گفتگوی سیمای آزادی با پروفسور کاظم کازرونیان ـ قسمت دوم

مصاحبه با یکی از دانشمندان و متخصصین والای میهن

پروفسور کازرونیان: «بله من این شانس را داشتم که در طول مدت کاریم چندین جایزه با ارزش حرفه‌ای را بگیرم. شاید اگر بخواهم به یکی از آنها اشاره کنم جایزه‌ای است که مهندسین طراح مکانیک به من دادند. این یکی از بالاترین جوائزی است که این جامعه می‌دهد. واقعا من چون مجاهدین و همیشه استاد خودم میدونستم استاد استادان میدونم در یکی از تظاهرات هایی که شانس اینو داشتم که صحبت کنم توش اینو به مجاهدین و به خواهر مریم اهدا کردم

دوستان من اینو اهدا می‌کنم به استادان واقعی خودم استادان آزادی استادان استقلال استادان آبادی و سازندگی سرداران اشرف بچه‌های اشرف

برای شما گفتم که کار من طراحی ماشین آلات هست. ماشین آلات یعنی قطعات رو به هم بچسبانین و اینها با هم یک حرکت‌هایی بکنن و یک کاری انجام بشه و ما این اصل رو در حد نانو میتر به قولی در حد نانو توانستیم پیاده کنیم ولی به جای این که آهن به هم وصل کنیم یا قطعات مختلف ما این قطعاتش رو از مولکولای پروتین استفاده می کردیم.

بنابراین ما توانستیم ماشین ها و روبات هایی طراحی کنیم و کنترل کنیم و بسازیم که از نانومیتر و همین ملکلهای پروتین ساخته شده بودن برای این که روشنتر کنم که واقعا این نانومیتر یعنی چی یعنی اگر که دویست میلیون از این ماشین ها رو مثلا کنار هم بذاریم باز از نخ موی نازکتر است و ما توانستیم پارسال بود که برای اولین بار ما توانستیم اینو کنترل کنیم تا اون حد که تیم من توانست اینو در مغز یک موش کار بذاره به عنوان یک آزمایش کلینیکی و ما توانستیم اینو کنترل کنیم با موجهای مقناطیسی به صورتی که این تونست وارد رگهای مغز موش بشه و با نوع کنترل و حرکتی که ما به این روبات ها می دادیم توانستند رگ را باز کنند و جایی که رسوندن دوای خاصی از رگهای مغز و این بلاکای مغز سخت هست وقتی که این درها باز شد خیلی راحت این دواها تونست برسه و این موشی که موش آزمایشگایی که سرطان در مغزش بود خیلی راحت اینا توانستند این دواهایی که بهش رسید توانست آنرا معالج کنه و این غدد سرطانی را کوچک کند.

این نوع طراحی نانو ماشین توسط ملکولای پروتین کاری بود که در حقیقت من شروع کردم بیست سال پیش بین مهندس های میکانیک و الانه خیلی پیروهای زیادی در کل دنیا داره خیلی ها در ادامه این کار دارند کار میکنن و این کار ما پارسال هم در مجله ساینس و هم در مجله نیچر که بزرگترین و معتبرترین مجله های علمی دنیا هستن چاپ شد»