مهمترین مفاد بیانیه اکثریت پارلمان و سنای ایتالیا در حمایت از مردم و مقاومت ایران چه بود؟

نگاهی به یکی از برجسته‌ترین اقدامات سیاستمداران ایتالیا

گفتگو با احمد فروغی

یکی از برجسته‌ترین اقداماتی که سیاستمداران ایتالیا طی روزهای گذشته در حمایت از مردم و مقاومت ایران در نبرد علیه دیکتاتوری آخوندی داشتند صدور بیانیه اکثریت پارلمان و سنای این کشور بود. در این قسمت از برنامه می‌خواهیم نگاهی بیاندازیم به این موضوع.

مهمترین مفاد بیانیه اکثریت پارلمان و سنای ایتالیا در حمایت از مردم و مقاومت ایران چه بود؟

قبل از هر چیز لازم می‌دانم روی اهمیت حمایت اکثریت همزمان هر دو شاخه پارلمان ایتالیا، یعنی مجلس سنا و مجلس نمایندگان تأکید بکنم که بیانگر ز اعتبار و مشروعیت پرجاذبه آلترناتیو دموکراتیک مردم ایران علیه فاشیزیم مذهبی حاکم است:

شما به اسامی برخی امضاء کنندگان توجه کنید:

سناتورها:

لوچو مالان رئیس حزب برادران ایتالیا حزب حاکم در سنا

جولیو ترتزی - رئیس کمیسیون سیاست اتحادیه اروپا در سنا

آدریانو پارولی نایب‌رئیس حزب زنده باد ایتالیا در سنا

فرانچسکو بوچا رهبر حزب دموکراتیک در سنا

والریا والنته دبیر سنای ایتالیا

اعضای پارلمان ایتالیا:

فابیو رامپلی نایب‌رئیس پارلمان ایتالیا

جورجو موله نایب‌رئیس پارلمان

جولیو ترمونتی رئیس کمیسیون خارجی پارلمان

آنتونیو میراندی رئیس کمیسیون دفاع پارلمان

مائوریتزو لوپی رئیس گروه ما مدره‌ها در پارلمان

ریکاردو مولیناری رئیس گروه اتحاد شمال در پارلمان

اینها از قویترین و تأثیرگذارترین نمایندگان پارلمان ایتالیا هم در طیف ائتلاف حاکم و هم در اپوزیسیون هستند.

اما مهمترین مفاد این بیانیه از جمله عبارتند از:

محکومیت موج اعدامها و سرکوب سیاسی در ایران، به‌ویژه اعدام معترضان، زندانیان سیاسی و اعضا یا هواداران سازمان مجاهدین خلق.

تأکید بر این‌که آینده ایران باید به‌دست مردم ایران تعیین شود، نه از طریق جنگ و مداخله نظامی خارجی و نه از طریق ادامه سیاست مماشات با حکومت ایران. این رویکرد در ادبیات شورا «راه‌حل سوم» نامیده می‌شود.

حمایت از مقاومت سازمان‌یافته و طرح شورای ملی مقاومت برای تشکیل دولت موقت؛ دولتی که وظیفه‌اش اداره دوره انتقال و فراهم‌کردن زمینه انتخابات آزاد و واگذاری حاکمیت به مردم عنوان شده است.

حمایت از برنامه ده‌ماده‌ای خانم مریم رجوی، شامل: جمهوری دموکراتیک و انتخابات آزاد؛ ، جدایی دین از دولت؛ برابری زنان و مردان؛ لغو مجازات اعدام؛ استقلال دستگاه قضایی؛ رعایت حقوق اقوام و اقلیت‌های مذهبی؛ ایرانی غیراتمی و همزیستی با کشورهای منطقه.

ضرورت تبدیل حمایت‌های سیاسی به اقدامات عملی؛ از جمله افزایش فشار حقوق‌بشری، پیگرد مسئولان سرکوب و جلوگیری از مصونیت عاملان اعدامها و خشونت علیه معترضان.

حمایت از دولت موقت و مقاومت به‌عنوان عاملی برای جلوگیری از خلأ قدرت و بی‌ثباتی پس از تغییر حکومت و مسیری برای دستیابی به دموکراسی، ثبات داخلی و صلح منطقه‌ای.

