علی یونسی :
روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ابلاغیهای با تاریخ صدور ۴ اسفند ۱۴۰۴ تحت عنوان عفو ۲۲ بهمن به من تحویل داده شد، مبنی بر اینکه باقیماندهٔ حبس من (۷ماه) شامل عفو گردیده است.
اولاً - من هرگز تقاضای عفو نکرده و نخواهم کرد. آزادی حقی است به سرقت رفته؛ حق دزدیده شده را گدایی نمیکنیم، برای بهدست آوردنش مبارزه میکنیم.
دوماً - من الگوهایی دارم: ۶ همبندی سربلند سربهدار، هر روز و هر لحظه یادشان برایم زنده و صدایشان در گوشم است. آنها برای جانشان چانه نزدند ننگ بر من اگر برای آزادیام چانه بزنم.
سوماً - وحید بنی عامریان در دفاعیهاش گفت: "این ما هستیم که باید دفاع کنیم یا شما؟"من نیز میگویم:"این ما هستیم که باید ببخشیم یا شما؟!"
بخشش و عفو بیش از هرکس حق مادران و پدران داغدار است. پس ای شما مادران و پدران داغدار، امیدوارم هر آن کوتاهی ای کردم را بر من ببخشید که شما تنها مرجع طلب بخشش من هستید و باقی هر چه از رنج و شکنجه و زندان تاکنون بوده و هر چه حبس و تبعید و سختی باقیمانده، چیزی جز وظیفه نیست. ما به پشتوانه فداکاری فرزندان شماست که میجنگیم و بر این جنگیدن استوار خواهیم ماند. جنگیدن برای آزادی مردم ایران نه مایه حسرت و رنج که بزرگترین مایه افتخار است.
علی یونسی
زندان قزلحصار ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
_350X197.webp)
