سخنرانی فلور صدودی در اجلاس شورای ملی مقاومت ایران، تیرماه ۱۴۰۵

۱۴۰۵/۵/۱۱

فلور صدودی: عضو شورای ملی مقاومت ایران

۴۵مین سالگرد شورای ملی مقاومت را خدمت آقای مسعود رجوی و شما خانم رجوی عزیز و همه اعضای شورای ملی مقاومت تبریک می‌گویم و با تشکر از تصاویر زیبا و خاطره‌انگیز شورای ملی مقاومت در جلسه امروز.

تظاهرات امسال مقاومت همزمان با سالگرد ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بود که هواداران این مقاومت به‌خصوص بعد از سال‌ها مبارزه و مقاومت به این تظاهرات آمدند. لغو تظاهرات تأسف‌بار بود، در کشوری که ادعا دارد مهد دموکراسی و حقوق‌بشر است. اما با تمام مشکلاتی که پلیس فرانسه آفرید، این تظاهرات به تظاهراتی بسیار بسیار پربارتر از آنچه انتظارش می‌رفت مبدل شد و صدای آن به گوش همه آزادیخواهان چه در ایران و چه در کشورهای دیگر رسید. باور کردنی نبود تظاهراتی که قرار بود در یک میدان باشد، به چند میدان در پاریس کشیده شد و آن هم با ایستادگی جوانان و هوادارانی که شگفتی آفریدند.

همان روز در صحنه دیگر ما شاهد حضور سیاستمداران شریف جهانی در یک گردهمایی شدیم که قرار بود در روزی دیگر باشد. باور کردنی نبود که چگونه با این سرعت ترتیب حضور آنان داده شده بود، آن هم با صحنه‌آرایی زیبای مجاهدین. از یک‌سو فیلم‌های فیلمهای تظاهرات پرشور در میدانهای پاریس و از یک‌طرف دیگر شخصیتها در حال سخنرانی و اعتراض به دولت فرانسه و پشتیبانی از مقاومت سرفراز ما و برنامه ده ماده‌ای خانم رجوی بودند. من در حالی که شاهد این دو صحنه پرشور بودم، باورم نمی‌شد و فقط می‌توانم بگویم که مقاومت ما شاهد سرفصلی تازه و نقطه‌عطف دیگری شد.

سالی که گذشت، سالی سخت و پرهزینه برای مردم ایران بود، اما در دل این سختی‌ها مشعل آزادی و کرامت انسانی خاموش نشد. سالی که گذشت سالی پر از درد و رنج اما سرشار از ایستادگی بود. رسیدن به آزادی شاید زمانی طولانی را طلب کند، ولی هر صدای حق‌طلبانه و هر گام آگاهانه ما را به آن نزدیک‌تر می‌کند. هرگز فکر نمی‌کردم روزی شاهد وقایعی باشم که باور کردنش آسان نباشد. من همیشه امید به دموکراسی داشتم که باورش کنم و فقط در حد یک کلمه نباشد. در دنیای امروز در کشورهایی که مهد تمدن هستند، این کلمه معنی خود را از دست داده است. در این کشورها ما شاهد حضور حکومتهایی هستیم که نه به حقوق‌بشر احترام دارند و نه به دموکراسی و نه به کرامت انسانی. به‌راحتی چشم‌های خود را به روی کشورهایی که رفتاری دیکتاتوری دارند می‌بندند، آنها حتی از مماشات با آن کشورها دست‌بردار نیستند.

در گذشته با وقایعی که در ایران گذشته بود تصمیم گرفتم دگربار مقاومت‌های مختلف را در سال‌های دور و نزدیک در این دنیا مرور کنم. می‌خواستم بیشتر بدانم چه گذشته است و آن را به قیاس با مقاومت خودمان بپردازم. برای من نتیجه‌اش این بود که مقاومت ما از نظر ویژگی و به زبان ساده کیفیت بالا و قدمت آن یکی از بالاترین مقاومت‌هاست، یا بهتر بگویم بی‌همتاست.

در سال گذشته هم‌چنان شاهد جریاناتی بودیم تعجب‌آور. عده‌یی تصور بر آن داشتند که می‌توانند با سوءاستفاده از ملی‌گرایی و اعتماد به دول خارجی رژیم را سرنگون کنند و دوباره سلطنت را به ایران برگردانند. زهی خیال باطل. در دنیای امروز در ایران سلطنت جایی ندارد. مردم می‌خواهند که خودشان بر کشورشان حاکم باشند، نه این‌که قیم داشته باشند، به‌خصوص که ما تجربه آن را داشته‌ایم. این حقایق با وقایعی که در سال گذشته شاهد بودیم، بار دیگر ثابت شد. پیام همیشگی شما خانم رجوی واقعی‌ترین راهبرد سرنگونی آخوندهاست، سرنگونی به دست مردم و مقاومت سازمان‌یافته آن.

مبارزات بی‌امان مجاهدین خلق با تمام حماسه‌هایی که آفریده‌اند، از ۳۰ خرداد سال ۶۰ تا به امروز بی‌بدیل بوده است و ای کاش غربیان به فراخوان شما در سال‌های گذشته گوش فرا می‌دادند که تحجر آخوندی بسا بدتر و مخرب‌تر از بمب اتم است و ما دیدیم که آخوندها نه فقط ایران را به قبل از مشروطیت بردند، بلکه بلای جان کشورهای منطقه هم شده‌اند.

صحبت‌های انگیزاننده جوانان در جلسات روزهای گذشته در مورد مناسبات مجاهدین مرا به یاد عمادجان انداخت که همیشه درباره روابط درونی مجاهدین می‌گفت در دنیای امروز اثری از آن نیست. این مرا به یاد دو خط شعری انداخت که عمادجان در حضور آقای رجوی خواند. با این دو سطر شعر نوشته‌ام را به پایان می‌برم:

منم که رو به نمازم به قبله‌گاه محبت

منم فتاده چو یوسف درون چاه محبت

امیر ملک وجود و اسیر درگه عشقم

منم که گوشه گرفتم به خانقاه محبت.

خانم مریم رجوی:

امشب هم که صحنه‌های زیبایی ازشون پخش شد.

خانم صدودی:

با تشکر از مجاهدین واقعاً چقدر خوش‌سلیقه هستند.