همدستی شاه و شیخ علیه تظاهرات ایران آزاد در پاریس

۱۴۰۵/۴/۱۵

صدای آزادی در خیابانهای پاریس طنین‌انداز شد

خیابان‌های مرکزی پاریس و محوطه‌ٔ نزدیک به میدان ووبان، روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ (۲۰ ژوئن ۲۰۲۶) شاهد یکی از دراماتیک‌ترین و در‌ عین‌حال حماسی‌ترین رویارویی سیاسی میان ایرانیان آزاده و حامیان مقاومت از یک سو، و اتحاد آشکار تهدیدهای تروریستی رژیم آخوندی و فاشیست‌های سلطنت‌طلب از سوی دیگر بود.

این تظاهرات که توسط انجمن‌های فرانسوی-ایرانی، از جمله کمیته حمایت از حقوق‌بشر در ایران و سازمان‌های غیردولتی فرانسوی و بین‌المللی در حمایت از مخالفان ایران برنامه‌ریزی شده بود، به‌رغم صدور حکم ممنوعیت ناگهانی و فضای شدید امنیتی، با حضور معترضانی برگزار شد که برای محکوم کردن سرکوب داخلی در ایران تجمع کرده بودند.

دادگاه اداری پاریس در بررسی شکایت وکلا نسبت به ممنوعیت تظاهرات، حکمی صادر کرد که ابعاد جدیدی از توطئه علیه اپوزیسیون سازمان‌یافته را برملا ساخت. دادگاه در حکم خود اعلام کرد که دستور اولیه ممنوعیت توسط پلیس، شامل «دلایل کلیشه‌ای و عاری از هر گونه اطلاعات زمینه‌ای» بوده است. با این حال، بر اساس گزارش‌های اطلاعاتی رسمی که در اختیار دادگاه قرار گرفته، فاش شد که تظاهرات روز ۳۰ خرداد «در معرض خطر حمله بزرگ رژیم ایران یا سلطنت‌طلبان ایرانی قرار دارد».

بر اساس مفاد این حکم قضایی، بقایای رژیم شاه تشکیلات و سرویس امنیت داخلی به نام «ساواک» را بازسازی کرده‌اند که اکنون در اروپا فعال است. این گزارش‌های اطلاعاتی نشان می‌دهند که این جریان تهدید کرده است در صورت صدور مجوز تظاهرات در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ توسط مقامات اداری، اقدام به بمب‌گذاری در محل تظاهرات خواهد کرد. دادگاه اداری پاریس با استناد به همین خطرات تروریستی و تهدید بمب‌گذاری از سوی رژیم حاکم و شاه‌پرستان علیه تظاهرکنندگان، برگزاری تظاهرات را از نظر اجرایی منتفی اعلام کرد؛ تصمیمی که بلافاصله با درخواست استیناف از سوی وکلای مقاومت مواجه شد.

حکم دادگاه اداری به شواهد عینی از فعالیت‌های خشونت‌آمیز این جریان اشاره کرده و مکتوب ساخته است که حضور ساواک پیش از این در جریان تظاهرات ۲۶ آوریل ۲۰۲۶ در لندن و هم‌چنین ۱۰ مه همان سال در رگنسبورگ آلمان مشهود بوده است. در آن تجمعات، اعضای این جریان لباس‌ها و بنرهایی با نماد ساواک (سازمان امنیت و اطلاعات رژیم پهلوی) را به نمایش گذاشتند.