تداوم کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در ۵۶ زندان مختلف در هفته صدو بیستم

نگاهی به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

گفتگو با احمد ابراهیمی از جمله شاهدان سرکوب و خفقان در دههٔ شصت با موج قتل‌عام زندانیان مجاهد و مبارز در تابستان ۶۷

موج اعدامهای مجاهدین و قهرمانان کانون‌های شورشی و شورشگران دلیر توسط رژیم اما نتوانسته نتیجه‌ای را که رژیم دنبالش هست حتی در زندانهای خودش به دست بیاره. بله اعتراض و اعتصاب در سه‌شنبه‌های نه به اعدام این هفته هم ادامه داشت. در این قسمت از برنامه می‌خواهیم نگاهی داشته باشیم به این موضوع.

بیانیه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در صد و بیستمین هفته، روز سه‌شنبه ۲۲اردیبهشت ۱۴۰۵ منتشر شد. در این بیانیه با تأکید بر سرکوب گستردهٔ جامعه توسط حاکمیت دیکتاتوری و اعدام ۲۳زندانی سیاسی - امنیتی از ابتدای سال ۱۴۰۵ در سایه جنگ، از جمله آمده است:

علاوه بر اعدام زندانیان، جهت آزار و شکنجه خانواده‌های آنها، پیکر بسیاری از زندانیان سیاسی از جمله ۶ عضو کارزار"سه‌شنبه‌های نه به اعدام" وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی، بابک علیپور، اکبر (شاهرخ) دانشورکار، محمد تقوی و ابوالحسن منتظر که چهل روز از اعدام آنها گذشته تاکنون به خانواده‌هایشان تحویل داده نشده است. دو خواهر شاهرخ دانشورکار، اعظم و اکرم دانشورکار، هم که برای پیگیری تحویل گرفتن پیکر برادرشان به پزشکی قانونی و دادگستری مراجعه کرده بودند، روز ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط مأموران امنیتی بازداشت شدند و به مکان نامعلوم منتقل گردیده‌اند. این روند غیرانسانی، مصداق بارز ناپدیدسازی قهری است که در ماه‌ها و سال‌های پیش نیز سابقه زیادی در این حکومت داشته‌است.

بیانیه ضمن اشاره به اعدام سه زندانی سیاسی قیام دیماه ۱۴۰۴ ابراهیم دولت‌آبادی، مهدی رسولی و محمدرضا میری در زندان وکیل‌آباد مشهد در هفته گذشته و هشدار نسبت به این‌که بسیاری از زندانیان سیاسی به‌ویژه بازداشت شد‌گان اخیر در خطر جدی اعدام قرار دارند، خاطرنشان می‌کند: طی روزهای گذشته دست‌کم ۱۰۰ نفر از بازداشتی‌های قیام، به بند ۳۷ واحد ۳ زندان قزلحصار منتقل شده‌اند که با تراکم و کمبود امکانات اولیه زیستی مواجه هستند که اکثر آنها نیز با اتهامات سنگین روبه‌رو هستند و جانشان در معرض خطر جدی قرار دارد. حکومت مستبد و جنایتکار طبق اعلام رسانه‌های حکومتی اموال دهها تن از شهروندان معترض را مصادره کرده و با این اشکال متنوع سرکوب و اعدام‌های کم‌سابقه در پی ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه است تا شاید چندی به بقای خود بیافزاید؛ اما مقاومت و ایستادگی مردم و جوانان دلاور ایران در خیزش‌ها و زندانها ثابت کرده که این حکومت محکوم به رفتن و آزادی و برابری بیش از همیشه نزدیک است.

کارزار"سه‌شنبه‌های نه به اعدام" نیز در همراهی با پایداری مردم شریف ایران تا لغو مجازات اعدام و آزادی ایران با تمام توان می‌ایستد و این کارزار اکنون به نماد مقاومت تبدیل شده است.

هر روز از کارزار"سه‌شنبه‌های نه به اعدام"، روز‌های زنده‌ماندن وجدان جمعی است. روزهایی که در آن سکوت مرگبار را می‌شکند تا فریاد"زندگی" را به گوش جهانیان برساند. ما اعضای این کارزار باور داریم که عدالت واقعی، در سوله‌های اعدام متولد نمی‌شود؛ در قلب بیدار، در آموزش و در دادگاههای عادلانه شکوفا می‌شود.