ما شاهد چند کنفرانس و اجلاس مقاومت ایران در ایتالیا بودیم. چه نکته جدیدی در ترکیب شرکت‌کنندگان در این کنفرانسها نظر شما رو جلب کرد؟

در یک‌کلام جایگاه آلترناتیو دمکراتیک و راه‌حل هایش برای صورت مسأله ایران، این خطوط و سیاست‌های مقاومت بسیار و مورد قرار گرفت که: جنگ خارجی راه‌حل نیست، مماشات و دیپلماسی گذشته شکست‌خورده است، بازگشت به دیکتاتوری پیشین نیز پذیرفتنی نیست و تغییر باید به‌دست مردم ایران و در چارچوب یک برنامه دموکراتیک انجام شود و پلاتفرم واقعی طرح ۱۰ ماده‌ای خانم مریم رجوی است.

در همین رابطه برخی جنبه‌های قابل توجه:

یکم. سطح شخصیتهای شرکت‌کننده و تنوع ترکیب طیفهای سیاسی را در بر می‌گرفت از جمله:

پائولو جنتیلونی، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا؛ گای ورهوفستات، نخست‌وزیر پیشین بلژیک؛ لیام فاکس، وزیر دفاع پیشین بریتانیا؛ یواخیم روکر، رئیس پیشین شورای حقوق‌بشر سازمان ملل؛ و شخصیتهای آمریکایی مانند، رودی جولیانی و پاتریک کندی از آمریکا.

دوم. حضور هم‌زمان احزاب ائتلاف دولت یعنی میانه راست و میانه‌ چپ ایتالیا

میزبانی پارلمانی هم‌چنان عمدتاً در اختیار سیاستمداران احزاب دولتی به‌طور خاص حزب برادران ایتالیا بود؛ اما حضور پائولو جنتیلونی، از طیف میانه‌چپ، دامنه سیاسی کنفرانس‌ها را تا دربرگیری تمام احزاب مهم دولتی و اپوزیسیون گسترش داده بود. او از رهبران حزب دمکرات ایتالیا و طیف میانه چپ، در کنار شخصیتهای ائتلاف حاکم مثل آقای ترتزی وزیر سابق خارجه ایتالیا و رئیس کمیسیون سیاست‌های اروپایی معنی مهمی داشت.

مهم‌ترین نکات سیاسی سخنرانی‌ها:

راه سوم به محور اصلی مباحث تبدیل شد: پیام مشترک سخنرانان این بود که حمله خارجی نمی‌تواند دموکراسی ایجاد کند، و مذاکره و مماشات گذشته نیز نتوانسته رفتار حکومت ایران را تغییر دهد. راه‌حل مورد تأکید آنان، تکیه بر مردم ایران و یک نیروی سازمان‌یافته داخلی بود.

مواضع و مباحث محدود به ضرورت سرنگونی آخوندها به‌خاطر جنایاتشان نبود و بحث آلترناتیو سیاسی و آلترناتیو دموکراتیک برجسته بود: رودی جولیانی با صراحت گفت مشکل صرفاً تغییر حکومت نیست، بلکه وجود یک جایگزین آماده و دارای برنامه انتقال اهمیت دارد و شورای ملی مقاومت و ۱۰ ماده‌ای خانم رجوی پاسخ آن است.

انتقاد صریح‌تر از دیپلماسی گذشته اروپا: پائولو جنتیلونی، که خود در دوران توافق هسته‌یی ۲۰۱۵ نخست‌وزیر ایتالیا بود، گفت تجربه نشان داده است که دیپلماسی نتوانسته حکومت ایران را تغییر دهد؛ جنگ خارجی و حتی تحریم به‌تنهایی نیز راه‌حل نهایی نیستند. بلکه عنصر تعیین‌کننده مردم ایران و حمایت بین‌المللی از آزادی و دموکراسی است.

رد آلترناتیوهای دست‌ساز و توهم بازگشت سلطنت برجسته شد: در سخنرانی‌ها، علاوه بر رد دیکتاتوری حاکم و فاشیزیم مذهبی، بازگشت به سلطنت نیز صریحاً رد شد. و مرزبندی نه شاه و نه شیخ بسیار برجسته بود.

و بالاخر تأکید بر این‌که آینده ایران در خارج تعیین نمی‌شود: کوتارلی تأکید کرد که مسئولیت کشورهای دموکراتیک حمایت از حقوق‌بشر است، اما آنها نباید برای ایران حکومت تعیین کنند؛ آینده کشور باید به‌وسیله مردم ایران نوشته شود. این موضع برای کاهش نگرانی درباره وابستگی اپوزیسیون به دولتهای خارجی اهمیت داشت.