حمایت ۸۰ برنده جایزه نوبل از دولت موقت و تظاهرات ۳۰ خرداد

سنت حمایت علنی اهرمی قدرتمندتر از دیپلماسی مخفی

گفتگو با پروفسور حسین سعیدیان دکترا در علوم کامپیوتر، مدیر بخش انفورماتیک در دانشگاه کانزاس، عضو شورای ملی مقاومت ایران

در تمام طول این دهه‌ها، یکی از موانع اصلی آزادی ایران، «فرهنگ استمالت» و معاملات پشت درهای بسته بوده که سرنوشت مردم ایران را در دالان‌های دیپلماتیک رقم می‌زده است. در مقابل، مقاومت ایران همواره بر «شفافیت مطلق» و بسیج افکار عمومی پافشاری کرده است. بیانیه های اخیر که همچون گذشته، امضای بیش از هشتاد تن از برندگان نوبل و سه هزار تن از برجسته‌ترین شخصیت‌های علمی، سیاسی، هنری و ورزشی جهان را به همراه دارد، تداوم همین خطِ استراتژیک است. برای نگاهی به این موضوع همراه هستیم با آقای پروفسور حسین سعیدیان دکترا در علوم کامپیوتر، مدیر بخش انفورماتیک در دانشگاه کانزاس، عضو شورای ملی مقاومت ایران

به نظر شما، چه سازوکار ذاتی‌ در این «سنت حمایت علنی» نهفته است که آن را به اهرمی قدرتمندتر از دیپلماسی مخفی تبدیل می‌کند؟ و چگونه این پیوند مداوم با وجدان عمومی جهان، می‌تواند سد معاملات پنهان را در قبال منافع مردم ایران درهم بشکند؟

آقای سعیدیان، حالا که این اجماع جهانی و حمایت نوبلیست‌ها، طرح ۱۰ ماده‌ای را به عنوان یک نقشه راه "تأییدشده" تثبیت کرده است، بیایید به میدانِ عمل نگاه کنیم. بسیاری از ناظران بین‌المللی همواره با این چالش مواجه‌اند که در لحظه‌ی انتقال، چگونه می‌توان "خلاء قدرت" را مدیریت کرد تا ایران دچار هرج ‌و مرج یا بازتولید استبداد دیگری نشود؟ بدون توسل به مداخله خارجی و بدون معاملات پنهان، بنظر شما مکانیسم عملی و عینی برای انتقال حاکمیت از رژیم فعلی به دولت موقت چیست؟ چگونه این اعتبار اخلاقی و جهانی، در لحظه‌ی تعیین‌کننده، میتواند به یک "اهرم اجرایی" برای استقرار نظم دموکراتیک در داخل ایران تبدیل می‌شود؟