اعدام و سرکوب؛ چرا اشرف‌نشان‌ها و کانون‌های شورشی به میدان آمده‌اند؟

از طناب دار تا خیابان‌های نیویورک؛ مقاومت سازمان‌یافته چگونه به سرکوب رژیم پاسخ می‌دهد؟

گفتگو با مجید کرباسی

یکی از حربه‌هایی که رژیم برای این ایام علیه مردم و نیروهای معترض و قیام‌کنندگان استفاده می‌کند، طناب دار و اعدام‌هایی است که تقریباً روزانه یا با فواصل زمانی بسیار کوتاه آن‌ها را اعلام می‌کند و هر چند وقت یک‌بار می‌شنویم که یکی از جوانان این مملکت را در واقع به این شیوه از میان برمی‌دارد. اما در پاسخ به این جنایت رژیم، در داخل کشور خبرهای کانون‌های شورشی را می‌شنویم که با پاسخ‌های آتشین خود به این جنایت‌ها واکنش نشان داده‌اند و باز هم می‌دهند. در خارج از کشور هم اشرف‌نشان‌ها در سراسر جهان، در کشورهای مختلف، در کارزاری بسیار گسترده فعال هستند. به آمریکا می‌رویم و همراه می‌شویم در این قسمت از برنامه با آقای مجید کرباسی تا ببینیم که در آنجا چه نوع فعالیت‌هایی انجام می‌دهند.

آقای کرباسی، اگر می‌شود برای ما و بینندگانمان یک تصویری بدهید از فعالیت‌هایی که در این راستا انجام شده یا فعالیت‌هایی که در نظر دارید در آینده انجام بدهید و ما را مطلع کنید.

بله، خواهش می‌کنم. همان‌طور که مستحضر هستید، به‌اصطلاح رژیم ضدبشری آخوندی در محاصره دو ارتش قدرتمند قرار دارد که اگر بخواهیم توضیح بدهیم، یک ارتش، کانون‌های شورشی، ارتش آزادی‌بخش و یگان‌های ارتش آزادی‌بخش هستند که در درون خاک میهن مشغول فعالیت هستند و مبارزه می‌کنند و آتش می‌گشایند بر روی رژیم ضدبشری، با آکت‌های مختلف که این روزها خیلی کیفیتشان زیاد شده و ما می‌بینیم مبارزه آن‌ها را در داخل میهن و نشان می‌دهند که آلترناتیو قدرتمند وجود دارد، مقاومت را نمی‌توانند در واقع سرکوب کنند و از بین ببرند و نیروی واقعی و جنگنده در خیابان‌ها حضور دارد.

دوم، ارتش در واقع اشرف‌نشان‌ها هستند در خارج از کشور که آن‌ها هم به وظایف خود قیام کردند و قیام می‌کنند و در پیوند با کانون‌های شورشی در تمامی عرصه‌ها حضور دارند. صدای مردم آزادی‌خواه هستند، صدای انقلاب مردم ایران هستند و سعی می‌کنند که با افشای این رژیم ضدبشری و در پیوند با کانون‌های شورشی، ان‌شاءالله هرچه زودتر این سرنگونی را محقق کنند.

چرا نیویورک امسال به صحنه مهمی برای اشرف‌نشان‌ها تبدیل شده است؟

خب، مطابق همین قضایا، به‌اصطلاح این بحث نیویورک و در واقع دادگاه نیویورک است که ما از مدت‌ها قبل اشرف‌نشان‌های حاضر در آمریکا و کانادا خیلی پرشور و مؤثر در صحنه حضور داشتند. دعوت کردند از تمام ایرانیان در تمام عرصه‌ها که برایشان توضیح دادند، با گذاشتن نمایشگاه‌ها و میز کتاب، و برای آن‌ها توضیح دادند که چرا حضورمان مهم است، برای چه در آنجا حاضر خواهیم بود و در فضای مجازی با نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری، همه این‌ها در حال تماس هستند.

و همچنین، به‌اصطلاح، از هفته گذشته تمام اشرف‌نشان‌ها در نیویورک حضور دارند. میز کتاب برپا کردند در جلوی دانشگاه‌ها، در خیابان‌ها در نیویورک و جوان‌ها و مردم و ایرانیان را دعوت می‌کنند برای این گردهمایی بزرگ که روز ۳۱ شهریور و ۱ مهر، به‌اصطلاح برابر با ۲۲ و ۲۳ سپتامبر است.

خب، آکت‌ها و آکسیون‌های مختلفی در آنجا برگزار می‌شود. در مقابل هتل رئیس‌جمهور نظام برایش پذیرایی مفصلی آماده کردیم. ان‌شاءالله آنجا خواهیم بود. یاد شهدا را گرامی می‌داریم، آکسیون‌های مختلفی برگزار خواهیم کرد و در این آکسیون‌ها نام شهدا، راه آن‌ها را سعی می‌کنیم معرفی کنیم. مراسم شمع‌گذاری خواهیم داشت و همان‌طور که گفتم، در روز ۲۲ و ۲۳ سپتامبر، در مقابل سازمان ملل که مصادف است با ۳۱ شهریور و ۱ مهر، آنجا حضور خواهیم داشت و گردهمایی اصلی و بزرگ را آنجا ان‌شاءالله برگزار خواهیم کرد.

بله. ما در سال‌های گذشته هم شاهد بودیم که در واقع در آمریکا، در نیویورک، به مناسبت حضور رئیس‌جمهور رژیم، همواره اشرف‌نشان‌ها حضور داشتند و تظاهراتی را برگزار می‌کردند. به نظر خودتان امسال چه چیزی این تظاهرات را متمایز می‌کند نسبت به سال‌های گذشته؟ برگزاری این تظاهرات در این موقعیت و در این شرایط چه اهمیتی دارد، به نظرتان؟

خب، در وهله اول باید گفت بنا به پیام خود رهبر مقاومت، آقای مسعود رجوی، که گفتند امسال سال جنگ جنگ‌ها و آزمایش آزمایش‌ها و سال سرنوشت است، در واقع. و بعد شرایط داخلی رژیم، که رژیم در تمام عرصه‌ها دارای مشکلات متعدد و مسائل بسیار حاد و اساسی است، که از جنگ خارجی‌اش که هنوز حل نشده، به‌اصطلاح درگیر این بحران است.

تضادها و درگیری‌های داخلی رژیم به دلیل نبودن سر نظام، خود خامنه‌ای، این تضادها و درگیری‌ها شعله‌ور و شعله‌ورتر شده و زمینه را برای حضور معترضین و مردم ایران در داخل خیابان‌ها، این امکان را به وجود می‌آورد.

همین‌طور اعتراض‌ها، اعتراض‌های خیابانی که ما شاهد هستیم این روزها، بازنشسته‌ها، حتی شاغلین، الان این روزها در خیابان‌ها حضور دارند، شعارهای اساسی می‌دهند. به غیر از بحث شعارهای صنفی، شعارهای سیاسی می‌دهند، آزادی زندانیان سیاسی را طلب می‌کنند و حقشان را می‌گویند که فقط در کف خیابان به دست می‌آورند. تورم افسارگسیخته، گرانی‌های کمرشکن که در واقع مردم را به نابودی کشانده، که الان آماری که هست، عدد ۱۶۰ میلیون تومان را عنوان می‌کنند برای یک خانواده چهار نفره که زیر خط فقر است، از ۱۶۰ میلیون، و این‌ها همه شرایطی را به وجود آورده که مردم ایران خشمگین...