات پرستاران کرده؟
«دلایل بسیاری برای اعتراضات مستمر پرستاران وجود داره، یکی از آنها کمبود دستکم ۱۶۵ هزار پرستار باعث این شده که بسیاری از پرستاران مجبورند در شیفتهای طولانی کار کنند. فشار اضافهکاری اجباری و خستگی مزمن، حقوق پایین، پرداخت نشدن حقوقهای عقب افتاده، و اجرای ناقص قانون تعرفهگذاری خدمات پرستاری، از مهمترین دلایل نارضایتی پرستاران است. روز سوم آبان رئیس سازمان نظام پرستاری رژیم اعتراف کرد: در بیمارستانهای کشور نصف استاندارد جهانی پرستار داریم. نجاتیان گفت: ما در حال حاضر به اندازه نصف استاندارد جهانی در بیمارستانها پرستار داریم و پرستاران ما که عمدتاً خانمها هستند مجبور به کار اجباری میشوند.
حقوق و مزایای پرستاران بسیار ناچیز است و اساساً قابل مقایسه با حقوق دریافتی پرستاران در کشورهای دیگر نیست. میانگین دریافتی ماهانه بسیاری از پرستاران بین ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومان است، در حالی که خط فقر بین ۵۰ تا ۷۰ میلیون تومان است تازه اینها در حالیه که. برخی گزارشها حاکی از تأخیر ۶ تا ۹ ماهه در پرداختها هستند.
در چنین شرایطی، افزایش مهاجرت پرستاران به کشورهای منطقه و اروپا نیز روندی فزاینده یافته است. این پدیده نتیجه مستقیم دستمزد پایین، فرسودگی شغلی و نبود امنیت روانی و اجتماعی در محیط کار است. در بسیاری از بیمارستانها، کمبود نیرو باعث کاهش کیفیت خدمات و افزایش خطاهای درمانی شده است؛ امری که سلامت عمومی را تهدید میکند.
اینکه رژیم چه اقدامی برای رفع مشکلات پرستاران کرده؟ در یککلام هیچ اقدامی که نکرده وضعیت را نیز به عمد وخیمتر کرده است. چرا که نظام بهداشت و درمان این رژیم دست مافیایی است که در صدر آن ولیفقیه است که با طبقاتی کردن بیمارستانها و درست کردن بیمارستانهای خصوصی برای عوامل خودشون، بخش عمده بیماران کشور رو از درمان رایگان محروم کرده
لذا ادامه این وضعیت نه تنها پیامدهای سنگینی برای وضعیت بهداشت و درمان کشور دارد بلکه باعث مهاجرت کادر درمانی و پرستاران از کشور شده است.
لذا اعتراضات پرستاران بهطور خاص در سال ۱۴۰۴، از مطالبه صنفی به اعتراضات اجتماعی سیاسی، ارتقاء پیدا کرده و پیوسته ادامه داشته است. شعار «پرستاریم، نه برده!» نه فقط اعتراض به دستمزد پایین، بلکه فریادِ کرامت انسانی در برابر نظامی بردهساز است که جز فشار و بیعدالتی و تاراج دسترنج این قشر از جامعه به ارمغان نیاورده است. از آنجاییکه دولت در گل مانده پزشکیان هیچ اقدامی برای بهبود این وضعیت نخواهد کرد، اعتراضات پرستاران مانند سایر اقشار تا سرنگونی محتوم این رژیم ضدمردمی ادامه خواهد داشت»
لطفاً به اشتراک بگذارید:
خبرهای مرتبط
