روایت شاهدان ـ غلامحسین گودرزی زندانی سیاسی سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷

من غلامحسین گودرزی متولد بروجرد از استان لرستان. من در سال ۵۷ از طریق برادرم با سازمان آشنا شدم و در سال ۵۸ بود که انجمن هواداران در شهر ما تاسیس شد فعالیت‌ها و رابطه تشکیلاتی خودم با سازمان مجاهدین و هواداران در شهر بروجرد شروع کردم. تیرماه سال ۶۰ بود که توسط گشت سپاه دستگیر شدم. در خیابان تردد می‌کردم که روی من ریختند و مرا دستگیر کردند. بیش از هفت سال در زندان بودم که چهار سال اول را در زندان شهربانی بروجرد بودم و سه سال بقیه را که تا اسفند ۶۷ می‌شود در زندان قلعه خرم‌آباد بودم. 

من در ابتدای ورود به زندان شهربانی بروجرد به بند موسوم به دارالتادیب فرستاده شدم. حدود یکسال در این بند بودم. بعد از آن به بندی که موسوم به زندان کردیور بود منتقل شدم. به دلیل کمبود امکانات و فضای کمی که در این بند وجود داشت روی زمین می‌خوابیدیم و مجبور بودیم چسبیده بهم استراحت کنیم. روزانه سه نوبت می‌توانستیم از سلول خارج شویم. ما نمی‌توانستیم دو نفره با هم صحبت کنیم زیرا برای شکنجه می‌بردند ولی زندانیان با همین شرایط مقاومت می‌کردند و سر موضع مانده بودند.

زندان خرم‌آباد زندانی بود که به آن زندان قلعه می‌گفتند که معروف به فلک‌الافلاک بود. زندان دو طبقه تازه ساز بود که ما را به طبقه پایین منتقل کردند. ما را اول که بردند هر ده نفر را در یک سلول جا دادند. وضعیت مشابه زندان بروجرد بود. سه نوبت در روز می‌توانستیم برای کارهای مختلف از سلول خارج شویم. در این هفت سال با فراز و نشیب‌های فراوانی روبرو بودم.