صلح؛ راهبرد همیشگی مقاومت، جنگ؛ ابزار همیشگی رژیم

پیشینه شعار «صلح و آزادی» و تفاوت نگاه مقاومت ایران با رویکردی که جنگ را ابزار حفظ قدرت می‌داند، بررسی می‌شود

گزارش و گفتگو با ابوالفضل فولادوند

همان‌طور که شنیدیم، خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران، مجدداً در اجلاس شورای ملی مقاومت ایران، موضع مقاومت ایران در قبال صلح را یک‌بار دیگر مطرح کردند. در همین رابطه همراه هستیم با آقای ابوالفضل فولادوند تا به این موضوع بپردازیم. با سلام به شما و خوش‌آمدید به برنامه.

سلام خدمت شما و بینندگان عزیز.

درود بر شما. آقای فولادوند، در رابطه با شعار «صلح و آزادی» که توسط هواداران مقاومت در همین ایام در اجتماعات مختلف شنیده شده، شما چه پیشینه‌ای را در این رابطه برای ما توضیح می‌دهید؟

الان خانم رجوی هم با دقت و استناد به مواضع قبلی مقاومت دقیقاً همین را توضیح دادند. من می‌خواهم یادآوری کنم که صلح‌طلبی مقاومت ایران تاکتیک نیست و برآمده از منافع لحظه‌ای و سیاسی این یا آن حکومت نیست، بلکه یکی از اصول اعتقادی این مقاومت است. این صلح‌طلبی مشروط به وضعیت فعلی نیست؛ از همان چهل و چند سال پیش و دوران جنگ ایران و عراق، موضع مقاومت ایران همواره صلح بوده است.

در صلح است که می‌توان به دمکراسی، حاکمیت مردم، آبادی میهن و رفاه رسید، نه در جنگ. از دل جنگ، دیکتاتوری، ظلم و استثمار بیرون می‌آید. حتی قبل از شروع جنگ هشت‌ساله نیز در ۲۵ فروردین ۱۳۵۹، آقای رجوی با تلاش و میانجی‌گری یاسر عرفات سعی کرد مانع از شعله‌ور شدن آتش جنگ بین دو کشور شود.

اما چرا رژیم پای جنگ می‌آید؟ هر حکومتی یا باید متکی به پایگاه اجتماعی باشد یا تکیه‌گاهی برای سرکوب داشته باشد. رژیم آخوندی چون پایگاه مردمی ندارد و حاکمیت را از مردم سرقت کرده، برای سرکوب داخلی و پنهان کردن تضادهای درونی به جنگ و تضاد خارجی متکی است. جنگ برای این رژیم نه یک ضرورت عارضی، بلکه راه تنفس و ابزار اصلی بقای دستگاه حکومتی و نظامی آن است.