گفتگوی تلویزیونی ال تورو اسپانیا با حنیف باقرزاده

بازتاب اعدام مجاهدان سربدار در رسانه‌های جهان

موضوع ایران این روزها از جهات مختلف در جهان مورد توجه قرار گرفته. یکی از برجسته‌ترین موارد پایداری مجاهدان و شورشگران در مقابل بالاترین درجهٔ سرکوب، اعدام و وحشیگری توسط رژیم آخوندی است

مجری: امروز برنامه را با صحبت درباره ایران آغاز می‌کنیم. درباره اینکه اوضاع داخلی ایران چگونه است و به ویژه، دیدگاه مقاومت ایران نسبت به درگیری‌ها و وضعیت جامعه ایران چیست. طبق معمول، این گفتگو را با آقای حنیف باقرزاده، از مقاومت ایران انجام می‌دهیم. عصر بخیر ، ممنون که دعوت ما را پذیرفتید.

حنیف باقرزاده: عصر بخیر آقای خاویر، ممنون که مرا دعوت کردید.

مجری: ممنون از وقت شما. سوال کاملاً واضح است؛ از آنجایی که ایران کشوری بسته است و ما دقیقاً نمی‌دانیم پشت درهای بسته چه می‌گذرد، آیا دولت دچار شکاف و دودستگی شده است؟

حنیف باقرزاده:‌  رژیم امروز پس از تحولات اخیر در وضعیت بسیار دشواری قرار دارد، زیرا بسیار ضعیف شده است. بسیاری از مقامات بلندپایه نظامی و حتی وضعیت رهبر ارشد آن‌ها پسر خامنه‌ای نامشخص است. رژیم در طول بحران‌ها سعی می‌کند با استفاده از پوشش جنگ، این تصور را به مردم القا کند که دشمنی در بیرون وجود دارد و ما باید با هم متحد باشیم و مشکلات کوچک اقتصادی را فراموش کنیم. اما وضعیت اقتصادی بسیار وخیم است. برای مثال، پول ملی ایران حدود ۸۰ درصد ارزش خود را نسبت به ابتدای سال از دست داده است. تمام این‌ها فشار عظیمی بر جامعه وارد می‌کند. همه این‌ها نشان‌دهنده ضعف درونی رژیم است؛ رهبران نمی‌دانند بهترین راه برای اداره کشور با حضور رهبر جدید چیست، رژیم امروز بیش از هر زمان دیگری از سرنگونی توسط مردم می‌ترسد، زیرا مردم ایران اکنون درک می‌کنند که ریشه اصلی مشکلات، خودِ این رژیم است. آن‌ها سعی می‌کنند به هر قیمتی جلوی آمدن مردم به خیابان‌ها را بگیرند، اما وضعیت انفجاری است. رژیم نیروهای نظامی خود را شبانه‌روز در خیابان‌ها نگه داشته است؛ حدود دو ماه است که سپاه پاسداران و نیروهای سرکوبگر خیابان‌ها را ترک نکرده‌اند چون می‌ترسند مردم دوباره قیام کنند.

مجری: با این حال، در زمینه سرکوب، به نظر می‌رسد رژیم همچنان به روش‌های خود ادامه می‌دهد. از زمان شروع درگیری‌ها، ۲۰ هزار بازداشت و ۲۱ اعدام گزارش شده است. سوال اینجاست که مقاومت در داخل ایران چگونه سازماندهی می‌شود؟

حنیف باقرزاده: بله، این یک سوال بسیار مهم است. من فکر می‌کنم حقیقت این است که ما در داخل ایران کارهای زیادی برای سازماندهی خودمان طی سال‌های طولانی انجام داده‌ایم. چون امروز در ایران شبکه‌ای وجود دارد که «واحدهای مقاومت» نامیده می‌شوند. این واحدها فکر می‌کنم حدود ۱۰ سال پیش شکل گرفتند، زمانی که خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران، فراخوان دادند تا در گروه‌های کوچک مقاومت در داخل سازماندهی شوند. در آن زمان، آن‌ها جوانان ۱۸، ۲۰ و ۲۵ ساله‌ای بودند که شب‌ها بیرون می‌رفتند، روی دیوارها شعارهایی علیه رژیم می‌نوشتند، تصاویر آیت‌الله‌ها را آتش می‌زدند و آن را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذاشتند و به مردم نشان می‌دادند که یک مقاومت مخفی در محله‌هایشان و در هر جای ایران وجود دارد. اما امروز، اگر به آن نگاه کنیم، آن‌ها به یک ساختار بسیار شجاع، بسیار سازمان‌یافته و آماده تبدیل شده‌اند، چیزی نزدیک به یک ارتش آزادی‌بخش مخفی. برای دادن یک مثال، فقط ۵ روز قبل از از اینکه جنگ در ۲۸ فوریه شروع شود، در ۲۳ فوریه نیرویی متشکل از ۲۵۰ نفر از این ارتش آزادی‌بخش مخفی (واحدهای مقاومت) موفق شدند حمله‌ای را در همان مقر از ۷ یا ۵ لایه بازرسی که اجازه ورود به کسی نمی‌دهند عبور کنند و در نهایت به مقر خامنه‌ای رسیدند این اتفاق شوک بزرگی به رژیم وارد کرد. این‌ها فقط چند مثال هستند، اما امروز رژیم بیش از هر بمبی، از مقاومت داخلی می‌ترسد.

 همان‌طور که این تصاویر را در مطبوعات بین‌المللی انگلیس و آمریکا در این روزها دیده‌ایم. این ۶ نفر اعضای این مقاومت بودند که اعدام شدند. آن‌ها بسیار فعال بودند و ترسی نداشتند. با وجود اینکه می‌دانستند اعدام خواهند شد، جلوی دوربین‌های داخل زندان بسیار شجاعانه ظاهر شدند و سرودهای شجاعانه‌ای خواندند تا نشان دهند مسیر ادامه دارد. بنابراین امروز رژیم از جمعیت خودش بیش از هر بمبی می‌ترسد. جنگ، جنگ واقعی برای رژیم، در داخل است؛ بین رژیم و مردمش.