رژیم آخوندی در شرایط کنونی چه عجله‌ای برای اعدام مجاهدین داشت؟

گفتگو با حسن ظریف از زندانیان سیاسی دهه ۶۰

سحرگاه روز دهم فروردین ۱۴۰۵ دو مجاهد خلق؛ محمد تقوی و اکبر دانشور کار توسط رژیم ضدبشری اعدام شدند. این مجاهد قهرمان؛ هم‌چنانکه خود نوشته‌اند؛ به عهدشان با خدا و خلق و مردم ستمدیده ایران وفا کردند؛ یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد.

تا آنجا که به اطلاعیه قضاییه رژیم برمی‌گردد؛ تنها اتهامشان؛ نام مقدس و واژه سرخ «مجاهد خلق» بود. در یک جمله آنها اعدام شدند؛ چون مجاهدین سر موضع بودند و سوگند یاد کرده بودند که تا به آخر بایستند و ایستادند.

می‌خواهیم ببینیم که دیکتاتوری آخوندی با اعدام دو مجاهد خلق چه اهدافی را دنبال می‌کند؟ و دنبال چه نتایجی از این اعدامها هست و چقدر این اهداف براش قابل حصول است.

در شرایط کنونی رژیم چه عجله‌ای برای اعدام این دو مجاهد داشت؟

پیام اعدام این دو مجاهد خلق را باید در ضرورت اعدام آنها توسط رژیم در شرایط فعلی جستجو کنیم چرا که رژیم در شرایط فعلی تنها برای «بقا» می‌جنگد و با ریسمان پوسیده سرکوب و به اتکای «نعمت ِجنگ خارجی» تلاش می‌کند تا زمان قیام و سرنگونی را به عقب بیاندازد.

بعد از گذشت ۴۷سال و بعد از گذشت دو جنگ خارجی؛ الآن همه نظریه‌ها اعم از خشونت پرهیزی؛ جنبش مدنی؛ تغییر از درون رژیم؛ خیزش‌های مخملی؛ توهمات تظاهرات میلیونی و در نهایت؛ مماشات و جنگ خارجی؛ همه و همه در جریان عمل؛ رنگ باختند و الآن جهان فهمید که تنها این مقاومت سازمان‌یافته مردم ایران است که می‌تواند در کسوت و سازمان رزم ارتش آزادیبخش؛ این رژیم را در کف خیابانهای ایران به زمین بزند.

و بی‌حکمت نبود که باز هم قالیباف در ورود به دومین ماه جنگ خارجی؛ به نیروهای نظام این پیام را داد که «خیابان را رها نکنید!» چرا که رژیم به‌خوبی می‌داند که تهدید سرنگونی نه در هوا و نه در بمباران و موشک؛ بلکه در کف خیابان و آن هم توسط رزمندگان ارتش آزادیبخش است؛ رزمندگانی که تار و پودشان با ایدئولوژی انقلابی توحید و جوهره صداقت و فداکاری بافته شده و در جریان مبارزات انقلابی خود؛ پولادین و آبدیده شده است.

حال؛ با این اعدامها می‌توان آدرس همان «خیابانی» که قالیباف و سران ِرژیم از آن وحشت دارند را پیدا کرد و آن؛ «خیابانی» است که رزمندگان مسلح مجاهد خلق در یگانهای ارتش آزادیبخش در آن می‌جنگد!

بنابراین؛ رژیم مجاهد خلق را اعدام می‌کند تا کسی به این نام نزدیک نشده و لباس رزمنده آزادی به تن نکند و برای رزم به خیابان نیاید؛ اما واقعیت این بوده و هست که با هر اعدامی؛ آسمان سیاه میهن؛ غرق ستاره‌ها شده و هزاران رزمنده مجاهد جای آنها را پر کرده است! مگر می‌شود که یک ایرانی آزاده که به وطن و آرمان آزادی و استقلال میهن و تحقق یک جمهوری دموکراتیک عشق می‌ورزد؛ در برابر ارزش‌های والای انسانی و انقلابی و میهنی و ملی این مجاهدین؛ سر تعظیم فرود نیاورد و راهشان را ادامه ندهد!؟

بنابراین پیام نهفته در اعدام این دو مجاهد خلق؛ بی‌هیچ تردیدی؛ گسترش رزمندگان ارتش آزادیبخش است.